Bus Conductor Novels & Stories

ang aking huling bulong sa hangin habang pinapatay ko ang natitirang koneksyon ko sa pamilyang iyon. "Huling tawag para sa mga pasaherong patungong hilaga, aalis na ang sasakyan sa loob ng isang minuto!" ang isinigaw ng konduktor mula sa pinto ng bus na nag-iwan ng isang matinding tensyon sa aking buong pagkatao bago tuluyang sumara ang pinto patungo sa madilim na highway.

Ang pinagtataka niya lang wala man lang itong suot na eye glasses. Nang umandar na ang bus hindi na siya nakalapit sa lalaki. Badtrip na badtrip talaga siya kaya buong byahe ay inis siya. Nang pababa na siya ng bus napalingon siya rito ngunit hindi man lang naimik ito. Nakatulog ata lalapitan sana niya ito pata gisingin kaso excited naman ang konduktor ng bus at pinapababa na sila. Wala na siyang nagawa kundi bumaba na lang ng bus.

Wala pa rin siyang balak na bumaba, hindi niya sigurado kung sa lugar na 'to, ligtas na siya mula sa sarili niyang tiyuhin. “Miss, hindi ka ba bababa?” Tanong ng conductor ng bus. “A-Anong lugar ho ito?” Niyakap niya ang sarili sa iisipin na mayroon itong gawin sa kaniya lalo pa't silang dalawa lang ang nasa loob ng bus. Kung ang sarili niya ngang dugo ay pinagtangkaan siyang gahasain, ibang tao pa kaya? “Napasarap siguro ang tulog mo kaya hindi mo naalala na ang sinakyan mong bus ay papunta Baguio.”

Samantala, Umaga na pero nasa biyahe pa rin kami. ramdam ko ang pamamaga ng mata ko sa magdamag kong pag-iyak. Puro talahib at puno ang nakikita kong dinadaanan namin at sa tingin ko ay probinsya na ito. Nakaramdam din ako ng pagkulo ng tiyan dahil kagabi pa ako hindi kumakain. sobrang sakit rin ng puson ko kaya nakiusap ako sa konduktor na kung pwede ay ipahinto muna bus at kung pwede ay iihi lang ako. "Naku, hindi po pwede. gusto niyo po pigilan niyo muna, mam. malapit na rin naman tayo sa babaan." saad ng konduktor sa akin.

Pagkababa ay may nakita akong malaking truck na nakaharang sa daan. "Ano pong nangyari?" tanong ko sa conductor na nasa harapan ng pintuan. "'Yang truck kasi nakaharang hindi tayo makadaan," sagot nya sa akin. Lumingon ako sa bus at kumunot ang noo dahil walang driver sa loob. Sino namang nangiwan nito sa daan? Nakakaabala naman 'to. Ano ba 'yan.

“Kung alam mo na ito noon pa man, Nakita kitang ganyan katawa tawa? Bilang punong konduktor, paulit-ulit mong napabayaan ang iyong tungkulin. Gusto mo bang matanggal sa trabaho?" "Hindi! Gusto kong magtrabaho sa posisyon na ito." “Gusto mong magtrabaho?” Nataranta ang punong konduktor, at magalang niyang sinabi, “I'm really sorry. Please don’t worry, babawi ako agad sa pagkakamali ko para mapasaya ka.” Ikinaway niya ang kanyang kamay at sinabi sa pulis ng tren, “Sumunod kayo sa akin!”

"Oh Cubao na, humanda na kayo! Check niyo mga gamit niyo at baka may maiwan." Natigil silang dalawa sa pagtatalo dahil sumigaw na ang konduktor sa unahan. Nagmamadali si Ate na kuhanin yung bag sa ilalim. Siniguro niya pa na sarado ito. Pagkatapos tumingin siya sa akin. Nagkatinginan kaming dalawa. Bumukas ang bibig nya pero wala naman itong sinabi hanggang sa huminto na ang bus. Isa-isang nagsibabaan ang mga pasahero at dahil nasa pinaka hulihan kami ng bus naghintay pa silang dalawa.

"Sasakyan ko lang pala ang inaalala mo,akala ko pa naman ay sakin ka nag-aalala!" May tampo sa boses niya. Kung alam lang niya kung gano ko natakot nong napakainit niya kanina,sobra kung nag-alala sa kaniya,pero wala na kung pakialam kung feeling niya sa sasakyan ako nag-aalala. "Sasakay ka po ba ma'am?" Napalingon naman ako sa conductor ng bus,na nakahinto na sa harapan ko ang bus na kanina ko pa pinaypay.

CHAPTER 85: _ "Ano Miss, sasakay ka ba o hindi?" Tanong ng kunduktor na nakatayo sa pintuan ng Bus. Napatingin at nagulat pa siya sa malakas na pagsigaw nito. Habang nakatingin sa gawi niya sa iritado na rin nitong tinig. Halos mag-uumaga na at malapit na ring sumilip ang araw. Kaya't mabilis na siyang nagdesisyon at hindi na rin nag-isip pa. Hindi na siya dapat abutan ng ganap na liwanag.

Walang nakakaalam na siya ang personal chef na nagmamay-ari ng atensyon at marahas na pagmamahal ng isang bilyonaryo. Tumingin-tingin si Chrisha sa paligid hanggang sa makita niya ang linya ng mga naglalakihang bus na bumibiyahe patungo sa iba't ibang lalawigan. Ang kaniyang puso ay bumibilis ang tibok habang naglalakad papalapit sa mga konduktor na sumisigaw ng kani-kanilang destinasyon. "Olongapo! Zambales! Iba! Sakay na kayo, aalis na ang bus!" ang sigaw ng isang konduktor mula sa isang malaking airconditioned na bus ang pumukaw sa kaniyang atensyon.