Novel & Cerita Cebuano Poem

"Well... It's depend on me. Ingon ni Mama Ana kung okay akong grades, I'll stay here." Hindi man naintindihan ni Iñigo, pero naunawaan niya pa rin iyon. "Tsk! You don't speak Tagalog, but you're fluen in Cebuano, huh? Really?" "Nag-aaral pa ako magtagalog," slang na pagkakasabi ni Caleb sa pinsan na si Iñigo. "But, I'm fluen in English." Dagdag pa niya't tumayo—lumapit kay Iñigo.

Lalo syang nalumo sa mga naiisip. "Ayoko na dito sa Cebu bestfriend... gusto ko nang magpakalayo-layo. Palagi ko lang maalala si Inigo dito. Total wala na din naman cya kaya wala na din silbi ang buhay ko dito. Siguro tuturuan ko nalang ang sarili kong mamuhay ng mag-isa at kalimutan cya." humihikbing wika nya.

"Do you ever think, when you're all alone All that we could be, where this thing could go? Am I crazy or falling in love? Is it real or just another crush? Do you catch your breath when I look at you? Are you holding back, like the way I do? 'Cause I've tried and tried to walk away But I know this crush ain't goin' away, yeah, yeah. Goin' away, yeah, yeah, yeah~ Nasa taas ako ng bahay nila Eros at pinagmamasdan ang kagandahan ng Cebu ngayong gabi. Nasa itaas na bahagi ang mansyon nila kaya kitang-kita ang siyudad ng Cebu. "Hey," napalingon ako kay Thaddeus nang lumapit siya saakin. Ningitian ko siya at muling napaharap. "Cali," he said softly, his tone carrying a mix of sincerity and nervous

“MALAYO naman ang Cebu sa Manila.” Ilang beses ko na bang nasabi ‘yan sa sarili ko? Siguro isang daang beses na. Nandito ako ngayon sa kwarto ko at nag-eempake ng ilang damit na dadalhin ko papunta sa Cebu. Hindi ko alam kung ilang araw ako magtatagal sa Pilipinas. Araw nga ba o buwan? “Sabi ko naman sa’yo Anastasia, kahit malayo pa ang Cebu sa Manila, oras na malaman nilang andoon ka pupunta ‘yun.”

wala akong naiintindihan, she was praying in cebuano. (Diyos ko, tulong, patawarin niyo po ako sa aking nagawang kasalanan, makababa lang po ako rito ‘di na po ako bubukaka ‘di na baling ‘di ko na matikman yung masarap niyang sabaw, ‘di baling ‘di na titirik mata ko kesa titirik yung buhay ko. Okay lang po Lord di na kami mag mate kaysa ma meet ko ng maaga si San Pedro.) Nang pababa ang barko ay humihina ang boses ni Ate Luz kapag tumataas naman ay unti-unti ring tumataas ang boses niya. “Kinotlo sa basahon ni Propeta-” She's not done yet. She was still praying. “Bersikulo baynte uno hantod sa sekwenta.”

“Kahapon lang kami dumating Cebu mula sa Palawan after a long visit to Mommy Arianne. So, ganoon na nga. We eager to go here lalo pa at alam naming hindi basta-basta ang pinagdaanan mo.” Hindi ko alam kung naiintindahan ko ang sinasabi ni Jino. Para kasi akong walang naririnig. Para bang nagsara ang pandinig ko at sarado na sa lahat ng anumang sasabihin ng kahit sino. Para akong nabingi ng labis na pangungulila sa anak kong si Glory Belle.

Kung gaano ito katapang at kasungit sa amin, tiklop naman pala pagdating sa asawa niya. Lintek! Pagkatapos kung magpaalila? Ako ba ang asawa para ako bumili nung pinaglilihian ni Ava? Kakain lang ng lechon, yung sa Cebu pa talaga galing? Anong pinagkaiba ng lechon sa Cebu at lechon sa Manila? Pare-parehas lang naman itong baboy. "Huy Gago, anong kinikibot-kibot ng bibig mo dyan? Mukha kang timang?"

What is he doing? I was about to ask him why but the waiter noticed my curiosity and said some trivia facts about Cebuano culture and other stuff. "Cebuanos usually eat using their hands. I don't know why but in a strange way, the food tastes much more delicious when we eat that way." Tumango ako. Oh. So that's why. Placing aside my spoon and fork, I tried it. I placed an ample amount of rice in my hands, formed it in my hand like Eion did, and plopped it in my mouth. A few crumbs of rice fell to the ground and I scowled. Great.

Muli ay nakita ko ang kaniyang mga matang tulad ng kanela at nasambit ang pangalang hindi ko nagawang banggitin sa loob ng maraming taon. “Mateo… Bakit ngayon ka lang! Ganiyan ba talaga kayong mga kapre?” Inis kong kinurot ang kaniyang pisngi hanggang sa mapasigaw siya sa sakit para makasigurong hindi nga ako nananaginip. At oo, totoo nga ang Mateo na kaharap ko ngayon. --Wakas-- Tula Source: Me gustas cuando callas / “Poem 15: I Like for You to Be Still” by Pablo Neruda

Pero alam kung mamaya ay dadalawin na naman ako ng matinding kalungkutan. Hanggang sa tuluyan na nga kaming lahat na mga pasahero ay bumaba na. This is it! Welcome Cebu! Ang lugar kung saan isisilang ko ang aking maliit na anghel. Kumusta na kaya ang ama nito? Magkikita pa kaya kami ng taong 'yon? The man with the tattoo on his perfect hard chest. Hinding-hindi ko makakalimutan ang tattoo na meron ito.