Coffee Japan Novels & Stories

"Nasaan ako?" "Oh gising ka na pala, here's your coffee as you requested," bungad ni Jeselle at inilapag sa center table ang isang mug na may kape. "3-in-1 coffee mix lang 'yan. Wala kasi kaming pambili ng starbucks, baka sumakit tiyan mo riyan," dugtong niya sabay ngiti. Agad na mapapansin sa kanya ang tuwalyang nakarolyo sa kanyang ulo at suot lamang ang isang t-shirt, shorts at bakya na tumutunog sa tiles nilang sahig. Tutal nasa bahay lang naman siya, ito na lang ang kanyang isinuot. Agad siyang umupo sa sofa at pinaandar ang T.V.

Nasa isang korean coffee shop kaming tatlo at tahimik lang kami habang umiinom ng kape. "Fuji..." "Go ahead." "So...ahmm, how are you?" Hindi iyon ang gusto kong itanong. Gusto ko sana malaman kung na miss din ba niya ako, kasi ako, miss na miss ko na siya pero sa huling sandali ay tinalo pa rin ako ng hiya kaya iyon na lang ang tanging naitanong ko. Binalingan ni Fuji si Jessica saglit. Kapagkuwan ay tumingin siya sa akin nang matagal at nagsalita. "You want to know how I am?" aniya.

Akala ko na reservation na sinabi ni Caelus ay reservation ng spot, hindi ko akalain na buong coffee shop ang ni-reserve niya. Umupo kami. Umorder siya ng Benguet Arabica mula sa Atok, light roast nang hindi man lang sumulyap sa menu, tila matagal na niya iyong inoorder, samantalang espresso naman ang inorder ko, gusto ko pa rin ng may kaunting gatas ang matapang na kape. Habang tinitimpla ng mano-mano sa coffee grind ang kape, sumandal siya nang bahagya sa upuan, ipinatong ang siko sa mesa at nangalumbabang tumingin sa akin.

Ang Cafe ay abala sa hapon na iyon. Tahimik na dumadaloy ang jazz music mula sa speakers habang ang mga barista ay walang sawang nagtitimpla ng kape at nag-aasikaso ng mga customers. Sa bandang counter, naroon si Francine, abala sa pagsasaayos ng mga orders nang mapansin niya ang isang lalaking pumasok sa café. Si Enzo Moretti.

The class chuckled. Pinagsisihan ko tuloy na nag-offer pa ako ng coffee, tiningnan ko yung coffee na nasa mesa niya, halos maubos na. Feeling ko naman afford niya, pwede nga siya bumili ng franchise ng coffee shop eh. “The coffee tastes good, where did you buy it?” he asked, he might notice me looking at the coffee. “I made it at the office, it was pour-over and put in a bit of coconut milk.”

Amoy matapang na kape na may halong amoy disinfectant na parang pumapasok sa ilong. Nag-order si Javier ng maraming take-out na kape. Tahimik kaming naghihintay. Yung tunog ng coffee machine, yung mga pabulong na usapan ng ibang nag-aalala ring pamilya, mga nurse at doktor na nagmamadali, lahat iyon parang background lang sa kaba na bumabalot sa dibdib ko. Paglingon ni Javier, seryoso ang mukha.

Sabi ay ililibre, pero isang tasa lang ng kape ang ipinabili ni Xian kay Hiraya. Pagkatapos, umupo na siya sa coffee shop. "Xian, ayoko nito. Gusto kong kumain ng maanghang na hot pot sa underground street." Hindi talaga type ni Hiraya ang fast food at coffee shop. Dahil sa pagiging praktikal ng kanyang panlasa, hinahanap-hanap niya ang anghang ng sili.

napipilitan niyang pagsang-ayon bago niya naisipan na iwan ako. Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa nawala na siya sa aking paningin. Napatingin ako sa tray na may lamang kape. The aroma of the coffee feels familiar. It’s the same scent of the blend Caroline used to ask me to prepare when she was younger. One of those expensive brands I once loved making—but not anymore. I don’t know when it happened; my taste in coffee simply changed.