Cord In Wedding Novels & Stories

At si Charlene, isang gabi pa lang, expired na. I was overly amazed when I saw how the venue was beautifuly arranged and decorated. The lights were quite dim which suggest solemnity of the program. There was a huge arch made out of the combination of Boxwoods and white orchids and groups of white roses in between the red carpet aisle. In front was two side by side small trunks decorated with LED lights as leaves. Three stair steps and you'll find the altar for the ceremony. I've never had a dream wedding because I never thought of marrying. But this one's not bad.

Ang focus ay bumalik sa walang-hanggang gabi at walang-hanggang yakap. Ang plano. Ang totoong kasal na matagal na naudlot sa matagal na panahon noong sila ay nasa isla pa ay magaganap sa loob ng dalawang linggo, sa tabi ng The Core Community Center. Ang tema ay Alpine White at Tropical Green. "Ang kasal ay ang ultimate symbol ng pagsasanib ng ating worlds. Ang Legacy natin ay magiging official." "Ang wedding rings ay hindi ginto o diamond. Ito ay inukit mula sa bamboo na ginamit natin sa Community Center—ang Bamboo Promise na permanent."

The journalists and cameramen are also here to televise the special coverage of our wedding. When I started walking down the aisle, parang bumibigat bawat hakbang ko like anytime mauuwi talaga ako sa talisod eh ngunit hindi ko pinahalata iyon but I just walked in with grace. I can hear the orchestra playing the Wedding March. Boring naman, hindi ba pwedeng EDM na lang patugtugin niyo?

Wala naman akong nasabing masama, hindi ba? “Hani!” sigaw ni Marco, kumunot bigla ang kilay ko at tiningnan ko nang mariin si Marco, ibinalik ko rin naman ‘yung tingin ko sa babae at na-realized ko na baka siya umiyak ay nabuntis siya ng lalaking hindi pa siya napapakasalan, since she does not have any wedding ring.

sabi nito. "P-Para saan ho?" maang ko. "Ay, kalerki! Ngayon ang araw ng kasal mo." Sa narinig ay kakaibang takot agad ang naramdaman ko. Kahit ilang beses akong tumanggi at nakiusap, wala talagang handang makinig sa akin. Pinaligo ako ng bakla at inayusan. May bitbit ding itong ilang klase ng mga damit pangkasal at pinapili ako roon. Pati heels. Talagang naninigurado sila na matutuloy ang kasal. Pati mga requirements na kailangan ay inasikaso pala nila nang hindi ko alam.

Umirap ako sa kaniya at humigop sa shake na inorder niya. "Spill the beans Dexter." Mataray kong sinabi. Naghintay ako ng sasabihin pero sa halip na magsalita ay may nilapag siyang isang invitation card. Kumunot ang noo ko sa design nito. Color white and gold na may ribbon. Excited ko itong kinuha at halos malaglag ang panga ng mapagtanto kung ano ito. Sanford and Rodriguez nuptial.

Siya din ang nag- design ng wedding dress ng asawa ko, pati na rin ang mini dress para sa aming Bella Emmanuelle. "The bride is here." Anunsiyo ng wedding coordinator at isa-isang nagsipunta sa mga pwesto nila ang mga kaibigan ko. Si Villegas ang wedding singer ngayon at si Knight naman ang sa piano. In fairness sa mga gago mukha lang walang alam ang mga 'to but all of them are musically gifted. "Kumalma ka, Dela Vega. Pag ikaw nahimatay tutuluyan kita." Montenegro is back to being annoying again. He even showed me the gun inside his tuxedo at nagyayabang na tumingin sa akin.

Three months after the proposal, and in between a whirlwind of wedding preparations, Kenji's flight schedules, Reiko's business meetings, and Dreik's school activities, the day has finally arrived for Kenji Jarvis and Reiko Cordova to get married. It was an intimate wedding ceremony, attended by Kenji’s family and the couple's close friends.

Inihatid ko silang lahat sa labasan at isa-isang pinasalamatan, nang makaalis na ang mga ito ay hapong-hapong napaupo ako sa isa sa mga silya. Muli kong pinagmasdan ang venue, our wedding has a rosegold theme, ang mga malalaking bilog na mesa ay may sapin na rosegold na tela, habang ang mga upuan ay ganoon din, halos sinakop ng malalaking mesa ang tila isang gubat na malawak na lupain na napapalibutan ng mga puno na tila naging isang dekorasyon habang sa mga katawan nito ay napalilibutan ng puting maliliit na ilaw.

“May kahit sino ba na may lakas ng loob na sumabotahe ng isang wedding ceremony sa pagitan ng mga Levine at Stuart?” “Maghintay lang tayo at tingnan natin.” Gayunpaman, hindi isinapuso ni Cordy ang mga salita ni Patrick at nagpatuloy lang siya sa panonood ng wedding livestream. Tumayo si John sa altar, hinihintay si Jessica. Sa huli ay isa itong union ng dalawang malaking pamilya, ang ceremony ay mas engrande kaysa sa isang karaniwang kasal.