By The Bay Novels & Stories

Masyadong payapa ang dagat at napakasarap titigan. "How did you know this place?" I asked instead while still looking at sea. "This is my Dad's private resort here in Zambalez. I asked his permission to used this for our vacation. I honestly want to go to Europe to spend our vacation, but because I want to spend more time with you, I chose here instead. Atleast wala kong mahabang oras na masasayang na kasama ka." Sa narinig ay agad na napalingon ako sa kanya, nakapikit ang mga mata nito na tila dinadama ang tahimik na kapaligiran habang nakahilig sa akin. I suddenly smiled.

The Jealous Superstar Napakakalma ng gabi sa kahabaan ng Manila Bay, isang malaking kabaligtaran sa magulo at nagwawalang emosyong naglalaro sa isipan ni Sirius Phoenix Montemayor. Ang 'Phoenix', ang marangyang puting yacht na ipinangalan sa kanyang gitnang pangalan, ay dahan-dahang bumabagtas sa madilim at payapang karagatan, tila isang higanteng sisne na naglalayag sa ilalim ng maliwanag na buwan. Tanaw mula sa malayo ang nagkikislapang mga ilaw ng buong lungsod na parang mga hiyas na nakakalat sa pelus, ngunit sa loob ng yacht, ang tanging nagliliwanag ay ang makukulay na party lights at ang nagniningning na tagumpay ng bandang CELESTIAL.

Si Lucian ang unang nagsalita sa kanilang dalawa. Madilim ang daan na tinahak nila. Puro puno ang nasa magkabilang gilisd ng daan. Palabas na sila sa bayan. Ang bayan na pinagdalhan ni JAckson kay Bree ay hindi naman talaga isang isla. Isa itong bayan sa dulo ng isang probinsya, at upang makarating doon ay kailangan dumaan ka sa isang makipot na daan na minsan nawawala kapag tumaas ang tubig ng dagat. Mabuti na lang at low tide kaya walang naging problema si Lucian sa byahe nila.

Isang malaking cruise ang naglayag sa kahabaan ng pribadong sea area ng Bayers. Umalingawngaw ang melodic piano music sa buong beach, at maging ang mga seagull ay sumasayaw. Isa si Rowan sa mga inimbitahang bisita. Tumayo siya sa deck at humigop sa kanyang champagne, alam na alam niya kung bakit siya inimbitahan ng Bayers.

Halatang inalagaan nang mabuti at disiplinado rin ang mga nakatira dito. Tumigil ang yate ilang metro bago ang baybayin. Dahil walang daungan dito ay hindi pwedeng lumapit ang mga malalaking barko o kahit na yate. Tanging mga bangka lamang ang nakalalapit sa may baybayin. May ilang bangkang de motor na ang lumapit sa yate, sasakay yata kami roon papunta sa baybayin.

Natutulog na muna ako dahil malayo pa naman ang pupuntahan namin. Nagising na lang ako nang biglang tumigil na ang kotse. Tumingin ako sa labas at nakita nandito na kami sa beach. "We're here na. Punta na muna tayo sa room at nagpahinga saglit" Ngiting sabi sa amin ni Mommy. Bumaba na ako at akmang kukunin ang gamit ko nang kunin ito ni kuya Zidd. Tumingin ako sa kanya, hindi na ako nagsalita at basta na lang siyang tinalikuran. Sumunod ako kina mommy papunta sa aming room.

Matapos ko na iangat ang lubid, at paandarin ang motor ay nagsimula nang tumakbo sa katubigan ang pump boat. Hindi ko maiwasan na mapasulyap sa diwatang kasama ko at mapangiti ngunit kailangan ko rin na ituon ang atensyon sa karagatan na tinatahak namin. Ilang minuto lang ang itatagal ng biyahe at makakabalik na rin sa wakas si Christina sa Poblacion. Huwag kang mag-alala Christina, tulad ng dati at lagi kong ginagawa ay paglilingkuran kita.

These couple kept calling me with their daughter's name. "Will you please stop playing around, Britney?! Galing pa kami ng US at ganiyan ang ipapakita mong behavior sa amin. Wala ka namang amnesia para makalimutan mo kami at ang bansa kung saan ka lumaki!" Biglang tumaas ang boses ni Mr. Maxey.

Hideaway-Liza POV Ang hangin sa baybayin ay iba — maalab pero malmomin, malambot ngunit may tinik. Habang nakaupo ako sa veranda ng maliit na villa na nirentahan namin ni Drake sa isang tahimik na bahagi ng Batangas, ramdam ko pa rin ang pagkabigla sa dibdib ko. Yung klaseng pagkabigla na hindi mo naman kayang ipaliwanag, pero alam mong magtatagal ang bakas nito sa balat mo.

There, on the whiteboard, someone had written the new campaign slogan in bright red marker: > “Begin Again.” She laughed softly. “How ironic.” Her old colleague Mia spotted her from across the hall. “Rhea! Long time no see!” They hugged, awkward but genuine. “How are you?” Mia asked. “Breathing,” Rhea said honestly. Mia smiled. “That’s already a lot, girl.” That night, she and Lucas took a quiet walk along the bay. The city lights rippled on the water, wind cool against their skin. They didn’t talk much; words felt too small for everything they’d been through.