Burned Novels & Stories

lambing na tugon niya at pinatay na ang tawag nito. Napabuntonghininga ulit ako sa sarili at tulala tinitigan ang cellphone ko. . . Ang likod na litrato kasi ni Nestor ang screen shot ko. "Huh, ang baliw ano?" Lihim na saad ko sa sarili, at isa-isang denelete ko na ang lahat ng litrato. "From now on, you are deleted!" ngiwi ko. . C.M. LOUDEN

Napahawak siya sa damit nito. Tinugunan niya ito nang walang pag-alinlangan. Dala na rin siguro ng kalasingan kaya nadadala na silang pareho sa init ng naramdaman. There's something burning inside on them, and they couldn't help it.

Then the metal met her flesh. A shriek tore from Nina's throat—raw, guttural, broken. The searing heat sliced through her like lightning, pain blooming outward in violent waves. Her body writhed in the chains, muscles spasming uncontrollably. She squeezed her eyes shut as a scream tore from her throat, echoing off the stone walls. The room held its breath. When he finally pulled the iron away, the shape of the H was scorched into her skin—angry, red, and permanent.

Chapter 66 Mangiyak-ngiyak si Sunshine Kisses habang ginagamot ang natamo niyang paso sa balikat. Halos mahilo siya sa hapdi na nararamdaman dahil dinagdagan pa ng sugat sa kanyang binti. “Doc, masakit,” nguyngoy niya na parang bata. “Kaunti na lang ito, Ma’am. Masyadong mainit ang nabuhos sa ‘yo. Bagong kulo yata. This is a second degree of burning.

BOOM! Hindi ito simpleng pampasabog—ito ay mga incendiary bombs. Sa isang iglap, ang tuyong bahagi ng damuhan at ang gilid ng gubat ay binalot ng dambuhalang pader ng apoy. Ang init ay lumalapnos sa balat, at ang makapal na itim na usok ay pumasok sa aking baga, dahilan para mapaluhod ako at mapaubo nang marahas.

ACE LUTHER BLACK “What did you say?” Pag uulit ko sa sinabi ng aking kanang kamay. “Si Boss Flame ang kauna-unahan na ginamit upang itest ang gamot na naimbento sa laboratoryo noon. Kaya nawala ang ala-ala ni Miss Flame. Hindi po totoo dahil sa pag kamatay ng magulang nito mali ang kwento.” Paliwanag nito. Nilingon ko si Drake. “Hindi magiging maganda ang susunod na mangyayari. She will be burn them alive..” hirap nitong wika.

Huwag mo akong hayaang malunod dito mag-isa. Anne slowly raised her head. When her gray eyes finally met Lauren’s tear-filled gaze, Lauren saw the terrifying, agonizing toll it was taking on her. Anne’s jaw was tight, her throat bobbing as she swallowed a lump of pure grief. She was watching the girl she loved get destroyed in front of the entire department, and she had to remain completely silent. Her hands under the desk were clenched into fists so tight her knuckles were stark white, her own soul breaking into a million jagged pieces.

Natatakot siyang maubusan ito ng dugo. Pinauna na niya itong pasakayin sa ambulansiya para malapatan ng paunang lunas. Nung siya na ang inaalis sa pagkakaipit, sumiklab ang apoy, kaya minadali siyang alisin sa pagkakaipit, kahit pinasiritan na ito ng fire extenguisher, hindi mawala agad ang apoy. Kaya sa paghila sa kanya, parang naputol ang ugat sa bandang tuhod niya. Yun ang dahilan kung bakit siya hindi makalakad ngayon. Wala siyang malalang tama, maliban sa binti, subalit si Marie ay labis ang pinsalang natamo.

sabi nito kapagdaka. Habang nagsusulat ang doktora ng prescription ay pumaibabaw naman ang isang tinig ng babae sa paligid. Nakunot ang noo ni Maxine dahil pamilyar iyon. Malapit lang din ang pinanggagalingan ng boses na iyon. Dalawang kurtina lamang ang pagitan nila. "It hurts! Naintindihan mo ba ako? Bakit ba ipinagpipilitan ninyong simpleng burn lang ito? Mahapdi siya. I can't tolerate the pain!"

muli niyang narinig ang iyak at paghikbi nito na siyang nagpadurog sa kanyang damdamin. “Kaya, please. I’m begging you, tigilan niyo na ‘ko ng babae mo. Dinadaya ko lang ang sarili ko kung sasabihin kong wala na ‘kong pakialam sa ‘yo at hindi na kita mahal, dahil hindi ganoon kadaling makalimot, Flint. Hayaan mo akong sariwain ko damdamin ko ng husto ang sakit, hanggang sa maghilom ako. Doon, kaya ko nang humarap sa inyo ng buo at taas noo, saan man tayo magkita-kita…”