Romans & histoires Basilio In Noli Me Tangere

“Maghihintay ako, lalo na kung para sayo. I love you.” “Good night” ang sagot naman niya. Tumawa ang binata. “Tingnan mo, parang Suyuan sa Asotea ang eksena natin dito” paalala ni Raphael sa kanya ng isang eksena sa nobelang Noli Me Tangere.

"Kung gusto mo talaga akong pasalamatan, ipagtimpla mo ako ng tsaa para kumalma." "Opo!" Masaya niyang tinanggap ang baso. Ngunit nang tingnan niya ito nang mabuti... Iyon pala ang basong ibinigay niya bilang kabayaran. Ibig bang sabihin... Tinanggap na nito ang kabayaran niya? Napangiti si Nina habang hawak ang baso at tumalikod. Ngunit bago siya tuluyang makalabas, narinig niya ang malamig na tinig ni Joaquin.

Kasama niya sina Keziah at ang kanyang Ninong, si General Basil Fuentebella. "Hindi ko akalaing ang mga kamay na sanay sa baril ay maghahawak ng ganito kalambot na tela," biro ni General Basil, ngunit bakas ang pagmamalaki sa kanyang mga mata. "You've fought enough wars, Haven. It's time to win your own peace."

Ngunit hindi ko ininda ang sakit, dahil nakipagsabayan pa rin akon sa kanila. Hanggang sa inilabas ko na ang armalite ko na dala-dala at pinaulanan ulit sila ng bala. “Hoy! Babae mali ka nang Lugar na pinasok, sinasabi ko sa ‘yo mamatay ka rito!” sigaw ng isang tauhan ni Mr. Basillio. Isang malakas namang halak-halak ang pinakawalan ko. Hanggang sa mapatingin ako sa aking kasama na unti-unting gumagapan papalapit sa akin.

nakangiti kong sagot. "Kulang pa ba iyan?" takang tanong ni Padre Tiago. Tumango ako. "Wala pa po akong panulak," ang saad ko. "Naiihi ako, kunin mo iyong baso," ani Padre Tiago. "Yes!" Napatayo ako at saka ako nagmadaling kunin ang babasaging baso sa kusina. Matapos iyon ay pinuno ni Padre Tiago ang baso ng kanyang ihi, mainit iyon at saka ipinatong sa lamesita.

Matatapos din ang paghihirap niya dahil nariyan na si Zandro para iligtas siya. “Let her go assh0le!” Naggagalawan ang panga na sigaw ni Zandro ng makita siyang hawak sa ulo ni Basilyo. Humalakhak si Basilyo na parang isang biro ang sinabi ni Zandro. “Sa tingin mo ay makakaligtas pa ngayon sa lugar ‘to?”

Ngunit hindi rin maitatago. Dahan-dahan niyang ibinaba ang baso bago umupo sa tabi ng babae. Sa mismong sandaling iyon ay tila lumiit ang espasyo sa paligid. Parang biglang numipis ang hangin. “Ezekiel Mendoza,” maikli niyang sagot. At sapat na ang apelyidong iyon upang manahimik ang ilan. Sa kabiserang ito ay ang pangalang Mendoza ay simbolo ng kapangyarihang hindi basta mababanggit.

Tinahak namin ang mga malalaking bato, mga mapusok na halamanan at mga makitid na mga latayan. Hindi ako isang manlalakbay, ni hindi ako mahilig maglakbay ngunit sa araw na iyon, parang ginaganahan akong maging isang tagalakbay. "Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwalang sumang-ayon ang ating mahal na arsobispo sa pagbibigay ng banal na basbas sa naging kamatayan ni Hen. Trinidad. Isang mabigat na kasalanan sa mata ng Diyos ang kitilin ang sariling buhay kaya hindi nararapat bigyan ng banal na basbas ang mga taong yumao dahil sa ganitong pamamaraan kagaya nang ginawa ni Hen. Trinidad," ang pahayag ni Padre Agustin. Sa kanyang pagbabantay sa kubong iyon, biglang nakarinig si Teodato

bulong ko kay Rico. “Ganiyan din ang iniisip ko,” sagot niya sa tabi ko. “Lahat kasi ng mga loyal noon kay Luis ay na kay Lucio na ang katapatan. Akala ko isa doon si Noli.” Ngumiwi si Butler Noli sa sinabi ni manang. “Hindi ako magiging tapat sa isang traydor, Tere.” “Hindi ko maiwasang magduda lalo’t iyon ang sabi sa akin ni Levi.”

“Pero nakita ko kagabi kung paanong lumaban si Bash para sa anak ninyo. At doon ko lang napagtanto… hindi na ako ang tahanan niya.” 6:45 PM – Hospital Chapel Tahimik si Bash, nakaupo sa huling row. Naka-black turtleneck siya, nakayuko, at hawak-hawak ang rosary ng kanyang ina. Lumapit si Alyana, walang imik, at naupo sa tabi niya. Matagal silang hindi nagsalita. Hanggang sa siya na ang bumasag ng katahimikan. “Alam ko na ang totoo. Kay Tina. Kay Camilo. Lahat.”