Cebuano Poem Novels & Stories

Ang caption ay: "Talagang hindi matatawaran ang first love. Isang araw lang napuyat si Mary Ann at medyo nanghina. May isang taong nagmadaling lumipad papuntang Cebu at gumastos ng isang milyong piso para lang makahanap ng isang daang taong gulang na halamang-gamot para sa kanya." Sa larawan, makikita ang ilang tao na sabay-sabay na nagtataas ng kanilang mga baso para mag-toast.

bigo nitong sabi ("Pakawalan niyo" Agad akong tumakbo pabalik kay Crisanto. Talagang wala na siya. Handusay pa rin at duguan. Tinakpan ko ang bibig, halos mabuwal sa kinatatayuan. Malamyos kong hinaplos ang kanyang mukha. Nakakunot ang kanyang noon, tila hirap na hirap. Kitang-kita ang paghihirap na kanyang dinanas. Lalo akong tumangis. Para akong tinatakasan ng bait.

Habang naglalakad patungo sa gate ng flight patungong Cebu, marahan siyang huminga nang malalim at bumulong sa sarili: "Simula na ng bagong kabanata."

Kunot ang noo na tila may nakaligtaang sabihin. "We didn't know your name, right Ma..?" Umiling ang ina at mas lalong lumawak ang labi sa isang ngiti. "Oh I'm sorry.." I bit my lower lip and smile.. Umiiling na nagpakilala. "My name is Concepcion Lebario Williams, my friends called me Cep, Am just turn eighteen, I'm an only child, I was born in Australia, My parents are currently living-" "Just your name sweetheart.." Ngumisi si Leo.. "Just too much information to have.." And then he smirked.

sabi ni Senyor na nanggagalaiti sa galit. I am 16 year old, Grade 11 in High School when i experienced that i need to work with my mother since my father left us we flied here in Cebu and start a new life, just me and my mother. Ngayon nakakulong ang aking ina ay wala akong ibang ginawa sa gabi kung hindi umiyak at hindi na makapasok sa eskwelahan dahil nagkalat na ang pangyayaring iyon since De Marquez is famous here in Cebu. Araw-araw ay napunta ako sa mansiyon ng De Marquez dahil sila lang ang may kapangyarihan para pakawalan ang aking ina sa kulungan

basag katahimikan niya. Naging kulay kamatis ang pisngi nito, tarantang tinanggal ang mga kamay. "Hindi ah! Nagkataon na nagka-turbulence." Ngumisi siya. "Sana palaging may turbulence." Bumiilis ang tibok ng puso ni Cece nang mahuli ng tenga n'ya ang binanggit nito. Naikuyom n'ya ang mga palad, nilipat sa ibang direksyon ang mga mata at pinili maging tahimik. Tumambad sa mga mata niya ang magandang tanawin ng Cebu City. Mula sa asul na karagatan, mga alon, kabundukan. mga tourist spot, mga kalsada at iba't ibang hugis ng mg gusali at mga bahay. Lumabot ang ekspresyon niya at di namalayan na tumagal sila ng trenta minuto sa ere.

At sa araw ng kanilang graduation, habang pinapalakpakan ng buong auditorium si Joaquin at ang bagong girlfriend nitong nakapulupot sa braso niya, doon tuluyang nabaon sa hukay ang huling piraso ng pag-asa. Nakasiksik siya sa seat 22A, nakadungaw sa kumikislap na mapa ng lungsod sa ibaba. Ang Cebu na minsang parang promise land, ngayon ay parang jewelry box na nalunod sa dagat.

© manunulatryu Naglakad ako pabalik sa kusina—dito nagsimula ang lahat, kaya dito rin ako magpapasalamat at magpapaalam sa dating sarili ko. Ang amoy ng bawang at sibuyas, ang singaw ng kumukulong sabaw… Dati parang tanikala ito—na parang dito lang ako nakatali habambuhay, paulit‑ulit lang ang ginagawa, walang patutunguhan. Pero ngayon? Iba na ang pakiramdam. Parang humihinga nang mas malalim ang dibdib ko—magaan, at alam ko kung saan ako pupunta.

Gabby Isang umaga nagising ako na sobrang sama ng pakiramdam ko, pero pinilit ko ang ang sarili ko na bumangon dahil sa tawag na rin ng kalikasan, bigla nalang umikot ang paningin ko at bumaliktad ang sikmura ko, dali dali akong pumunta sa banyo at doon sumuka ng sumuka. Hayzz bakit ngayon pa sumama ang pakiramdam ko gayong nasa Cebu si Alfonzo.

sabi nito "Naku h'wag na kaya, bess. Nakakahiya sigurado puro mayayaman ang mga nanduon." tanggi nya dito. Hindi nya maiwasang makaramdam ng panliliit isipin pa lang n'yang puro mayayaman ang nasa paligid nya. E ano naman sila. Baka pagtinginan pa nga sila duon ng iba. Kaya nga kung ano anong alibi ang iniimbento nya sa kaibigan sa tuwing mag aaya ito sa kanya sa kahit anong handaang ganap sa kanila, wala rin naman itong magawa. "Gaga. E anu ba naman tingin mo sa sarili mo, hindi tao?" eksaherado nitong bulalas.