Calm Before A Storm Mga Nobela at Kwento

Nakasentro pa iyon sa harapan ni Summer na siyang rason upang mapahawak ito sa kaniyang bibig sa pagkakabigla. Ilang segundo itong natigilan na tila isang slowmotion na pangyayari dahil unti-unting ibinaba ni Summer ang kaniyang matamis na labi sa labi ni Storm. Matagal iyon. Matamis at napakasarap.

May sa ilang pulgada ba naman ang paulit-ulit na umararo sa akin kagabi kaya hindi nakakapagtakang paika-ika akong naglalakad ngayon. Peste! Kung alam ko lang na magiging parang embalido pala ako pagkatapos makipag-sex sana pala pinag-isipan ko munang maigi iyon kagabi bago ako bumukaka sa harapan ng Luther na 'yon.

Nang makalapit si Liam at tumango lang ng bahagya bago tuluyang lumakad papunta sa sasakyan, saka pa lang kami parehong nakahinga. “Don’t worry,” mahinang sabi ni Calen habang papalabas kami ng building. “He’s like that with everyone. I’ve worked on some PR briefs for his approvals, trust me, he’s scarier when he’s quiet.” ani Calen, pero mali siya. Liam is scarier when he's angry, kapag hindi nasusunod ang gusto niya.

Galit na sigaw ni Storm tsaka tumayo at akmang susugurin ito pero mabilis itong pinigilan ni Kalem. "Huwag kang magpadalos-dalo, Storm, Tumingin ka sa paligid mo." Ani Kalem kaya inilibot ni Storm ang paningin sa kanilang paligid Maraming tauhan ni K.M na galing sa 8th floor ang nakapalibot sa kanila ngayon. Lahat ng mga ito ay may kanya kanyang hawak na baril na nakatutok lahat sa kanilang direksyon.

She smiled politely and I know she noticed that I am in trouble right now. “There is a storm coming, Ma’am, but you don’t have to worry anything about it. Everything will be fine and you are safe staying here,” she said politely while trying to calm me with her words. Napatango na lang ako at nagpasalamat sa kaniya bago umalis sa harapan niya.

Hindi sila ang bida. Hindi sila ang pupurihin sa spotlight. Hindi sila ang ipinagmamalaki. At sa gabing iyon, habang sumisigaw ang dalawa, tumatawa naman mag-isa si Calestine sa kwarto niya. Because she knew— The real storm is coming. And she is the center of it.

Anya ng kanyang tauhan at sabay na yumukod ang mga ito bago tuluyang lumabas ng library. “Do you want to play, huh? then, I will give you a game that you will definitely regret for the rest of your life.” Mapanganib na bulong ni Storm sa hangin bago tinungga ang alak mula sa baso na kanyang hawak.

Naisip ko, sa dami ng mga pinagdaanan ko, lahat ng takot, at pagdududa, paanong nauwi ako rito? Na tuwing hapon, may lalaking sabik umuwi para makita ako, may anak sa sinapupunan, at may ngiting hindi na kailangan pang ipilit. Masarap sa pakiramdam ‘yung malaman mong... ito pala ‘yung sinasabi nilang peace after the storm.

Mahigpit na hawak ang kutsilyo at marahang humakbang palapit sa kanya. “S-Storm…” umayos ito ng tayo. Yung mga kaibigan niya bigla ring tumahimik. “Now Storm huh?” I murmured. “Love, Baby. Calm down please…” he said pleading but calm. Nakakabinging katahimikan ang bumalot sa paligid. Inayos ko ang pagkakahwak ko ng kutsilyo na para bang handa na akong pumatay. Yung tingin ko sa kanya para na akong kakain ng buhay. Na sa isang iglap lang handa na akong sasaksakin si Thunder.

Alam niyang nasaktan niya ito at hindi niya alam kung paano pa mababago ang isip niya. Habang nasa labas si Storm ay nilapitan niya ito. Ngunit bago niya iyon ginawa ay nag-ipon muna siya ng lakas ng loob. Dahan-dahan siyang lumapit dito. "Umalis na pala ang mga bisita mo? Nagtimola ako ng juice, magpalamig ka muna," alok nito sabay abot sa isang baso ng orange juice.