Carousel By Melanie Martinez Lyrics Novels & Stories

"Inumin mo na ang mga gamot na ito o isasampal ko sa mukha mo ang buong playlist ng Pantropiko hanggang magmakaawa kang patahimikin ko ang speaker sa labas ng kwarto mo, Mr. Voltaire." Humarang si Ciara sa pintuan ng pribadong banyo ko habang bitbit ang tray na naglalaman ng mga kulay pulang tableta at isang basong tubig na parang handang makipagpatayan para lamang masunod ang gusto niya. Pinanood ko siyang tumayo doon nang may suot na mukhang nag-aanyaya ng gulo habang hawak ang isang maliit na portable speaker na naka-connect sa cellphone niya. Kanina pa ako nagtatago sa loob ng kwarto ko para takasan ang oras ng inuman ng gamot dahil bawat lunok ng mga kemikal na iyon ay parang nagbabaga

The crowd, a sea of animated silhouettes, swayed and moved in rhythmic unison, their bodies responding to the intoxicating cadence of the music. “Mia, sayaw tayo!” Hindi na ako nakatanggi dahil hinila na ako ni Marian. “Hinga ka nang maluwag, mukhang sinukuan ka na ni Bailey, nawalan ng gana nang sabihan mong boyfriend ka na.” hagikhik niya. “Napansin mo pala? Ang kulit eh.”

Sana oll ang multo. "Diba sabi ko sa'yo, trust the process" "Salamat Clyde" "Your welcome Sis" wait, tinawag niya akong sis? That made everything feel better🎶 And even then, my eyes got wetter🎶 So confused, wanna ask you if you love me🎶 But I don't wanna seem so weak🎶 Maybe I've been California dreaming🎶 Hey-hey-hey-hey🎶 Kami ng tatlo ang kumanya sa last paragraph ng kanta.

"Since the love that you left is all that I get I want you to know That if I can't be close to you I'll settle for the ghost of you I miss you more than life (more than life) And if you can't be next to me Your memory is ecstasy I miss you more than life I miss you more than life.... Feel na feel niya ang lyrics ng kanta nang biglang may bumundol na matigas na bagay sa kanyang likuran. Muntik na siyang mapasubsob sa manobela at tinignan ang sino nang may sala na bumundol sa kanyang sasakyan.

"Melodia.'' Humiwalay si Maron sa pagkakayakap nang magsalita ang isang kakilala. Ang boses na 'yon. "Sachiel?'' Siya ang anghel ng karagatan. 🌸 🎤 I wish that I could be back there with you You take a grey sky and turn it into blue Two hearts were turning, it's love at first sight The lights were burning until the last night I can't believe that the summer is through 🎤

I was smiling then. Just a smile and the rain is gone Can hardly believe it (yeah) There's an angel standing next to me Reaching for my heart Just a smile and there's no way back Can hardly believe it (yeah) But there's an angel calling me Reaching for my heart Napamulat ako ng mata ng nagstop ang bus. Hindi ko tinanggal ang head set sa tenga ko at patuloy parin na pinapakinggan ito habang pababa ako ng bus.

Nariyan pa ba ang pinangarap ko Na aking tinalikuran para mabuo Bakit gano'n kahit sa'n lumingon Lahat ng daan ay pabalik sa 'yo Balang araw ay makikita mong 'Di kailangan lumayo Kung paglisan lang ang paraan Patawad Paalam Kahit nasa'n ka man Oooh oooh oooh I was closing my eyes while singing, hindi ko namalayang nakabalik na pala si Xyvier. Nang buksan ko ang mga mata ko ay nagtama ang tingin namin. He has a very serious expression on his face that I can't even decipher.

Pero dahil doon, mas naging magaan din ang tugon nila. “Carlo,” biglang singit ni Melanie, may bahagyang bigat sa tinig, “pasensya na at hindi ko agad naipaliwanag ang pagkakakilanlan ko. Wala lang akong mahanap na tamang pagkakataon. Malaki ang pagkukulang ko sa’yo sa mga nagdaang taon. Kung papayag ka, gusto kong bumawi… sa hinaharap.” Isa iyong tahimik ngunit malinaw na pagkilala, kay Carlo lamang.

I really have to do something para ’di iyon matuloy, ang kasal nila, dahil marami pa akong dapat malaman. After a couple of minutes, she took something from her handbag na pinagtaka niya. He stopped poking his laptop and wondered. Isang maliit na wooden music box ang inilabas ng babae. Maingat niya itong binuksan. Isang napakagandang carousel ang bumungad, dahan-dahang umiikot. Kasabay nito, tumugtog ang musika. “Don’t Know What To Say” by Ric Segreto.

Napahawak ako sa sintido ko at kahit nanginginig ay iwinaksi ko ang kamay niya mula sa braso ko at nagsalita. "Please, can you leave me alone? Meeting is already over. If you have another concern you can call my assistant or me to inform your concern. But now I'm really have to--" But before i finished my sentence everything went black.And before my senses is gone I heard his voice calling me Sandra again... ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Thank you for reading and supporting my stories ❤️