Change Is The Only Constant In This World 소설 & 이야기

At marahil, sapat na iyon. Sa huli, natutunan ni Robbie na ang pagbabago ay hindi dumarating bilang isang malaking deklarasyon. Hindi ito isinusulat sa liham, o ipinapangako sa isang gabi ng luha. Dumarating ito sa maliliit na bagay sa paggising araw-araw, sa pananatili kahit mahirap, sa pagpiling huwag umalis kahit walang garantiya.

Iyon lang yata ang magandang naiambag niya sa buhay ko. Looking back, hindi ko aakalain na ganito ang magiging buhay ko. Sa loob lang ng halos tatlong taon, ang daming nangyari. My life went from monochrome to different gradient of colors changing everyday. Although alam ko na sa sitwasyon namin ngayon ay marami pa ang puwedeng magbago, masaya ako sa kung ano ang meron ako ngayon. Handa ako sa kahit ano mang pagbabago na maaaring mangyari. Changes are constant in life, for that, we should learn how to accept and adapt to survive and continue living.

Laban lang Kath, umakto kang parang walang nangyari sa mga taong nanakit sa iyo' Taas noo akong naglakad papasok ng building matapos kong palakasin ang loob ko. Marami na talagang nagbago na kahit ang kompanya na ito ay marami na ring ipinagbago. Ako na lang siguro ang napag-iwan ng pagbabago ng nasa paligid ko. I will accept the change in the environment but I will never accept the changes between me, my friends, my kuya and my son dahil baka ikamatay ko kapag nangyari iyon. They are my strength but also my weaknesses.

At sa digmaang ito, ang unang pagkakamali ang palaging pinaka-maingay kapag tuluyan nang gumuho ang lahat. Tahimik ang mundo. Pero gumagalaw na ang hustisya.

Muli ay nanatili lang akong tahimik. Pero sa mga pagkakataon na ito ay napaisip na rin ako sa mga sinabi ni CJ. Tama nga siya. I can't be known by the whole world with this loose appearance. I mean, I'm comfortable with it and this is me. Nandoon na. But I can't defy the fact that the world won't love me just by my mind and wealth. Hindi na magbabago pa ang katotohanan na isa nang kalakaran sa mundo ang usapin ng pisikal na kaanyuan. At kahit pa sabihin ko na ayokong baguhin ang sarili ko, alam kong mag makabubuti pa rin kung kahit papaano ay subukan ko namang yumkap ng pagbabago sa buhay ko. And one more thing, higit sa kahit na sino ay ang sarili ko rin naman ang makikinabang sa gagawin ku

Alam ko rin namang hindi ko 'to matatakasan kaya ihahanda ko na lang muna ang sarili ko. Nagpatuloy ang pag-aaway at pagsasagutan namin sa mga bagay-bagay. Kahit ang kunting pagkakamali o hindi pagkakaintindihan ay lumalaki. Nakakapanibago dahil hindi naman kami talaga ganito pero sabi nga ng teacher ko sa English, lahat ng bagay dito sa mundo ay nagbabago.

temporarily. Walang nagtatagal sa mundong ito. Lahat nagbabago at kung hindi naman, ay nawawala. Everything and everyone is temporary. Kaya naman habang may oras pa ako, susulutin ko na ang pagkakataong binigay sa akin ng tadhana para makasama ko ang mga mahal ko sa buhay. We don't know what may happen tomorrow. It could be the end of our lives... so we need to enjoy every moment that fate gives us.

This is the best part for me. Kung saan wala akong ibang maririnig, na tila ba lahat ay napapagod din, lahat gustong magpahinga, sa nakakapagod na umaga, papalipasin ang gabi bago magsimula ulit ng panibagong yugto sa buhay nila. Magsisimula ng panibagong ingay na maglalaho rin. Everything in this world has an end, even happiness. Do you know what the thing that will never last in this pathetic world is? It's the greed and cruelty of its people.

Because just like the clock of time, hope will remain existing even after you lose it. Mananatili ang pag-asa sa mundo. Hindi iyon mabubura ng kahit sinong tao o ng kahit anong trahedya. Dahil katulad ng pagbabago, ang pag-asa ay mananatiling permanente sa mundo. Nasa isang indibidwal na lang kung gagamitin niya ito. "Are we really doing it? And... here?" Kuryoso ngunit halatang natutukso rin namang tanong ng asawa.

Johnson. After that, I held out my flash drive to present our project and stood at the platform in front. Napalunok ako. Then cleared my throat, looking at anyone but Mrs. Johnson sitting at the back of the classroom. "21st century. An age in which technology, social media, are part of our everyday life, an essential for us human beings." I gulped, looking at Eion when I said 'human beings,' he scowled at this. "And yes, we live in a world where changes are immobilized and nurtured. But what are really the causes of the changes in this world? Why are there changes?"