Novel & Cerita Can We Be Friends

Pride pa, Mavey! It’s been months now, and we still haven’t spoken. Can you believe it? Kaloka talaga! Hindi ko akalaing tatagal ng ganito ang little-bit lang naman na friendship quarrel namin. This is probably the first birthday of hers that we won’t be celebrating together.

Tumingin naman siya sa gawi ko. “Make friends, Cean. Real friends. That can help you build who you are and what you want you to be and of course, be in love. To someone who's willing to be with you through your ups and downs. Walang masama sa pakikipagkaibigan at pakikipag-relasyon, Cean. Matalino kang bata, Cean. Kaya as a reward to yourself, open yourself to others.” I'm speechless because of what he said. Stunned. Composing phrases on my mind.

Friends are people we love to spend time with. Sinasamahan tayo tuwing malungkot tayo, tinutulungan tayo ng hindi humihingi ng kapalit, at tinatanggap tayo sa kabila ng mga pagkakamali natin. They make celebrations fun, and they help us be ourselves. Hindi lang yun, sila din yung tumutulong sa atin na mag-grow sa ispiritwal na lebel.

pagsasabi ko ng totoo at parang pagpayag na rin sa nais niyang mangyari. "Talaga? Okay pala! So, friends na tayo?" "Friends. hehe" "Can I get your number?" wala naman akong pagdadalawang isip na ibinigay ang number ko. He wants us to be friends then why not? Marami akong matutunan sa isang successful na tao na tulad niya.

walang halong biro niyang tanong. Napatingin ako sa kanya. "Like... legit friends. Hindi 'yung acquaintance lang. Hindi 'yung magkausap pero parang strangers pa rin." Tahimik ako. Hindi ko agad alam ang isasagot. Kasi paano mo nga ba sasagutin 'yon? Paano mo sasabihin sa taong minsan mong gustong makita araw-araw, kahit pa hindi ka niya pinapansin, na ngayon ay sapat na ang 'friends'? Na hindi mo na kailangan ng something more? Na okay ka na kahit 'di niya kailanman nakita lahat ng effort mo noon? Na kaya mo na siyang kausapin nang hindi umaasa?

Pagkatapos, kumaway ako at naglakad palayo sa kanya. "Can we please be friends now?" Bigla akong natigilan sa paglalakad. Pagkatapos, nilingon ko siya. "Sure," I smiled. It's my first time to have a friend here at school. Higit sa lahat isang lalaki pa. Hindi ko alam kung totoo ba ang lahat ng 'to. Kung panaginip man ito sana hindi na ako magising pa. Masaya na ako kahit na isang kaibigan lang ang meron ako.

Napailing na lang ako sa inaakto nilang dalawa. “Hi?” Napaangat naman ako ng tingin. Nasa harapan ko naman si Carmella. “Puwede ba umupo?” aniya na umupo din ito agad. “Kilala mo naman ako siguro, di ba?” Saad niya. “Yes. Pasensya ka na sa nangyari noong nakaraang araw,” sagot ko na lang. “It's okay. Can we be friends?” sabay abot ng kamay niya sa akin.

Si OA na talaga ako! “Just let me do it for you. Okay?” hindi man niya ako sinagot ay wala na akong ibang maisip pa kaya sumang-ayon na lamang ako. As long as wala kaming ginagawang masama sa isa’t isa, I guess pwede kaming magpatuloy sa ganitong set-up… as friends.

Wika ko at sinilip ang cellphone niya. Nilakhan niya ako ng mata. A strong friendship doesn't need a daily conversation and doesn't always need togetherness, as long as the relationship lives in the heart, true friends will never part. "Kayo na?" Nakangising wika ko. Umismid siya at bahagyang tumango. "Yes,kami na." Sagot niya pagkatapos namula ang pisngi. Tumili ako at saka siya niyakap. Atleast kahit papaano? Nagising na siya sa katotohanan.

humarap ito habang seryoso pa rin ang mukha. "I just do friends with benefits or i date woman with benefits. If you really want me to be your friend, choose."