Can't Hurt Me の小説・ストーリー

Inisang tungga niya ang natitirang laman ng alak sa boteng hawak. "But isn't that what already happened? Mas malala pa nga dahil pinatagal mo pa at hindi ikaw mismo ang nagsabi." Pahayag naman ni Ranz. "I wanted to explain but she didn't let me. She just wanted me out of her life. And it hurts." Ngumiti siya ng mapait. "I think my plan fired back to me. Fuck! Karma is really a bitch." Tinapik ni Jesther ang balikat niya. "You know bud, you should take my advice when I'm being serious like that. It'll always help."

I was hurt so bad! ***

Sa tagal ng naging pamumuhay ko sa mundong ito, ngayon ko lang hiniling na mabingi. "I'm not a saint, bakit ka lumuluhod?" she try her voice more seductive. Napairap ako ng wala sa kawalan, at walang buhay na tumingin sa kanila. I wanted to run, and chose the path that everyone who hurt me, I punish. Ngunit ang sakit na dumudurog sa akin, ang naging dahilan para maramdaman nila ang presensya ko. The black smoke, lingering all over my body. Para akong kinakain na itim na usok, at maging ang kapangyarihan ko ay walang control na lumalabas.

"I'm not offended, Marcus. I'm just curious—" "Madel." I knew that tone. He was definitely about to come up with an excuse to make rejecting me hurt less. He'll give me some speech about how he can't be distracted. Before he can say anything else, I push myself off the counter and grip the folds of his suit jacket tightly.

Gusto kong lumubog sa kinatatayuan ko dahil sa hiya. Inis kong hinampas ang pader. "Argh! Nakakahiya—" "Hey, don't hurt yourself," singit ni Cy. At mas nakakahiya na nahuli niya pa akong nananakit ng pader. Paakyat na yata siya. Sayang naman. Bwisit kasi na mga kutong lupa 'yon, eh! Dapat nag-uusap pa kami ng baby ko ngayon. "Matutulog ka na?" tanong ko.

Hanggang sa pareho silang huminto, pawisan, humihingal, at magkayakap. Tahimik ang paligid. Nakatulog silang magkadikit, wala nang salitang binitawan. Kinabukasan, unti-unting nagmulat ng mata si Hatice. Nanlalambot ang katawan niya. Masakit ang ulo, pero mas kapansin-pansin ang hapdi sa ibabang bahagi ng katawan niya. Napangiwi siya. “Ugh…” mahina niyang daing. “Parang dinaanan ako ng truck!"

"FUCK DUDE WAKE-UP HELP US" *Black Out*

They are going to clear her records and that’s it. Gano’n ba ang iniisip ng lahat? That it’s okay to hurt her because she’s strong and straightforward? Because she can always bounce back? That it’s okay to make her wait because she will? That it’s okay to make her misfortunes a joke because she can handle it? Hindi ba nila naisip na nakapapagod ’yon? Na nakasasawa at nakapanghihina rin?

Ang tangkad niya at ang kaniyang mabangong amoy. Nakailang kurap ako at napalunok. Tahimik lang itong nakaharap sa akin at ako naman ay hindi rin makapagsalita. Hindi ko na rin rinig ang asong tumatahol. Baka ito'y nakalayo na. DEAN GAVIN'S POV

Napantig ang tenga ko sa narinig. "Kung gugustuhin kong patulugin si Jaxon, kanina ko pa nagawa. Ngunit hindi ko pwedeng gamitin ang kaalaman ko to harm others. Jaxon is a patient na kailangang intindihin. Hindi siya isang kriminal para saktan at katakutan" sabat ko. Nakarinig ako ng halakhak ng isa nilang kasama at pumito ito nang nakakaloko.