Craving For Food Meaning Mga Nobela at Kwento

Lumipas ang mga araw, at kasabay ng unti-unting paglaki ng tiyan ni Amara ay ang pagdami rin ng kanyang mga cravings—mga kakaibang kombinasyon, biglaang kagustuhan, at minsan ay mga pagkain na kahit siya mismo ay hindi maipaliwanag kung bakit niya hinahanap. Parang may sariling isip ang katawan niya.

Hindi naman ako maselan sa pagkain,except lately. Oh about that, I think I need to ask RN if he can give me medicine. It's been like how many days already that I feel like I want to throw up every morning. "Do you want to eat something more? What else do you crave, Love?" "Why do you care?" Pairap kong sabi sa kanya. “Because you’re my w—” Hindi niya nakumpleto ang kanyang sasabihin dahil tinakpan ko ang bibig niya.

Halos magpa- padyak na ako sa sarap habang ninanamnam ang kinakain kong tsokolate. Mahilig talaga ako sa mga matamis, lalo na kapag stress ako. Yun lagi ang cravings ko. “What are you doing?” “Ay pusang hitad!” halos mapatalon ako sa pagkagulat nang marinig ko ang baritono niyang boses. Dahilan kung bakit ko rin na-isara ang ref nang pabigla-bigla. Napatingin ako sa

Ni hindi ko alam kung sinasadya ba ng anak namin ang ganito, o sadyang ‘yon lang talaga ang gusto ko sa ngayon. Medyo nag-aalangan nga akong maglihi, eh. Hindi na kasi simpleng mangga ang gusto ko. Hindi na maaasim. Kaya medyo napapaisip ako kung tumaba ako, dahil sa cravings kong halos minu-minuto na lang ako namomoblema. Ang linaw kung ano ang gusto ko kanina, tapos bigla na lang ganito? Ang bilis magbago ng isip ko, at hindi ko alam kung kaya bang magtagal ni Helios sa akin kung ganito kalala ng cravings ko.

"Nope. Tinanong niya lang ako kung ano ang gusto kong pagkain." "And then?" Muli nitong tanong, halatang nagtataka pa rin. Baliwala namang sinagot niya ito saka pumikit. "I said you. I'm craving for you, Xavier." *****

'Kung okay lang ba ay talagang kakainin pa kita, Luke,' nais niyang isatinig iyon. Bakit ba parang ang tindi naman ng pagki-crave niya. Pati ang katawan ng binata ay nais niya ring papakpakin. Kahit saan-saan na lang tumatakbo ang kanyang isipan kaya ipinilig niya ang kanyang ulo upang mawaglit ang kahalayang biglang pumasok sa kanyang utak. "Tapos ka na bang kumain?"

Tinutupok ang buo niyang pagkatao. "Are you craving for it, Max?" Marahas siyang umiling. Nilalabanan ang kumakain sa kanyang pagnanasa. May kaunting katinuan pa ang utak niya. Gusto niyang huwag bumigay dito. Dahil siya na naman ang magiging talo. Ang katawa-tawa dito. Ayaw na niyang maging marupok. Mas matinding sakit lang ang muling makukuha niya dito.

Sigurado din akong nakakain na sya at malamang nasa kwarto nya sya ngayon at nagpapahinga after a long day. I felt my stomach grumbled when I saw pictures of different pizzas on the magazine that I was reading. Bigla akong nagutom. May pagkain naman sa baba pero pizza talaga ang gusto ko. Ganito ba ang paglilihi? I used to crave for foods before but not as strong as this craving. Kaya lang ay gabi na paano pa ako makakabili? I felt like crying because of this frustration.

ni hindi niya namalayan na pang 1 month grocery pala yung last na binili nila ni Duncan Kaya ito at nag-grocery na naman sila. Gusto niya sanang siya na lang ang mag-grocery magisa para hindi siya makaistorbo dito, pero fast thinker naman siguro si Duncan at narealized din nito na nauubos na ang groceries, siguro iniisip nito na wala na siyang makain at kawawa sa paglilihi niya. Well it was okay. She was just starting to crave for foods na din kaya minsan kahit yung niluluto nniya or yung bine-bake niya ay di niya nakakain minsan kasi ay gusto niya lang titigan.

Pansin ko pa rin ang pagkailang ni Manang Martha pero palagi ko itong pinapakalma kaya kalaunan ay nasanay na rin ito. Ako na rin ang umorder ng pagkain namin at matapos lang ang ilang minutong paghihintay ay masaya na nga kaming kumakain, lalong lalo na ako na parang pakiramdam ko lumulutang ako sa alapaap sa tuwing nasa- satisfied ko ang cravings ko. At habang pasimpleng sumusubo ay di nawawala ang kwentuhan namin ni Manang Martha.