Romans & histoires Caregiver Quotes

Dahil nakitang guwapo at mukhang maalalahanin ang asawa ng pasyente, hindi napigilan ng caregiver ang magkomento habang inaayos ang mga gamit. "Napakaswerte niyo naman sa mister niyo, Madam," nakangiting sabi ng caregiver. "Bakit naman?" walang gana na tanong ni Astrid. "Ang tagal ko na kasing nagtatrabaho rito sa ospital, pero ngayon lang ako nakakita ng asawang ganiyan kaasikaso," sagot muli ng caregiver.

“Anong nangyari?” “Ano sa palagay mo? Inatake ng stroke ang ama mo, at wala kang pakialam. Tao ka pa ba? Anak ka pa ba talaga namin?” Tumayo ang kanyang ina at hinarap siya nang galit. Kahit titigan siya ng kanyang ina na parang lalapain siya, walang ekspresyon si Adam sa mukha. “Hindi ba’t may apat na caregiver sa bahay? Hindi pa ba sapat iyon?”

Baliw na lang talaga ang gagawa nun. “Grabe naman iyon, hindi sila marunong maawa sa magulang nila,” sabi ni Kuya Invinzor, na tila nalungkot sa nalaman niya. “Kaya nga e, sobrang grabe po talaga, kaya bantayan niyo siyang mabuti kapag wala ako rito sa araw. Pang-gabi kasi ang duty ko sa kaniya bilang caregiver niya. Nag-stay lang ako rito ngayong araw dahil hinihintay ko kayo.”

Pinunasan niya ang luha ko. "A-aalis na ako, ha?" I swallowed hard. "Please, take care of yourself, okay?" masuyo nitong sabi, "I will get better for you." "Gawin mo 'yan para sa sarili mo." "Salamat at inalagaan mo ako kagabi," malungkot itong ngumiti sa akin, "thank you for giving me our daugther's portrait. I will miss you, Baby...God! How can I let you go?"

Sinubukan ng caregiver na pigilan at hawakan si Tessa. "Mom, mangyaring kumalma po kayo," pakiusap ng caregiver. "Umalis kayo sa daan ko, lahat kayo umalis! Noong nagdurusa ako, walang sinumang nagligtas sa akin. Ngayon gusto ninyo akong kumalma at lilitisin ninyo ako bilang baliw? Kayo ang mga baliw, kayong lahat ang baliw!" patuloy na hiyaw ni Tessa.

"She's still under her medications. Sa katunayan, kaya nga ako na-late because I was attending her." "Such a good fellow," the woman complimented. "Bihira na mga bata ngayon na mag-alaga sa magulang. Some hire caregivers. Yung iba naman ay inilagay sa home for the aged. I wish my children will be just like you." Ngumiti si Lev. "Thank you po." "Why don't everyone take a seat? Magsisimula ma yung munting program," sabi nung lalaking kanina pa nakatayo sa likuran ng birthday celebrant.

dagdag niya. Pinalis nito ang kamay niya. "At sa tingin mo kailangan ko ng tulong mo? Sa totoo lang, hindi naman kita kailangan, it was my Mom who wants you to be my caregiver. I've learned to stand by myself, na walang tulong ng ibang tao. Natutunan kong i-adjust ang buhay ko sa ibang bansa, I memorized everything around me kahit madilim ang paligid and I did at kakayanin ko rin iyon dito without your help. Hindi mo alam kung gaanong hirap ang pinagdaanan ko just to survive with this miserable life," madiing anito.

“Iyang asawa mo, walang utang na loob. Nakakapaglakad nga pero naging bulag naman!” “Mukhang pera naman na ang tingin sa akin, Tyang. Nilubos-lubos ko na. Kaya, kalma na!” “Hindi kita inalagaan para apihin lang. Kung alam ko lang talaga na gagawin kang caregiver niyang asawa mo, tinutulan ko talaga ang kasalang iyan!”

Nag-iwas siya ng tingin sa akin. Mabilis akong umiling. “I can’t do it na ako lang. I need your help pa rin.” “Kumuha ka na lang sana ng caregiver. Nurse lang ang trabaho ko, pero ginawa mo akong instant caregiver.” “I will do it kung ayaw mo.” Kinuha ko sa ibabaw ng kama ang mga gamit ko. “Ako na. Hindi mo naman kaya, ‘di ba?” pagtataray ni Brielle.

Pagkatapos, naligo siya at nagbihis. "Tito Jackson, ayos lang po ba kayo dito?" tanong niya kay Mf. Ambers. "Ayos lang ako dito. Hindi mo na ako kailangan pang alalahanin. Nandito naman ang caregiver ko. Siya na ang bahalang mag-alaga sa akin," nakangiting sabi ni Mr. Ambers.