Change Is Inevitable Novels & Stories

hindi ako nakaimik sa pangangaral nito. She's right pang sampong beses na akong nag ta-transfer ng school dahil kada may rules akong nilalabag ay automatic akong tinatanggal. Kahit anong mangyari ay hindi mababago sa akin ang pagiging 'rule breaker'. Kahit sayang school ako pumunta ay ganoong bansag ang itinatawag mila sa akin, which is true. Hindi ko alam kung bakit ko ito ginagawa, basta ang alam ko lang ay masaya ako sa ginagawa ko ngayon. No one can stop me from doing what I want.

Ngunit alam ko rin na kung patuloy akong humarang sa pinto na iyon, mas lalo lamang akong masasaktan. Bigla kong naalala ang huling araw namin—ang huling yakap, ang huling halakhak, ang huling simpleng pagtingin sa isa’t isa na puno ng pangakong hindi ko alam kung totoo pa. Napakabilis ng pagbabago. Kung minsan, iniisip ko, may mga bagay na hindi natin kontrolado. At marahil, ang pagbabago ni Trevor ay isa sa mga bagay na hindi ko dapat kontrolin.

"Can you change our world?" Ngumiti siya ng tipid. "Ang pagbabago ay depende sa atin, depende sa kagustuhan natin. Pero para sa akin, wala namang permanente sa mundong ito. Kaya naman walang mawawala kung ikaw mismo ang magiging instrumento para magbago ang mga tao na nasa paligid mo." Hindi ko maiwasang humahalakhak ng malakas sa sinabi niya na kinaconfuse naman ni Bella. Alam ko sa sandaling ito ay naguguluhan na siya.

Lahat ng bagay sa mundo ay nagbabago. Kahit gaano mo pa ito kamahal at kagustong manatili, darating at darating ang araw na mawawala at mawawala ito sa'yo. Minsan napapalitan, minsan nakakalimutan, pero madalas, namamaalam ng tuluyan. Ngunit sa gitna ng napakalabong mundo na puno ng pagbabago at pagwawakas, iisa lamang ang tiyak akong maari at parating nanatili.

Ang katotohanang humingi siya ng tawad na kahit kailan ay hindi namin inasahang mangyayari ay nakakataba na ng puso. "I am fine, just.. surprise at the abrupt changes in me." He clarified. Marahan kong itinango ang ulo at nangingiting inilihis ang tingin mula sa kanya. Hindi na rin naman ako nagulat sa mga pagbabagong nangyari sa kanya dahil alam kong unti-unti niya rin iyong magagawa. We are born innocent, hindi iyon mawawala kahit na magka-edad, so being innocent in the changes within us is understandable just like what's he's feeling right now.

O-kay? "I definitely agree with this because the change we all want to happen will only start with ourselves. If we really want for a big change in our life, don't start with what flaws and imperfections you only see to yourself. We can't denied it, right? That we only want a change to ourselves just because we want to erase those excess shade in that small circle we are currently shading. It's impossible to happen. It's impossible to erase our flaws and imperfections with just a glimpse of an eye.

He paused. “No.” “Just irreversible.” That word hit differently. Irreversible. Kasi sa mundong ‘to… walang balik. Lahat ng change, permanent. Lahat ng adaptation, cost. At kung sino ka bago nito… hindi ka na babalik doon. Huminga ako nang malalim. Parang kailangan ko ng anchor. “Then we’re already too late,” sabi ko. Umiling si Torren.

He was determined. “Ni hindi mo nga magawa-gawa ang bagay na i'yan noong nagsasama pa tayo," dumulas nang kusa sa bibig niya sa hindi sinasadyang mapait na boses. Alam niya, isang sentence lang pero magiging mitsa iyon ng mas malalim at mahabang pag-uusap. “Noon ‘yon, Mere. People do change.” Oo nga naman. Nagbabago ang lahat ng bagay at tao maliban dito.

Maging ang sugat na naiwan ng nakaraan ay sa tingin niya hindi pa rin tuluyang naghihilom. Dahil walang kalinawan… everything's a mess. Kaya ang idinugtong na lang niya ay, “... Can you stop answering my question another question?” Napahinga nang malalim si Trixie. “Sebastian,” malamig ang boses niya, “just get to the point. Marami pa akong gagawin." “I know, just… I want to remind you that change is the only constant thing in this world. You better prepare,” sagot ni Sebastian, at sa unang pagkakataon ay narinig ni Trixie ang pagod sa tinig nito.

Thirty two na ako ngayon pero parang teenager lang ang aking asal. Haay! Malalim kung pagbuntong hininga bago kurutin ang aking sarili para magising. Natutulog pa yata kasi ang aking diwa. Wala pa sa tamang panahon! Samantha maging makabuluhan naman ngayon ang isipin mo. Yung may patutunguhan na maganda hindi yung laging tagilid at puro disgrasya ang punta. Be reasonable as possible! Si Rex anjan lang pero bawat desisyon mong mali ay hindi mo na pwedeng balikan at itama pa dahil walang turning back time! Kausap ko sa aking sarili. *********