Constructive Criticism In Tagalog Novels & Stories

nakairap ito pero natatawa rin sa kagagahan niya. "Well, wala naman akong masaya, wala si Eli at ikaw wala ka namang ginagawa kundi ang magburo dito sa bahay niyo! Kaya sumama ka na lang sa akin nang magkakulay naman ang balat mo!"

Compliment. "Finally! After years of planning, we're finally in one roof!" Tumili si Rei nang makapasok kami sa apartment na nilipatan namin. Matapos ang graduation namin, ilang linggo lang kaming nanatili sa Pontevedra bago lumuwas ng Manila.

nakiusap siya sa akin at marahang naglakad na papalapit. Walong taon s'yang nanirahan sa ibang bansa kaya marahil hindi na siya sanay magsalita ng tagalog pero siguro naman naiintindihan niya pa rin kung tagalog ang sasabihin ko. "Wala na tayong dapat pag-usapan, wala na si mama at wala ka na ring babalikan pa, simula ng iwan mo kami kinalimutan ko nang may ama pa ako." matigas kong binitawan ang mga katagang iyon saka nagpasya na akong talikuran sila, patakbo ulit akong naglakad pabalik sa taas dahil ramdam ko ang pangingilid ng luha ko na hindi ko na makayang pigilan pa.

balik ko dito. "I'm glad to hear that from you." nakangiting sambit niya. Kumunot ang noo ko. "Hindi ata maganda ang nag-aalala Mister Crisanto." saad ko dito. "I know Miss Morales." sagot niya. "Alam mo pala kaya huwag mong gawin." Sermon ko dito. "You can't avoid something you can't see ahead of you. Maski bato nga sa daan hindi mo alam na magiging rason yun para matapilok ka. Same thing happened here." pointing his bruise.

tudyo pa ng mga buang sa akin. "Amp sama nyo. Ni-bu-bully nyo ako wahhh" "Girl it's binubully, not ni-bu-bully fix mo muna your salita before you sabi it" "Uyyy si anak ng kahoy may pa correction your honor pang alam eh ikaw nga, mababaliw na kami dyan sa conyo disease mo, ayus-ayusin mo din yang tagalog mo uy" "Y*wa you talaga himpapawid ka, hope you go to the kalawakan na para di na kita ma-see everyday, err"

Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.” Kung hindi lang siguro marunong magpigil ang binata ng inis ay pinagsalitaan na niya ito ng masama ngunit bilang isang lalaking may pinag-aralan at kapatid na babae ay hindi niya iyon gagawin.

So tinitignan niya ako? The following page was, Bruno Mars? Napangiti ako na naaalala niya din ‘yung sinigaw kong yon. I laughed softly and read the caption: You are beautiful. Not In looks. Not in what other people say. But just the way you are. Shit! Please, magpapakababae lang ako ngayon ha? Puwedeng tumili sa kilig?! Oh my gosh!

Hindi pa kasi ako nakakalahati. Ilang sandali pa, tumigil na siya sa pagtawa. "You have a point, pero hindi naman kami gano'n ka sikat para pagkaguluhan ng lahat," seryoso niyang sabi. Wow! Ang humble naman. Sana may iba pang tao na tulad niya. Iilan na lang kasi ang mga taong humble. "Oo nga pala, ako si Andrey Crissford. Tawagin mo nalang ako sa first name ko," nakangiti niyang sabi sabay abot ng kanyang kanang kamay para makipag-shake hands.

Mahahalata ang inis sa aking boses "I'm sorry. May lakad kasi ako kaya hindi tayo nagkita," hinging-paumanhin nito at dinampian ako ng munting halik sa balikat. Nag-init kaagad ang aking pakiramdam kahit pa may manipis na telang nakapagitan sa aming balat. Napapikit ako at hinahabol ang hininga. Bago ko pa siya masumbatan ay unti-unti na niyang hinubad ang aking saplot at nagpa-ubaya naman ako.

"I love you, Hubby." "I love you, Wife. Tuturuan kita mamaya kung paano humalik." Malakas ko siyang hinampas sa kamay. "Ang bastos mo!" tumawa lang siya at kinurot ang pisngi ko. A/N: pa-leave naman ng review at comments 😊