Can't Hurt Me 소설 & 이야기

sigaw niya, sabay hampas sa counter na nagpagulat sa akin. Humarap ako sa kaniya, basa pa ang mukha ko at magulo ang buhok. Nakatayo siya doon, bahagyang nakabukas ang dalawang butones ng kaniyang polo, seryoso ang tingin na tila ba binabasa ang bawat iniisip ko. Napakagwapo niya sa ilalim ng dim lights ng kusina, pero ang mga salita niya ang bumasag sa lahat. “You sold yourself to me, remember? So don’t you dare act like a victim. Don’t go around self-pitying yourself as if I’m the villain here.”

Mahigpit na mahigpit na parang ayaw na niyang humiwalay dito, Pero hindi dapat. Kailangan niyang pigilan amg sarili niya. "Si Brent. Lagi siyang nandyan sa tabi ko kapag nasasaktan ako dahil sayo. He's always here for me, to support me kapag may problema ako. Lagi niya akong pinapatawa kapag nalulungkot o nawawalan na ako ng pag-asa. Sa sobrang pagmamahal niya sakin handa niyang gawin ang lahat huwag lang ako masaktan. He's so special to me at hindi ko siya kayang saktan."

Her words keep flashing like broken tape on my head. Damn it!

Parehong sabik sa atensiyong hindi makuha sa sariling mga katipan. "I won't say anything...this did not happen." Anito. Tumango siya. "Kung yan ang gusto mo." "Salamat..." Yumuko ito. "Hey." Hinawakan niya ito sa baba at iniangat ang mukha para matitigan niya ito sa mga mata. "Don't be too hard on yourself."

At hindi niya inaasahan ang sumunod na ginawa nito. There’s no reason, there’s no rhyme I found myself blindsided by A feeling that I’ve never known I’m dealing with it on my own Phone is quiet, walls are bare I drink myself to sleep, who cares No one even has to know I’m dealing with it on my own Seven was singing! At kung hindi siya nagkakamali ay ‘Malibu Nights’ ang title na kinakanta nito. At naintindihan na niya ang ibig nitong sabihin sa sinabi nito kanina na... ‘I think this can help.’ Kumanta ito dahil gusto nitong i-divert ang atensiyon niya. Gusto nitong pakalmahin siya sa pamamagitan ng pagkanta nito.

Kung anu-ano na naiisip ko. "Hey.. Are you even listening?" Hinawakan ako ni Rain sa kamay dahilan para mapilit ng wala sa intensyon ko. "Aray naman, Ice." Nabigla ako sa pag impit niya. Kaya mabilis din akong bumitaw. "You never hurt me nung tayo pa. What now?" Galit ito marahil sobrang sama ng pagkakapilipit ko sa kamay niya. Hindi ako makapagsalita. Blangko ang utak ko. "I'm not the enemy, okay." Sabi pa niya ng pagka lakas lakas.

“With you around, we’re unstoppable!” Mirai rushed forward, her sword gleaming, but tripped over a protruding thorn. “Mr. Karma, help!” she cried, and I sprinted over, shielding her and pulling her away. “Mirai, not again!” I yelled, utterly spent. “If this keeps up, you’ll be the reason we lose!” “Sorry, Mr. Karma!” she said, smiling sheepishly. “But look, I hit one! I’m awesome, right?” “Awesome?! You were almost skewered!” I snapped, shaking my head. “Please, just focus!”

"Never catch bullets for me." _____________________________________________________

sigaw niyang umiiyak. "Did he-----" hindi naituloy ni Aidan ang sasabihin dahil umiling ng paulit ulit si Kiara. "No! hindi ako pumayag kaya sinaktan niya ako lalo. I hit him in his head, then I run thats why I look like this." turo pa nito sa sarili habang patuloy sa pagpatak ang luha.

“Nagbibiro lang ako. Huwag masyadong defensive para hindi ka mapaghahalata.” “Aba’t—” Sinugod niya ito at akmang bibigyan ng mala-Pacman na suntok, subalit maagap na nahuli ng binata ang kamao niya at kinabig siya palapit dito. “Hindi ako makakapayag na magkaroon ng black eye ang pogi kong mukha. Subukan mo lang na ituloy ang suntok na ito, kundi mapapaaga ang pagsingil ko sa pustahan natin. Remember?” nakakalokong pahayag nito.