Confession In Bisaya Novels & Stories

"Who?" "Sino pa ba? Syempre, iyong fiancée mo." Nagbaba siya ng tingin matapos sabihin iyon sa binata. Kahit pa malayo ito sa kanya, hindi niya kayang salubungin ang mga mata nito. Ang totoo ay natatakot siyang malaman ang sagot sa tanong niya, pero kailangan niya iyong itanong. Kahit pa masakit. "I have a confession. I lied," mababa ang boses na sabi nito. Nakunot naman niya ang noo. He lied? Tungkol saan?

RENZO “Kasi kung sasabihin ko sayo…” nabasag yung boses ni Maya. “Magagalit ka sakin. At ayokong… ayokong mawala ka…” The confession hung between us. Tiningnan ko siya. At this woman I loved. This woman who couldn’t stop lying. “Siguro nga,” sabi ko nang mahinahon. “And that’s the problem.” Huminga siyang malalim.

"Miss Santos, you mean to say, binato ka ng cellphone, kaya ka humawak ng kaldero?" “Yes, Your Honor! Kasi grabe sya, makasakit! Masakitan ako, as in! Murag gipatay ko ba!” Ano raw? Napatigil ako. Did she just—was that even Tagalog? "Miss Santos, Tagalog. Please." Pilit kong pinakalma ang sarili ko, but at this point, I was already regretting taking this case. “Ah, eh, ano po, ang sakit talaga kasi! Yung parang tinusok ang heart ko, pero sa ulo po pala natamaan.”

Lumawak ang ngisi ni Hunter, at nagsalitang muli, “So, you are still able to hold back?” “Get away from me, you son of a bitch.” “Impressive. Akala ko bibigay ka na kaagad sa akin, just like what happened at the bar. It seems I was mistaken.” “Hunter!” Muling sambit ni Liza sa pangalan ng binata, at sa pagkakataong iyon ay halos isigaw na niya ang pangalan nito.

muling sagot ni Leigh Nagpaalam na siya at bumalik kami sa kwarto ng daddy ni Yosep "Kasalanan ko 'to, kung hindi ko sana isinama si Yosep hindi sana nangyari 'to, sana ako nalang kinuha niya at hindi ang anak ko." Pagkapasok namin sa loob kausap pa nila si Tito at mukhang sinisisi niya ang sarili niya sa nangyari. Sa mga sinabi niya ay parang na-guilty ako, dahil kung hindi sana ako umalis ay hindi mangyayari 'to sa kanya at hindi mawawala si Yosep.

Hindi na matagalan, nagyuko siya ng ulo para para iwasan ang titig ni Christian. Maya-maya, si Christian ang siyang bumasag sa katahimikan. ‘’Sa hotel na pala naka-confine ang Lolo mo,’’ sarkastikong sabi ni Christian, walang ngiti sa labi at madilim ang mukha. Ang titig ay mas matalim pa sa kutsilyo.

Naiintindihan n'ya ang mga salitang ginamit nito. "Sorry! Dapat pala at nagsalita ako sa tagalog. Na-curios ako kaya ako nagpunta rito dahil gusto ko makita ka ng personal. Napapaisip tuloy ako kung paano ka nagustuhan ng kagaya ni Noelle. Well, may itsura ka naman ngunit wala ka namang dating. Anyway, nandito lang ako para magpakilala. Ako si Davis Montelibano, ang bagong asawa ni Noelle Mondragon." Mahabang pahayag ng lalaki.

' Napahinto naman ako sa pagiisip nang muli siyang magsalita. "Yes, you know him," saad niya. Para namang bumilis ang pagtibok ng puso ko habang hinihintay ang susunod niyang sasabihin. "It's Keiler, and I'm going to confess to him tonight." kinikilig niyang sabi. 'What...? Mag co-confess siya kay Kuya Keiler?! '

Pilit tinatakpan ang mukha. Ibinaba nga ako ng driver dito. Medyo kalmado na ako. Hindi na umiiyak pero mugto ang mga mata. Mabuti nalang at pinahiram ako nun ng belo. My voice shook as I spoke. "It has been five years since my last confession." "Go on, my daughter, and tell me your sins." The priest's voice was low, quiet. Unfamiliar. That was by design - we'd driven ten miles from my apartment to a church in the middle of woods. It's a church managed by a Filipino priest near the Filipino community.

sabi nya. lalo kaming naconfused sa sinabi nya. nakapagdecide saan? " decide saan? " kunot noong tanong ko. kahit kelan ang hirap unawain ng sinasabi nitong babaeng to. tagalog nat lahat lahat d ko parin magets. " magco-confess na ko kay kyle" sabi nya ba nagpanganga samin. like what? " are you out of your mind eonni? " nabigla ako sa biglang pagtaas ng boses ni bianca.