Coaching Quotes Novels & Stories

“I’ll train whoever comes in.” “Kaya mo ‘yan,” sagot ni Lianne, sabay abot ng sticky note: “Bloom where you feel watered.” “Naks,” ani Cesca. “P*******t quote realness.” “Pero bagay sa’yo,” sagot ni Lianne.

Nagsisunuran naman ang mga teammates nito. “Good job, Zantillan, good job!” ang halos isinisigaw na nito. “Hindi ako nagkamali sa pagtitiwala sa iyo." Puno ng pagmamalaki na dugtong pa ng coach. "Salamat, coach," tugon ni Clark na hinihingal pa. Sandali pa ay sabay-sabay itong inangat ng mga kapwa nitong manlalaro habang sabay-sabay na isinisigaw ang pangalan ng binata.

reklamo ko. "Tol, babae ‘yan. Minsan, kahit hindi sila nagsasalita, kailangan mo silang lambingin. Kahit kasalanan nila, dapat ikaw ang lumapit." "Kailan ka pa naging relationship coach?"

Saad ng kanan kamay ng coach ni Cain. "Hey! Concentrate! What did I tell to you? Focus!" Wika ng coach nito. Napangisi si Cain habang matatalim ang titig kay Xavier na tahimik lang. "Back off! I know what I am doing right now!" Angil ni Cain sa mga kasama. Napailing na lang ang mga ito dahil ni isang beses hindi niya pinakinggan ang mga ito.

Bakit si Aaron pa? Tapos na ang laro nila at milagrong nanalo ang kanilang koponan ngunit naroon pa rin siya sa sulok na nag-iisip pa din ng malalim. "Alam mo ba kung ano ang weakness mo, MD? Concentration," Sabay tapik sa balikat niya ng kanyang Coach. "You need to cut it out kung anoman ang nasa isip mo. Kung hindi ay mawawala sa'yo ang pagiging MVP mo," Payo nito saka tinalikuran siya.

Panay nga ang nuod niya sa bawat praktis namin kung kaya ang damdaming kusa na lamang umusbong sa kaibuturan ko ay lalo pang lumalim sa bawat araw na lumalapit siya sa akin. "okey guys that's enough. Magpahinga na kayo para may lakas kayo bukas. Remember our main goal understood?" sabay sabay kaming tumango kay coach. Humakbang na ako palapit sa bag kong nakapatong lamang sa bench sa gilid di kalayuan sa amin. Dinampot ko ang tubig at uminom. Pawisan na ako sa ilang oras na praktis.

sigaw ng isa pa. Sunod-sunod silang lumapit may tapik sa balikat, may yakap, may high five. “Congrats!” “Grabe ka kanina!” “Hindi ka na tao, beast ka na!” Napatawa ako habang tinatanggap ang lahat ng pagbati. Kahit ang coach namin ay lumapit seryoso ang mukha pero may bakas ng pagmamalaki sa mga mata. “Magandang laro,” sabi niya. “Pero sa susunod, huwag ka nang masyadong magpakabayani.”

mahinahon na sabi ni coach sa akin. Naitikom ko ang bibig ko, "But coach, I come here very pratice to see the changes in the rituals, so that I will not have a hard time to adjust soon," pagdadahilan ko, pero umiling lang si coach sa akin. "Raven, hija, kung gusto mong bumalik sa pag cheerleading ulit, mas mabuti kung huwag mong pupwersahin ang sarili mo ngayon. Baka mas lumala pa ang kalagayan ng paa mo," seryoso ng sabi ni coach sa akin.

At nang sumunod si Elmhurst ay saka lamang natuon ang atensyon niya rito. At kung nasa tabi lang siya nito ay baka binatukan na niya ito nang makita ang posture nito. Animo nakalimutan nito ang itinuro niya kahapon. Kaya lahat ay sumemplang at nakarinig na naman ito ng sermon kay Coach. "Dumba*s!" bulong niya nang maupo ito sa may harapan niya. Nahihiyang ngumiti ito sa kaniya. "I really hate this sport!"

“Coach miss ko na po kayo at ang management natin hindi ko rin po akalaing makakabalik pa ako dito dahil ang daming nangyari sa buhay ko nitong mga nakaraan” “Hindi mo alam kung gaano kalaki ang naitulong mo sa amin dahil kung hindi dahil sa’yo hindi na sana muling magbubukas ang management na ito at tuluyan na kaming magsasara” “Coach hindi naman po ako ‘yon team effort po ‘to at hindi ko rin kayang gawin ang lahat kung wala kayo at ang mga kasama ko dito” “Luna huwag kang magpaka-humble dahil deserve mo lahat ng credit na ‘to at proud ako sa kung sino ka ngayon at sa kung ano ang narating mo”