Novel & Cerita Cebuano Poem

Habang naghihintay na lumipad ang eroplano ay nabigla siya nang may tumabi sa kanya. "Hi, ulit," saad pa nito. "A-Anong ginagawa mo rito, kala ko ba'y tumatakas ka?" Ngumisi lang si Enzo. "Kaya nga, sa Cebu ang punta ko. Ikaw ba?" "D-Doon din." "Wow, ang swerte ko naman. Pwedeng sumama sa'yo?"

He asked me but no, I'm not. The city lights of Cebu city never failed to amaze it's people. Ngayong nasa himpapawid na ako kitang-kita ko kung gaano nangnining ang mga maliit na ilaw mula sa syudad. Sana… sa susunod na babalik ako dito masasayang alaala naman sana ang maiisip ko. "If you ever got scared again just close your eyes, babe. Tapos isipin mo lang na nandy'an ako palagi." Umupo s'ya malapit sa'kin kaya marahan ko siyang ginawaran ng ngiti.

“Ang liit ng Cebu, ha. Kahit saan, nagkakasalubong tayo.” Sakto lang ang tono niya, pero ‘yung diin sa mga salita? May laman. Hindi siya nagtatanong. Parang sinasabi niya, Anong ginagawa mo rito? At bakit ka nasa tabi ng kapatid ko? Kalmado lang si Evander habang tinitingnan si Leon. “Cebu is Cebu,” sagot niya. “But it’s not that big when someone is determined to find you.”

Natawa sila ni Mando sa sinabi ni Aling Cora na exaggerated pang umaktong sumasakit ang sentido. "It's an Ilocano dish, Caleb." Ipinaliwanag niya ang mga sangkap sa putahe at napatangu-tango naman si Caleb. Caleb is inquisitive, matalino ring gaya ng mga Santibañez. "Who taught you how to cook, Tita Eli?" curious na tanong ni Caleb sa kanya. Puno ng lambing ang boses nito at parang nakahandang makinig sa mahabang kwento. Binitiwan na nito ang crayons at sa kanya naman tumingin.

Ayoko naman siyang pagsabihan tungkol dito dahil ayokong isipin niyang nagseselos ako sa kanya. Pagdating ko sa famous na Bamboozers Bar na matatagpuan sa General Maximum Ave sa Cebu City ay agad akong nagtungo sa pwesto nila William. Madaming tao ng mga oras na iyon. Madami kaming kasabayan na mga foreigner. Pagka upo ko ay nagsimula na akong asarin ng mga ito, hindi pa man ako nakakatagay ng inumin na paborito naming orderin mula sa bar na ito ay kanya-kanya ng kantyawan ang mga ito sa akin.

‎ ‎40% kay Norman. ‎ ‎Ginto ata 'to at hindi lupa. ‎ ‎Zein had only visited Cebu once or twice. Ang naaalala niya lang, at ang sariwang hangin at magandang tanawin. Kaya habang umaandar ang sasakyan sa bypass, unti-unting lumiwanag ang langit at lumawak ang ulap. Para silang papunta sa isang painting. ‎ ‎Tumingin siya sa labas. Cotton candy clouds… so relaxing…

“Cheer up. No tears, okay? This is a happy day, Mere.” Tumango siyang nakangiti. “One last thing, Mommy. Naisip ko lang kung bakit hindi kayo nag-asawang muli.” Tumitig ito sa kanya at ngumiti. “I am a Santibañez. I only love once. Actually, we all are.” We all are. Sana, magawa din iyon ni Caleb sa kanya kapag bumalik na ang alaala nito. Ang daming posibilidad...nakakatakot.

Nakangiting agaw atensiyon ng mga ito sa lahat ng mga naroon sa sala. ———— "KAYLAN po kayo luluwas ng Cebu?" Iyon ang tanong ni Jino sa Mommy Arianne niya na labis na nagpayanig sa mundo ng kausap. Matagal kasing hindi nakasagot ang ina sa tanong na iyon.

Pagpasok ko sa kwarto ko, isinara ko ang pinto at sumandal dito. Huminga ako nang malalim. Cebu. Leon. Consortium. Sol. Ang lahat ay unti-unting nagtatagpo. At habang palalim nang palalim ang tubig— mas lalo akong hindi pwedeng lumutang. Kailangan kong manatiling kontrolado. Kasi sa biyahe na ito— hindi lang negosyo ang nakataya. Katotohanan ang unti-unting lumalapit.

SOPHIA ELAINE RIVERA POV The hum ng generator slowly faded sa background paglabas ko sa malawak na wooden veranda, at narinig ko ang mahinang click ng mabigat na oak door nang isara ko ito. Ang umagang hangin dito sa Cebu ay makapal at mainit, halo ang halumigmig, ang matamis na amoy ng frangipani, at ang lupa na kakabasa lang siguro dahil sa gabing ambon. Dala nito ang mahinang ugong ng mga alon na humahampas sa dalampasigan sa ibaba ng burol. Sa di-kalayuan, tumilaok ang manok, at sumunod ang mahinang tunog ng mga kubyertos at kaldero mula sa kusina senyales na gising na ang mga tauhan at nagsisimula na ang araw. Ilang sandali lang akong nakatayo doon, hinahayaan ang init ng araw na dumamp