Caregiver Quotes Mga Nobela at Kwento

paglilinaw ko at diretso siya tiningnan sa mga mata niya. "Kung ako lang din ang tatanungin, ayaw na rin kitang makita pero mapilit ang Mama mo ayaw niya akong tigilan kakakumbinsi. Hindi ko nga alam kung anong meron sa akin sa dinami-rami ng mas magagalng na nurse kaysa sa akin," mahaba ko pang litanya. "Dahil iba kang mag-alaga," saad niya kaya na-surpresa ako. "And you know how to take care of the people who need a proper care."

“Ang gusto lang niya… mas makasama kayo.” Tahimik na nakinig si Aries. “Iniisip niya kasi na kapag may caregiver, iiwan n’yo na ulit siya para magtrabaho. Kaya ginagawa niya ang lahat para umalis ang mga caregiver.” Parang may mabigat na bagay na dumagan sa dibdib ni Aries. Napaupo siya sa sofa habang napapikit sandali. “Kasalanan ko rin…” puno ng guilt ang boses niya. “Akala ko kasi kapag mas nagsikap akong kumita, mabibigyan ko siya ng mas magandang buhay.”

"I would love to, pero alam po nating hindi niya kayo maiiwan dito—" "I don't want her to see me suffer from this illness, Gene. Ayaw kong gawing caregiver ang anak ko. She has to be away from me. She has to enjoy her life with all good memories. Ayaw kong araw-araw niyang makikita itong nangyayari sa akin." "Hindi ako ang makakapagpasiya niyan, Tita. Trini loves you, and I'm sure she wouldn't leave your side."

tawag ng anak ko sa akin. "Mabinat ka dyan, hija." nasabi ng matandang babaeng caretaker. "Hindi po saglit lang naman." sagot ko. "Uuwi muna kami para magdala ng mga gamit mo, hija." sagot ng matandang babaeng caretaker. "Ingat po kayo!" sabi ko. "Thank you! Magpahinga ka na." sagot ng matandang babaeng caretaker.

"Pagkatapos naming manood, may ibinigay na sulat sa kanya 'yung caregiver niya. Galing daw sa pamangkin niya. Naghintay siya sa'yo hanggang gabi. Umaasa na pupuntahan mo pa rin siya. Ngayong umaga lang niya binasa 'yung sulat na ibinigay sa kanya. Pagkatapos nun, hindi na namin siya makausap ng matino. Pumasok siya sa loob ng banyo, tapos... may narinig kaming malakas na kalabog." Ngayong umaga lang? Ibig sabihin hindi naapektuhan ang kanyang tatay sa napanood. Nawala lang siya sa katinuan noong nabasa ang sulat galing sa... pamangkin? Iisa lang ang pamangkin ng kanyang tatay dito. At si Andrea iyon. Anong nakalagay sa sulat at hindi mapakali ang tatay niya pagkatapos noon? "Anak," Hindi na

Hindi siya naaawa sa kanyang ama nang malamang naghihirap na pala talaga ito. "Ano ang gusto mong mangyari ngayon sinabi mo iyan sa akin? Wala naman kasi akong pakialam sa kanya. Hindi ko na nga siya tinuturing na tatay, matagal na." "Alam ko naman iyon pero gusto ka niyang makita. Hindi na magalaw ng pala mo ang kalahati ng katawan niya. Hindi na siya makalakad. Hindi naman ako ganoon kasama kaya may caregiver siyang nag-aalaga sa kanya. Doon sa bahay niya. Hindi siya nakatira sa bahay na pinagawa ko gamit ang pera niya. Pasensya ka na kung wala akong pakialam sa papa mo. Hindi ko naman siya mahal talaga. Gusto ko lang maiganti ang kaibigan ko."

sagot ng caregiver sabay labas at sara ng pinto. Sanay na ang caregiver sa kabaitan ni Aeris dahil laging may dalang pagkain tuwing bumisita ito. Naupo siya sa tabi ng kama at minasahe ang mga binti ng ama para gumanda ang daloy ng dugo nito. Habang ginagawa iyon, iniisip niya kung paano sasabihin ang tungkol sa pakikipaghiwalay niya sa pamilyang Jurial. Alam niyang hindi niya ito pwedeng ilihim sa ama, at wala naman talaga siyang balak itago ito.

Tumayo si Ginang Hernandez at tinitigan siya na parang gustong siyang lamunin. Pero nanatiling malamig ang ekspresyon ni Kent James. "Hindi ba’t may apat na caregiver sa bahay? Hindi pa ba sapat ’yon?" "Caregiver lang sila! Anak ka namin! Paano maging pareho ’yon? Kahit wala kang oras para mag-alaga, ni hindi mo man lang ba magawang bumisita? Ano bang problema sayo? Lalo kang nagiging walang modo!"

“Ipinagtatanggol mo iyong lalaking iyon tapos ako ang pinapaalis mo?” “Literal na iyon ang ibig kong sabihin.” Diretso siyang tumingin dito. “Please leave.” Tuluyan nang sumabog ang galit ni Vincent. Napansin niya ang caregiver na nakatayo sa sulok at agad niya itong tinanong. “Who are you?” “Caregiver po.” Halatang kinakabahan ito. Napatawa si Vincent nang may halong pangungutya. “Wow. Marunong ka na palang kumuha ng caregiver para sa sarili mo.” Pagkatapos ay malamig niyang sinabi sa babae. “Please step outside.”

Napaigik ako sa gulat, hindi dahil sa hampas, kung hindi dahil sa bigat ng katotohanang hindi na naman niya ako kilala. “Ma’, ako ‘to si Lilibeth,” halos pabulong kong sabi. Pilit kong inaabot ang kamay niya. “Tama na po ‘yan, ma’am. Sinusumpong na naman po bigla si ma’am,” maagap na awat ng caregiver. Mabilis siyang lumapit sa amin para pigilan ako at alalayan si mama. “P-Pasensya na,” bulong ko. Bigla akong natauhan habang pinagmamasdan ko silang dalawa.