Can't Hurt Me Novels & Stories

Ngumiti sya at sabay sabi, “Sanay na ako sa risk. Besides, hindi ako natatakot sa mga bagay na alam kong tama.” Tumahimik ako saglit. “Ang tapang mo,” sabi ko matapos ang ilang sandali. “Hindi naman,” sagot nya. Maraming beses rin akong duwag pero ngayon hindi ko kayang hindi tumulong sayo.” Hindi ko alam kung bakit pero may kung anong kirot sa dibdib ko. Matagal ko nang hindi naririnig ang mga ganitong salita, yung totoo at walang halong panlilinlang.

"The hardest thing in life is to forgive... If you hate somebody, youre not hurting the person you hate.. you're hurting yourself" -----Louis Zamperini ----- i thought having my memories back will make me happy.. but why... why it's hurting me? dalawang oras na ang nakakalipas pero tuloy pa den sa pag agos ang luha ko. simula ng magising ako hindi na tumigil pa ang luha ko. naaalala ko na ang lahat.

Nakabunggo pa ako ng tao pero hindi ko na pinansin iyon. Ghad! Nahihilo ako. Umiikot ang paningin ko. My ghad! Pagkatapos kong sumuka nag-ayos ako bago lumabas. After I got out, I bumped into something again, causing me to lose my balance. I closed my eyes because I knew na babagsak ako sa sahig but I didn't feel any pain. "Huwag kang iinom ng marami kung hindi mo naman kaya. F*ck!" Isang baritonong boses ang narinig ko. Pagmulat ko ng mata nakita ko si Kalix.

“Just trust me mila, trust me that i can't hurt you.” Ngumiti lang naman siya at tumango saakin.

Anger eating my whole system that I can even kill. Ilang oras pa ay dumating na si Marylee. Nasasaktan ako na makita siya. Nasasaktan ako sa ginawa niya. Oo, galit na galit ako. Galit na galit ako na kaya ko siyang pagsalitaan ng kung anu-ano pero kahit ganu'n hindi ko siya kayang saktan, I still hurt myself for punching the wall.

I lost him and I lost my sight temporarily 'Mom , Dad ! Please don't leave me ! Don't leave me like him'. I said in my mind before I fall asleep.. *Everything Went to Black*

May ibang takot at nagmamadaling lumabas pero meron ding nanatili. "I didn't hurt you! I didn't do that! You hurt me first, I just defended myself." Ang lakas ng loob niyang tumanggi. Mariin kong kinuyom ang aking kamao. Nandidilim na ang tingin ko sa kanya pero pilit ko pa ring pinipigilan ang aking sarili. "Really Miracle, you didn't hurt me? Are you telling these people here are dumb? Do you think that these are all fake and just for a show?"

Ang pagkabigo’y hindi sumisimbolo ng katapusan, kundi katapusan upang matutunan muli ang bagong kabanata. Hindi niya alam kung anong nangyayari sa kaniya pero nang hindi makayanan ang pagdadalamhati agad siyang tumakbo sa pintong nakasara. Hindi na niya alintana ang kung sinong kumakatok ba sa pintuan niya. Wala siyang naiisip sa kasalukuyan kundi maglabas ng sama ng loob. Pumasok siya sa loob ng banyo at humagulgol na umupo roon. “I’m sorry, Self. I’m sorry to be hurt. I’m sorry for being not enough for anyone. Sorry for my insecurities that affect you a lot. I’m sorry, please forgive me, Self.”

Mabilis akong umiling at taas baba ang balikat ko, habang iniintindi ang sinabi ni Papa. “Alam n`yong hindi ko kayang manakit, hindi ko gawain na manakit ng tao, in my entire life I never hurt anyone physically and I never harm any people around me, that is not true!” I almost shout, sunod-sunod ko na saad at hindi ko maiwasan na hindi mag-panic.

At tama nga ako. Nice move, Ash. Pinunasan ko ang mga luha sa mukha ko at saka tumayo. I need to move forward. Hindi humihinto ang mundo sa akin kaya hindi rin ako hihinto. I will keep moving forward because that's living. To live isn't just about being alive. To live is about moving forward. The world doesn't stop from revolving just because I'm hurt. I'm not the only person living in this world. So I need to continue, even if it means hurting myself. Even if it means depriving myself the right to be open... even to myself.