Calm Before A Storm Novels & Stories

Mula sa taas, ang mga ilaw ng sasakyan ay tila mga hibla ng sutla—kumikislap, gumagalaw, walang direksyon ngunit may layuning hindi niya maunawaan. A quiet presence but fits perfectly where it doesn't belong. Hindi siya natatakot sa anino. Kung hindi sa katahimikang nakasunod, nakamasid sa kanya. Katahimikang hindi dulot ng paglimot ngunit ng pagbabalik. The calm before the storm.

Palibhasa'y walang muwang sa mga nangyayari sa kanyang paligid kaya nagdilim ang paningin ni Storm at nagpanting ang kanyang tenga. Marahas na hinablot niya ang camera ng isang media at galit na sinuntok ang lens nito. Nagimbal ang lahat at halos sabay pa silang napalunok. Wala ni isa sa kanila ang nakaimik lalo na ng humarap sa kanila ang madilim nitong mukha. “Gusto nyo ng impormasyon?” Mapanganib na tanong ni Storm habang patuloy ang pagdaloy ng dugo mula sa kanyang sugatang kamay.

Gusto niya na kahit wala siya sa bahay nila ay nababantayan niya pa rin ito. Natigil na rin ang pagpaparamdam sa kanila ng nanay niya na ipinagpasalamat nilang mag-asawa. Pero kahit gano’n, hindi pa rin mapakali si Sloane dahil pakiramdam niya ay may pinaplanong masama ang babae sa kabila ng pananahimik nito. It felt calm before the storm. Hindi pa nakatulong na madalas pumasok sa isip niya ang banta ni Samantha na ngayon ay may kulang-kulang dalawang buwan na lang siyang natitira.

He added bago kami tapunan nang seryosong tingin ni Lei, but his voice sounded worried for a reason. Pareho lamang kaming napatango ni Lei bago ko ibinaling ang aking tingin sa langit. A clear blue sky. It somewhat reminded me of something. According to the news early in the morning, mayroong paparating na bagyo sa araw na ito. But the weather is calmer than what I expect. And its somehow ominous to the extent of the saying, the calm before a storm. "What an ominous sky." I muttered. Ramdam ko ang tingin na ibinigay sa akin ni Pierce while a soft hand of Lei silently grabbed my hand and give it a squeeze.

Ang talipapa nga naman kasi ay parang pier na nakatungtong mismo sa dagat. Ito na siguro ang tinatawag nilang "calm before the storm." Unti unti nang dumilim ang paligid at amoy ko na ang ihip ng hangin. Tanda na may paparating na delubyo. Agad nilang sinimulang iligpit ang mga gamit. Si Azithere, siya ang inatasan ni Kuya Anton na hilahin ang pinakamabibigat na banyera ng isda at ihatid sa bodega gamit ang trolley dahil medyo distansya ang bodega sa talipapa.

Kung anu-ano na naman kasi ang tumatakbo sa kanyang isipan. Ngunit, kung ang ibang lalaki ay nagbibigay sa kanya ng kilabot at pandidiri kapag lumalapit sa kanya, iba naman ang epekto sa kanya kapag si Storm ang lumalapit. Para siyang idinuduya. Sa alapaap. "Relax ka lang." "Ang hirap mag-relax kung hindi ko alam ang susunod mong gagawin."

Naramdaman ko ang paghagod ni Katty sa likod ko as if assuring me that everything will be okay and it's kinda soothing. "Sunny, you don't have to force yourself into anything lalo na if you're not ready. Just let Storm know what you really feel about it." She looked at me and smiled at me. "Storm will understand you. You two should talk. When you're ready." Tumango ako. Kailangan ko yata munang kalmahin ang sarili ko. Kailangan kong pag-isipan 'to. *****

Sigaw ni Lenard kasabay ng pag-kalabit nito sa gantilyo ng baril ay ang malakas na putok nito na umalingaw-ngaw sa buong paligid namin. Tila nag-slow motion ang lahat ng unti unting lumapit sa akin ang bala. "West!!" Nilingon ko pa si Kalem na pinipigilan ni Storm na lumapit sa akin bago ko i-pikit ang aking mga mata. I'm sorry kid. Mukhang hindi ko na ma-tu-tupad ang ipinangako ko sayo. Hindi ko magawang kumilos para umiwas sa tiyak na kamatayan ko.

Tahimik nilang tinahak ang daan pabalik sa sasakyan, pero hindi iyon ordinaryong katahimikan—punong-puno ito ng tensyon. Parang isang alimpuyong nagbabanta bago ang isang malakas na bagyo. Kahit na malamig ang hangin ng gabi, ramdam ni Cali ang mainit na presensiya ni Lewis sa tabi niya, isang paalala na hindi siya basta makakatakas sa kasunduang ito.

I started to breathe heavily again and as you know I am having an attack right now, an unintentional panic and this is hella freaking me out. Naramadaman ko naman ang pagyakap sa akin ni Calvin habang pinakakalma ako. “It's okay wife everything is fine... Nandito na ako, walang mananakit sa'yo” He encourages. This is really terrible. Why do I have to experience this kind of trauma? But why and when? “Wife calm down, and breathe... Everything will be fine... Yeah just like that wifey Breathe in and out”