Novel & Cerita Can't Take That Away

“Ano?” “I don’t believe in guts and instincts when it comes to like this,” anito. “But the moment she asked me, I knew something was off. And I was right.” Mahina siyang napailing. “Aiden—.” “I’m going to keep her,” anito. “I am going to take her.” “What?!” Kusang tumaas ang kanyang hoses sa sinabi nito. “You can’t do that. Hindi ko ibibigay si Miracale sa ‘yo!”

“That’s enough to destroy me.” Natigilan ako. Hindi dahil cheesy. Pero dahil totoo. Walang halong laro yung tono niya. Walang kasamang galit. Walang pag-aalinlangan. Mas nakakatakot pala kapag mahal ka ng isang taong sanay mawala ang lahat pero hindi kayang mawala ka. “Don’t say things like that,” sabi ko, mahina. “Why?” “Because I don’t know what to do with that kind of love.”

"Pero ang alam ko, hindi tayo pwedeng sumuko. Hindi natin pwedeng hayaang magtagumpay sila sa lahat ng ginawa nilang ito sa atin." Ang bigat na nararamdaman ni Kenny ay hindi rin matitiis. Habang ang kanilang mga mundo ay nagiging malabo, nararamdaman niya ang kabiguan at takot na hindi kayang itago. “But what if we can’t fix it?” ang tanong ni Kenny, ang boses niya ay puno ng hirap at kalungkutan. “What if we can’t undo what we did to Jarred and Veronica?”

I wiped the tears on my face and took a deep breath. "We cannot change what happened in the past but we can let go of the things that are not meant for us. It's difficult I know, but we have to let go. Lahat ng sakit na nararamdaman mo ngayon ay mawawala din. Hindi natin kailangan ang mga taong sa simula palang hindi na tayo kayang panindigan." I took a step backward and was about to move away from him but I stilled when he speak up.

Kaya hindi ko maintindihan kung bakit siya ganito. Alam kong puro kami away nitong mga nagdaan na mga araw. Hindi natatapos ang buong araw na wala kaming pag-aawayan kahit na simpleng bagay. Ngunit kahit na ganun, kahit na away kami nang away, hindi ko pa rin nanaisin na mawalay sa kaniya. Hindi ko gugustuhin na makipaghiwalay sa kaniya. Ayoko! Hindi ako papayag! Hindi kami pupwede maghiwalay!

Awtomatiko na nabitawan ko ang aking phone at agad na nagsilaglag ang aking mga luha. ["Stay away from my son." "Stay away from my son." "Stay away from my son."] No, I can't. Hindi ko kayang mawala siya. ... Vote✨ Comment ✨ Follow✨

dagdag niya, mas matatag ang tono, “I can’t do that from a distance anymore.” Napailing ako agad, tumayo, napaatras ng bahagya. “No… no, Alex, I already left that world—” “And that world followed you,” putol niya agad, mas malakas na ngayon ang boses niya, hindi galit kundi desperado, “last night proved that.” Tahimik ako. Dahil totoo iyon. At iyon ang mas masakit tanggapin. “I can’t lose them,” bulong ko, halos pabulong na lang, “I can’t lose them…”

Hinawakan niya ng mahigpit ang aking mga kamay, at napahikbi ako ng maramdaman ko na dahan-dahan niya na iyong bitawan. Iminulat ko ang aking mga mata at napaupo ako habang pinagmamasdan siyang papalayo sa akin at napahagulgol na lamang ako ng sumakay na siya sa kaniyang kotse at tuluyang mawala sa aking paningin. God knows how hard for me to see him also walking away from me. But maybe I should let him go also, because what good would come from holding onto someone I can't treat well?

Pilit ko siya na itinutulak palayo, pero lalo lamang niya na inilalapit ang sarili niya sa akin. "He can't take you away from me, Raven. You are mine now. So stay the fuck away from him."

“Don’t give me reasons to walk away from you.” Hindi ko alam kung paano sasagot. Gusto ko siyang yakapin, pigilan, at sabihin sa kanyang hindi ko siya kayang mawala. Pero natatakot akong baka mas lalo ko siyang itulak palayo.