Novel & Cerita Cebuano Poem

"Ikaw ang isda." "Ako ang kaldero." "Kapag wala ka..." "Hindi ako makakalangoy." "..." Mas lalo pang napakurap si Caelan. 'Ano raw?' Hindi niya maintindihan ang direksyon ng tula. Ngunit mukhang hindi rin iyon naiintindihan ng mismong nagsasabi. "Ikaw ang manok." "Ako ang pakpak." "Kapag lumipad ka..."

Ang isa ay ang mapanganib na pinuno ng mga ilegal na gawain sa Cebu, ang isa naman ay ang pinakamataas na tagapagmana ng pinakamakapangyarihang pamilya sa Cagayan. Ang isa ay matalas at mapanganib na parang kutsilyo, ang isa naman ay malalim at nakakatakot na parang karagatan. Sa isang iglap, parang naging yelo ang hangin sa loob ng buong kwarto.

Tumigil lang kami nang tinawag na kami ni Mommy para kumain. Habang kumakain kami, tahimik sa una. Parang lahat kami nag-iingat sa sasabihin. Ako naman nag hahanap ng tiempo para sabihin ang tungkol sa Cebu. “Ave,” panimula ni Mommy. “How’s your work?” “Okay lang,” sagot ko. “Busy, pero kaya.” Napatingin si Kuya sa akin, parang may hinahanap. “Yan lang?”

“Hanggang kailan mo mapapaniwala si Lorie na inosente ka?” Tahimik ang gabi sa Cebu. Ang katahimikan ay tila alon ng kalungkutan na dumadampi sa bawat sulok ng lumang bahay na inuupahan ni Fernan James. Nakatambay siya sa lumang veranda, sa ilalim ng kupas na bombilya, tangan ang isang maliit na kahon na tila ayaw niyang buksan ngunit sa gabing iyon, bumigay rin siya sa tawag ng nakaraan.

Hindi lang niya basta na-miss ang Cebu, kundi sobrang na-mimiss. After all, kahit bali-baliktarin ang mundo, she grew up there and it became her homeland when she was still a baby. Royalty man siya or someone noble, pero hindi pa rin mababago ng kahit na sino man ang pagiging cebuana niya. It doesn't matter kung wala sa dugo. Basta she's a cebuana.

Kahit na paulit-ulit pa akong masaktan ay hinding-hindi ko ‘yon gagawin. Iniwas ko na lang din ang tingin sa kanila at pinagmasdan ang karagatan ng Cebu. Cebu is really that place who gave me peace. How I wish I can just run away with my son at kunin na rin si Athena. Mabuhay nang payapa kasama sila. Parang ang dali subalit ako mismo’y alam na hindi ‘yon ganoon kasimple. I need to think about a lot of things before concluding something.

I am editing this story, and I am not really confident with my editing skills so bare with me. I'LL JUST SAY THIS ONCE BUT PLEASE VOTE AND COMMENT I WANNA HEAR YOUR THOUGHTS (KUNG MAY NAG BABASA MAN) VOMMENT IS HIGHLY APPRECIATED. 💙💙 LET'S DO THIS DYOSASSSSSSSSSZZZZZSSSSSSSSSSSSSSS Language: Tagalog, cebuano. Why tagalog if this story located in visayas? Ammm para po maintindihan ng iba, thank you!

"Sana lumipas lamang ang bagyo." Ngayon pa lang ay parang nagsisisi na ko na hindi ko inalam muna ang lagay ng panahon bago nag-emote sa isla. "Damuho kasing Lejandro na iyon. Pahamak sa buhay. Sa ugali na nga lang babawi sumablay pa!" Ipinikit ko ang aking mga mata para iwaksi ang imahe ng taksil sa aking isip. Nangingilid ang luhang pinilit kong ngumiti ng makita ko ang repleksyon ko sa salamin.

CHAPTER SIX Thusday afternoon came. Kami ay nasa school na upang sabay-sabay bumiyahe papuntang Baguio kung saan gaganapin ang kumpetisyon. From our school, we have three contestants-- including me. May isa akong dalang malaking backpack na naglalaman ng mga essential kit at damit ko dahil overnight kami roon.

He'll run off with her even to the edge of the world if she is so desire. Nakababa na siya ng tower at binagtas ang pathway paakyat ng bunk house, nang marinig niya ang basag na ingay ng tubig sa mababaw na parte ng parola base. Lumapit siya sa railing at dumungaw sa ibaba. Bulto ng babaeng umahon sa tubig ang tinamaan ng kaniyang paningin. Carmina Juana. The thin piece of soft slip aumented her sensual curves, he swore he can almost taste her from where he is standing. Her skin competed the flickers of the moonlight in ways words are not capable to describe.