Constructive Criticism In Tagalog Novels & Stories

Nasaan kaya siya ngayon? ______________________ [Jayson's POV.] "SiMichealKasiHindiNagpaparamdamSakinMissKoNaSiya." sabi nya na hindi ko naman maiintindihan. Parang kinakain n'ya naman ang mga sinasabi nya. Napa iling nalang ako. "Anong sinsabi mo? Para ka namang baliw Nicole eh! Umayos ka nga dyan! Magsalita ka ng maayos kung pwede?

paghingi n'ya ng tawad sa dalaga. Tipid itong ngumiti habang hilam sa luha ang mga mata na nakatingala sa kan'ya. "I-I'ts ok, Red! I understand! Naintindihan ko ang lahat at patawarin mo ako, dahil sa akin ay nalagay sa panganib ang buhay mo. Nang dahil sa akin ay hindi ka nakasama sa mga kasama mo at naiwan sa lugar na iyon. Muntik ka pang napahamak ng dahil sa akin," naiiyak na paghingi nito ng paumanhin. Hinaplos n'ya ang pisngi nito at gamit ang kan'yang mga daliri ay pinahid n'ya ang mga luha na sunod-sunod na nagbagsakan.

Principal ba namin? Bumaba ang bintana sa driver's seat at sa ngalan ng pangit naming Prof sa math, bakit nakita ko na naman ang lapastangang lalaki na ito? "You look like a homeless school girl na napalayas sa bahay," patawa niyang sabi. Nagdidilim ang paningin ko. Pigilan niyo ako, kung hindi babasagin ko ang mukha ng artistang ito.

Labis siyang nasasaktan sa isiping maaaring mawala sa kanya ng tuluyan ang babaeng labis niyang minahal. “Dalhin niyo dito ang babae.” Buo at matigas ang boses na utos niya sa mga kawal. Mariin ang bawat bigkas niya sa mga salitang namutawi mula sa kanyang bibig. Mariing magkadikit ang kanyang mga magtatagis na ngipin na tila anumang oras ay nakahandang manakmal. Noon lamang naramdaman ng lahat ang matinding emosyong kanina pa niya ikinukubli. Titig na titig pa rin ito sa mga mata ni Braxton at tila inaaninag ang katotohanan sa kanyang mga mata. Tila ba inaaarok nito ang kanyang kaluluwa.

excited siyang nag type para mag reply Me : [Shet first date natin mambuburaot ka? Kahit gaano pa siya kinikilig kailangan hindi siya obvious at mag mukang pabiro parin ang panlalandi niya From : Gabino [Hahaha.. Mas malaki naman allowance mo eh] Me : [Tsk. Binawasan nga e. G na G ako ngayon] From : Gabino [tss palusot. Pag katapos mamili daan tayo dito sa bahay tulungan mo kong mag balat ng carrot at patatas ah]

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

RAAAAAAAAPPPPPPPEEEEEEEEE! char! Wala pa. Haha "You perfectly looked like a boneheaded whiledoing that thing" Ayt! Pahiya! Nakita pa niyang nagmumukha akong tanga sa ginagawa ko. "Tabi" umusog naman ako ng konti pero still, nakapikit pa din. Nah! Baka nakahubad pa yan, at magkasala ang mga mata ko. "Tanggalin mo na ang kamay mong nakatakip"

"Magkano miss?" "150 lang po sir." "Salamat!" nginitian ko ito atsaka inasikaso ang iba pang bumibili. "Ugh! Why do we need to buy here!? There's a station in the mall for these diba!?" "Oo nga, atsaka kung dito talaga pwede namang mag utos na lang tayo!"

Is he serious? "Lanche..." hindi makapaniwalang sambit ko. Bahagya siyang lumapit sa akin at tinignan ako sa mata. Kinuha niya ang mga kamay ko. "Im so sorry. Nagkulang ako bilang asawa mo. Im sorry kung nasasaktan kita–" "Lanche, n-no! You dont need to apologize. I understand everything," naiiyak na sambit ko. "But I hurt you, and Im still hurt you–"

dagdag pa nito at nag si tawanan "Well, yeah. Tama ka. Medyo pangit nga ang isang iyan." bulong pa ng isa nyang kasama Gusto kong bumalik para sabunutan yung dalawa pero nagpigil ako. Tumigil muna ako paglalakad at bumuga ng hangin. Ang kapal ng mukhang sabihan akong pangit. Anong tawag sa kanya? Saksakan ng pangit?! Jeez. Wala akong mapapala kung magpapaapekto ako sa kritisismo.