Novel & Cerita Craving For Food Meaning

Nag-usap pa kami ng ilang minuto, ngunit kalaunan, nakatulog din agad. Pero bigla na lamang akong nagising at nakaramdam ng uhaw. Uminom na ako ng tubig pero hindi pa rin nawawala ang uhaw sa lalamunan ko. I really want to drink something… then I realized that I want something sweet, but I also want to drink milk, then that’s when I understood that I want milk with chocolates. Hindi ko naisip na posible palang umatake ang cravings kahit sa kalagitnaan ng gabi.

Ngunit maagap na nakalapit si Jass sa akin at agad naagaw iyon sa aking kamay. That's just one of our morning routines. Madalas mag-aaway muna lalo kapag hindi niya nabibigay ang eksaktong bagay na gusto ko. Ewan ko ba, pero bigla na lang talaga ako nakaramdam ng cravings sa mga something na hindi natural dito sa Earth. Minsan ko na rin siyang nahingan ng ice cream na umuusok sa init.

sagot nito na patingin-tingin pa sa paligid na halatang sinisiguradong walang nakakarinig sa kanila. "Awkward? what do you mean?" pukol niya dito. "Hmmm, how can I explain it." Napangiti na lang ito bigla habang nag-iisip. "It's like, when you're craving for a certain food, no matter what you eat, it just wouldn't satisfy you until you get what you want." turan nito. Napatango na lang si Andrew nang medyo nakuha ang nais nitong sabihin.

Thanks for that call and I finally experienced what my body didn’t try yet, sarcastically. Napakasarap pala sa pakiramdam kapag nilabasan. Para kang nagdedeliryo sa sobrang sarap at tila nais mong maghanap ng bagay na pwede mong ipasok sa loob para ma-satisfy ang cravings mo. I am craving this, not for food but this and I want a woman, not a man.

“Kakain po tayo nang wala ang anak niyo?” The old man laughs. “Don’t worry about her. Hindi talaga siya kumakain tuwing gabi. She has to do some fasting every night para ma-maintain niya ang kaniyang katawan bilang modelo. Oh, I see. Ganoon pala iyon. Ang hirap naman pala ng ganoong career. Paano kapag nagutom ka or nag-crave ng pagkaing gusto mo? Paano na? Hindi mo na kakainin? Palilipasin nalang iyong cravings?

wika niya sa matigas na ingles. Ngumuso ako at bumuntong hininga. Well, sa bagay. Dapat niya lang malaman 'yon, 'no. Siya ang magigin ama kaya dapat lang ay maintindihan niya ang mga weird behaviours ko habang nagbubuntis. Tulad ngayon... I'm craving for some fried chicken leg and strawberries. Pero nahihiya akong magsabi kasi ayokong magtunog demanding. I'm craving for a sour taste of strawberries and crunchy fried chicken leg.

While I was looking at the food I felt Thaliana on my back. "Thank you..." Niyakap niya ako mula sa likod. "I know that you don't have enough sleep because I always wake you up whenever I am hungry. Thank you so much, husband..." She's the sweetest. Actually she's not making it hard for me to look for her food to eat. Mahirap rin ang kalagayan niya dahil sa pagbubuntis at naiintindihan ko iyon. Ang mga cravings naman ng aking asawa ay narito lang rin sa bahay at kadalasan ay hindi ko na hahanapin pa sa labas. Hindi ako nahihirapan na bilhin at hanapin ang gusto niyang kainin dahil palagi ay gusto niya na ako ang magluto para sa kaniya.

sunod-sunod niyang tanong. "I want to go somewhere that is not crowded," sagot ko naman sa kaniya. Iyon lang ang gusto ko lalo na at mag-uusap kaming dalawa pero wala akong alam kung ano ba ang cravings ko sa araw na 'to. "Alright. May alam na akong pupuntahan natin pero kailangan mo muna kumain," sabi niya. "What do you want?" dagdag na tanong niya.

But there are times na I couldn't eat my cravings dahil sobrang hirap hanapin nong pagkain na gusto ko. My food cravings get weirdier everyday. Sometimes I want mango tapos isawsaw sa ketchup, apple na lalagyan ng asukal, Sinigang na corned beef and marami pang iba. Sa sobrang dami hindi ko na maisa-isa. Just like now, I craved for sinigang na corned beef pero wala akong can na corned beef. I don't have a choice but to buy outside. Nakasuot ako ng jacket at cap para hindi ako makilala ng mga tao.

Simula nang malaman namin na hindi lang isa kundi tatlong buhay ang dinadala ko, pakiramdam ko ay biglang nag-level up ang lahat, hindi lang ang laki ng tiyan ko kundi pati na rin ang kakaibang mga nararamdaman at lalo na ang cravings ko na kahit ako mismo ay hindi ko maintindihan kung saan nanggagaling. At kung dati ay simpleng pagkain lang ang hinahanap ko, ngayon ay parang kung anu-ano na ang gusto ko na kahit pakinggan ko sa sarili ko ay parang imposible. “Lora…” tawag ko isang hapon habang nakahiga ako sa sofa, hawak ang tiyan ko na parang may sariling isip. “Ano nanaman ‘yan?” sagot niya mula sa kusina, halatang pagod na sa mga trip ko.