Can We Be Friends 소설 & 이야기

walang halong biro niyang tanong. Napatingin ako sa kanya. "Like... legit friends. Hindi 'yung acquaintance lang. Hindi 'yung magkausap pero parang strangers pa rin." Tahimik ako. Hindi ko agad alam ang isasagot. Kasi paano mo nga ba sasagutin 'yon? Paano mo sasabihin sa taong minsan mong gustong makita araw-araw, kahit pa hindi ka niya pinapansin, na ngayon ay sapat na ang 'friends'? Na hindi mo na kailangan ng something more? Na okay ka na kahit 'di niya kailanman nakita lahat ng effort mo noon? Na kaya mo na siyang kausapin nang hindi umaasa?

Pagkatapos, kumaway ako at naglakad palayo sa kanya. "Can we please be friends now?" Bigla akong natigilan sa paglalakad. Pagkatapos, nilingon ko siya. "Sure," I smiled. It's my first time to have a friend here at school. Higit sa lahat isang lalaki pa. Hindi ko alam kung totoo ba ang lahat ng 'to. Kung panaginip man ito sana hindi na ako magising pa. Masaya na ako kahit na isang kaibigan lang ang meron ako.

Napailing na lang ako sa inaakto nilang dalawa. “Hi?” Napaangat naman ako ng tingin. Nasa harapan ko naman si Carmella. “Puwede ba umupo?” aniya na umupo din ito agad. “Kilala mo naman ako siguro, di ba?” Saad niya. “Yes. Pasensya ka na sa nangyari noong nakaraang araw,” sagot ko na lang. “It's okay. Can we be friends?” sabay abot ng kamay niya sa akin.

Si OA na talaga ako! “Just let me do it for you. Okay?” hindi man niya ako sinagot ay wala na akong ibang maisip pa kaya sumang-ayon na lamang ako. As long as wala kaming ginagawang masama sa isa’t isa, I guess pwede kaming magpatuloy sa ganitong set-up… as friends.

Wika ko at sinilip ang cellphone niya. Nilakhan niya ako ng mata. A strong friendship doesn't need a daily conversation and doesn't always need togetherness, as long as the relationship lives in the heart, true friends will never part. "Kayo na?" Nakangising wika ko. Umismid siya at bahagyang tumango. "Yes,kami na." Sagot niya pagkatapos namula ang pisngi. Tumili ako at saka siya niyakap. Atleast kahit papaano? Nagising na siya sa katotohanan.

humarap ito habang seryoso pa rin ang mukha. "I just do friends with benefits or i date woman with benefits. If you really want me to be your friend, choose."

Nag-aalangan pa nitong sabi. Para akong na-istatwa sa tanong nito. I don't know if I can still consider him as a friend. I mean, maybe after some time, when I lost my feelings for him that is where I can see him as a friend. Unfortunately, I don't think that time will come co'z I will always love you until forever ends, Kent.

At sa ngayon ay hindi ko alam kung ano ang magiging ending ng ginagawa ko. I hope in between being friends and strangers, we can at least be friends. Dahil kahit magising na ako sa kahibangan ko ay magku-krus at magku-krus pa rin ang landas namin pareho. We're business partners. Our parents are friends with each other. Hindi namin maiiwasan ang isa't isa.

“I want us to be friends, okay? I am doing you a favor and you are doing me a favor… so let us be friends!” “Whatever you say, baby.”

Grabe siya! "Usually, in the movie or books that I've read, friendship happens when two or more person meet accidentally. And I'm just wondering if it can happen in real life." Nakangiting sabi niya. He's still a kid, right? Tell me! Kasi kung hindi, mababatukan at masisipa ko siya. Of course it can happen in real life. But why is he saying this to me? I'm not really interested in this thing but I can't understand why is he pursuing it? Friends with me? Oh no, he can't lie to me.