Bugging In Tagalog Novels & Stories

Malalaki ang hakbang na nilisan ni Tibor ang pribadong hospital kasama ang kaniyang alalay na si Bugoy. "Saan po tayo, Boss?" tanong ni Bugoy bago pinaandar ang makina ng kotse. "Purok 5," maiksi niyang tugon. Nababahalang tinapunan ni Bugoy ng tingin ang ginoo. Delikado ang lugar na iyon dahil maraming kalaban ang nakatira doon. "Huwag ka nang magsalita pa at alam ko ang aking ginagawa."

"Talaga?" Tumango ito "Oo naman, darling." Ngumiti siya rito kaya nakita niya ang pag-aliwalas ng mukha nito. "Naniniwala naman ako." "Talaga? So, pwede na akong tumabi sayo?" "Sige!" Mabilis naman itong umikot at agad na tumabi sa kanya, ang mga braso nito ay pumulupot sa kanyang baywang. Sumiksik siya sa katawan nito.

" Sir Dante's brows furrowed. "No... no... Sir!" Ang pangit pala kapag sabay ang pag-iling at pagkumpas ng kamay. "Bakukang, beetle in english, Sir." Ang hirap naman magpaliwanag. Kasalanan talaga ito ng bakukang.

Kulang talaga 'to sa ire. Marahan kong pinkit ang aking mga mata sabay hinga ng malalim. Binuga ko ang negatibong enerhiya na nanggaling kay Fiandro. There you go, at least gumaan ang pakiramdam ko kahit papaano. Para siyang virus. Nakakahawa ang inuugali niya. Urgh! Kagigil!

malamig kong utas. It sounds mean. Alam ko. Pero hindi ko mapigilan. Nagtagal ang titig niya sa akin. Hindi nakasagot. Nagtagis ang bagang ko. Padabog akong humakbang palapit sa kaniya. "Bingi ka ba? Hindi mo ba narinig ang sinabi ko? Sabi ko umalis ka na! Fucking leave!" bayolenteng saad ko na nang hindi pa rin siya gumagalaw.

"fix your self. ihahatid na kita kay Nikko." My heart crushed into Pieces. ginagawa ko lang naman kung ano ang sa tingin ko ang tama pero bakit parang ang sakit sakit? bakit hindi ako makahinga? bakit magkaiba ang sinasabi ko sa nararamdaman ng aking puso? bakit parang mas mahal ko na ata si Mart?

Muli niyang iginala ang kanyang mga mata sa paligid bago nagsalita ng malakas. “Magandang hapon sa inyong lahat mga kapatid. Paumanhin sa aming panghihimasok sa inyong bayan. Ngunit kami ay pagod na pagod na at uhaw na uhaw, dala ng walang hanggang paglalakbay. Ito ang unang bayan na aming natagpuan. Kung kayat naisipan naming magbakasakaling humingi ng tulong mula inyo, at makiusap na rin kung mayroon kayong paupahang maaari naming matutuluyan dito mamayang gabi. Nais sana naming ipahinga ang aming mga pagal na katawan kahit na sa ilang oras man lamang.” Paliwanag niya sa lahat ng naroon.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

"SUMAGOT KA" "Loukrisha, mali ito, yung atin? Mali yun. Tumigil ka na," sabi niya. "Anong mali sa pag-ibig? Anong mali kung nagmamahalan tayo? Hindi kita maintindihan!" Hindi ko na napigilan at kusa ng lumabas sa bibig ko ang mga hinanakit ko. "Spencer! Walang mali doon, normal yun kasi babae ako at lalaki ka! Normal lang kung magkakagusto tayo sa isa't isa! Pero alam mo yung mali? Yun yung saktan mo ko ng paulit ulit! YUN YUNG MALI SPENCER! Kasi hindi na makatao yun, DI KA NA TAO NUN"

I felt chills on my vines when I heard another voice. Kumpara sa lalaking tinulungan ko noon, mas nakakatakot ang boses na iyon. Walang emosyon ang mababakas sa boses na nanggagaling sa nagsalita. Cold is an understatement. Hindi lang basta malamig ang boses na iyon. It was screaming the word of death. Para bang kapag nakagawa ka ng isang pagkakamali ay kayang-kaya niyang gumawa ng isang bagay na hindi niyo pagsisihan.