Crispin At Basilio Mother の小説・ストーリー

“At kung papayagan niyo po ako… gusto ko pong hingin ang basbas ninyo para pakasalan si Jen.” Parehong kinilig si Jen at ang ate nya sa narinig mula kay Cris. Na halos maluha luha na si Jen habang pinapakinggan nya ang sinasabi ni Cris.

Ngunit hindi ko ininda ang sakit, dahil nakipagsabayan pa rin akon sa kanila. Hanggang sa inilabas ko na ang armalite ko na dala-dala at pinaulanan ulit sila ng bala. “Hoy! Babae mali ka nang Lugar na pinasok, sinasabi ko sa ‘yo mamatay ka rito!” sigaw ng isang tauhan ni Mr. Basillio. Isang malakas namang halak-halak ang pinakawalan ko. Hanggang sa mapatingin ako sa aking kasama na unti-unting gumagapan papalapit sa akin.

Ang boses na iyon ay sumisigaw ng purong kapangyarihan at kasamaan. Hindi ito si Julian. Hindi ito si Dr. Gabriel. “S-sino 'to?” nanginginig ang boses ko. “Ako ang taong kayang bumura sa buong pagkatao mo sa isang kumpas lang ng daliri, Hija. Ako si Crisostomo Wilton.”

Tinapunan niya ito ng malungkot na ngiti. ‎ ‎"Ikaw na bahala kina Mama at Athelios, ah?" sabi ni Raine. "Huwag mo sila pababayaan." ‎ ‎Crassus froze. Natulala siya habang nakatitig kay Raine. ‎ ‎"No..." he whispered. He shook his head. "Raine, don't do it. Just get inside." ‎

Which Dad made, dragging mommy Cris in the situation which she doesn't have any idea. Ayaw niyang mangyari kay Mommy Cris ang sinapit ng kanyang asawa. But those anger fade away when Mommy Cris gave birth to Arcival. Tila humupa ang galit nito ng makita si Arcival. Naging mailap ito sa organisasyon. The Organization got silent for the meantime not until Arcival turned five. And an incident happened including Victorino, Arcival and Lolo Ambroxio. "It wasn't my Lolo who killed The Rivaz lord. It wasn't him." napakuyom ako ng kamao at napapikit ng mariin.

“Oo… pero iba pa rin ang pakiramdam. Kahit na pinatawad ko na siya, ramdam ko pa rin ang bigat sa dibdib ko. Kailangan niyang matutunan ang tama, Levi. Alam ko… kahit napatawad ko na siya, may kasalanan pa rin siyang kailangang harapin.” Habang pinag-uusapan nila ito, may kumatok sa pinto nang malakas. Si Selene ang unang lumapit, halos nanginginig ang mga kamay sa takot na baka may masamang balita. Dahan-dahang binuksan niya ang pinto, at sa kanyang harapan ay nakatayo sina Santino at Criselda—ang kanyang ama at stepmother. Halatang alalang-ala, ang mga mata nila ay puno ng pag-aalala at pagsisisi.

Dinig kong sabi ni Aling Mirna. Mahina lang ang boses nila pero dahil nasa tapat lang ako ng pintuan ng kusina, naririnig ko ang usapan nila. “Aanhin mo naman iyang matured at responsable kung ganoon niya naman pakitunguhan ang Mommy niya! Mabuti pa itong si Sir Anthony.” “Nako, Criselda. Ikaw kaya iwanan ng magulang sa Russia. Hindi ka ba magtatanim ng sama ng loob?”

Bati ni Cristina at bahagya siyang yumuko. "Cristina!" Galit na saad ni Silvia at biglang nabuhay ang galit na matagal niya ng kinimkim rito. "You have the face para humarap pa rito? Tell me! Tell us! Saan mo tinago ang apo ko! Where is my grandson!" Nang marinig niya ang pagpapa-abort ng bata ni Cristna ay kulang na lang ay ibaon niya sa lupa ang galit niya kay Cristina dahil hindi niya matanggap ang nangyari.

Natigilan ako sa paglalakad nang lumabas mula sa kitchen si Criza at nakakrus ang mga braso sa dibdib nang lumapit sa amin. Sinubukan kong ngumiti dito. "Hi, Criza." Sa halip na ngumiti rin, sumimangot ito habang nakatingala. "Why are you still here?! Dapat, hindi na lang kayo umuwi para we are happy family na! Walang time sa amin si Daddy Sixto dahil sa baby na iyan! He's so ugly naman! And I heard, you're his mommy? Ew! Pareho kayong poor!"

Sa gitna ng silid, nakatayo si Cris habang umiiyak at nanginginig ang maliit nitong katawan. Sa kabilang side naman ay si Athena, tahimik lang at halatang naguguluhan sa nangyayari. “Cris!” Mabilis siyang niyakap ni Art pagkakita rito. Pagkasandal ng bata sa dibdib ng ina, lalo itong umiyak. “Mom… she…” “It’s okay, baby, Mommy’s here.” Sunod-sunod na hinaplos ni Art ang likod ng anak habang masama ang tingin kay Athena.