Novel & Cerita Can't Hurt Me

I took the opportunity na namimilipit siya sa sakit and I punched his—oh so handsome— face. "Oppss— my bad" I mocked him using his tone and walked away. I won't let anyone hurt me, not even you Clyde Lucas Smith. Kahit 'yang kayamanan at karangyaan mo pa ang malaking pagitan sa'tin, hindi kita aatrasan at tingnan natin kung sino ang magiging laruan sa dulo. ——-

At nahihirapan na ako, hirap na hirap na akong pigilin ang kakaibang nararamdaman ko. Pano ko ba ito maiiwasan? Pano ba pigilan? Ayoko pang umalis kung iyon ang tanging paraan, ayokong lumayo. Hindi ko alam kung ano ang pakiramdam na ito pero isipin ko palang ay hindi ko na kaya. Ramdam na ramdam ko ang pagtulo ng luha ko kaya minabuti kong tumalikod sa kaniya ng higa. He don't have to know and I am afraid to make him know. I want to stay even if it means, breaking my own hurt. But am I willing to break rules just, so I could touch him?

I really want to hurt him, pero hindi ito ang tamang panahon. Lumevel ako kay Klaire, tiningnan ko ng marahan ang mukha nya, hinawakan ko ang kamay nya. Nagagalit ako dahil nagkikita pala sila ni Rain. "I'm sorry- nahinto ako sa sasabihin ko ng makita ko ang mga kamay nya, namamaga at may sugat ang kamao nito. Why would you do this to yourself? How can I hurt someone that I really love?

Ngayon ay ramdam ko na nakalitaw na ang balikat ko Nandidiri ako.gusto kong masuka dahil sa pagdampi ng katawan niya sa katawan ko.. Basang-basa na at nanlalabo na ang mata ko dahil sa punong-puno na ng luha..I feel so helpless.Again. I let others hurt me and I can't do anything to stop them. I let myself feel worthless,and I can't see any hope from this situation Tuluyan ng tumakas ang pag-asa sa loob ko.Si Hendrix,binigo niya ako-

My problem is I always say whatever I want to say without deciding if my words can hurt the feelings of people. I'm sorry, Azariella. ***

Pero siguro gano'n talaga ang buhay, kung hindi kayo para sa isa't isa ay gagawa ang tadhana na maghiwalay kayo even in a painful way. Hindi ko masasabi na okay na ako, hindi na ako nasasaktan dahil parang niloloko ko lang ang sarili ko kapag ginawa ko 'yon. Ang hirap mag move on dahil ilang taon din kaming magkarelasyon at marami na kaming magagandang memories sa buhay na magkasama. I'm mad at him because he hurts me pero wala naman na akong magagawa sa bagay na 'yon dahil nangyari na. All I need to do now is to move on and be a better person.

Minsan, kahit kasalanan man sa Diyos, ay napapa hiling si Belen na sana, si Nica nalang ang kanyang anak at hindi si Barbara. Nasa loob na ng malaking van si Barbie. Papunta ng sila ng Makati para sa pictorial ng bagong swimwear na pag aari ng isang malaking kumpanya sa America. Hindi siya makapag focus. Hindi mawaksi sa isip niya ang maamong mukha ni Nica. Ang nakatago nitong ganda. Sabay silang lumaki ngunit bakit ngayon lamang niya ito napansin? Imbes na matuwa ito ay iba ang naramdaman nito. May namuong selos ito sa tinuturing na kapatid. Pilit niya itong iwakli. Alam niyang hindi tama ang nararamdaman niya. bakit ba siya nakakaramdam ng bigla? Insecure ba siya? Of all people, kay Nica p

Walang tigil ang pag-iyak ko habang lahat ng pait sa dibdib ko ay isa-isang nagsisilabasan. Nakalimutan ko na kung kailan lang kami nagkakilala. Nakalimutan kong inis ako sa kanya. Wala na akong pakialam. Hinayaan ko ang sarili kong maglabas ng hinanakit sa taong hindi ko naman lubos na kilala. Sa sandaling ito, pakiramdam ko walang kaso kung mag-share ako sa kanya ng mga dinadala ko. "They can't hurt you anymore. They won't hurt you anymore. I promise, no one can hurt you anymore."

Literal na naging impyerno ang buhay niya dahil dito. Halos wala na siyang pahinga. Akala niya no'ng una ay masasanay lang ang katawan niya sa bugbog. Pero hindi. Gabi-gabi niyang dinaramdam ang sakit ng mga sugat at pasang tinamo sa araw-araw na pagkakasangkot sa riot. Kaya ngayon, buo na ang loob niyang lumaban. Kaysa mamatay nalang siya dahil sa ginagawa sa kaniya ng grupo, tatablahin nalang niya ang mga ito.

Nakapamaywang si Joaquin habang nakatingin sa kanila at parang gusto na silang saktan pero dahil nasa tabi niya ako ay alam kong hindi niya gagawin iyon. “Ayos lang naman ako, Joaquin. Hindi naman na masakit ang pisngi ko,” malambing kong sabi sa kanya pero parang wala siyang naririnig. Nagsimula ng lumuha ang dalawang babae dahil sa tahimik lang si Joaquin at doon ko lang napansin ang kanyang kamay na nakaturo sa lupa. Lumuhod ang dalawang babae at pinagkiskisan ang kanilang mga palad para humingi ng pasensya pero umiling lang si Joaquin at nakita kong hinalikan ng mga ito ang kanyang sapatos. Tapos ay hinila niya ako sa harapan niya at doon ako nagpupumiglas pero wala na akong nagawa at hi