Crying In H Mart Novels & Stories

Humusga sila nang hindi man lang ako tinatanong. Lalo silang dumami na nanonood sa labas at lalong umingay sa sigawan nila. Hindi ko alam kung saan na banda ang video at hindi ko na kayang panoorin iyon. I felt so helpless. Tears streamed down my cheeks. My entire body and hands were trembling. I can't even lift my finger. I felt so low and degraded! Kung hindi pa tumayo si Marjorie at pinatay ang t.v ay hindi sila titigil. May iilan na nagreklamo at nabitin pa raw na siyang nagpasakit lalo sa damdamin ko.

Pakiramdam ko ay pasan-pasan ko ang buong mundo. Fvck this! And when I finally got inside my room, another tear slide down to my cheeks. And then another. And another. I couldn't stop it even if how much I try to wiped them. God, it hurts!

Binuhat ko ang anak ko at niyakap ng mahigpit, while my tears leaky down to my cheek. Seeing him crying it's kill me. I'm sorry baby...

Bullshit. Nagmadali akong umalis at umuwi, trying to stop my pain, my tears from coming out. Kailanman, hindi ako umiyak. Kayang-kaya kong pigilan ang mga luha ko. No one will see me cry, no one will see me weak. I know it's good for the soul, but crying for me means you're letting someone make you feel vulnerable. I won't give anyone satisfaction by hurting me. They don't deserve that kind of joy. They don't deserve to see me cry.

Agad akong tumakbo papunta sa loob ng banyo nang marinig ko ang yabag niya pabalik sa loob ng aming kwarto. I was silently crying inside. Pigil na pigil ko ang aking hikbi, natatakot na baka marinig niya 'ko. I tried to wiped my tears away but they just keep on falling! Damn it!

Ducked herself at the corner and cried. Mahina ang kanyang mga hikbi noong una hanggang nauwi sa masakit na hagulgol. Halos hindi siya makahinga sa pinaghalu-halong luha at sipon niya. Natigilan lamang siya nang may makitang sapatos sa harap niya. Gulat siyang napaangat ng tingin dahil hindi niya man lang narinig ang yabag nito nang lumapit. “Why are you crying here alone?” malamig na tanong ni Maximus.

For now, I want to go h-home. "Oh sige, naku. Bibilisan na namin dito." Pagkatango ko sa kanila ay agad akong lumabas ng supermarket at pumunta sa parking lot. Malalaki ang hakbang na tinungo ko ang kotse ko. And when I entered my car. I started crying. Loud. Talagang ibinuhos ko na ang iyak ko. "H-How hard is it to tell me? T-Tapos sa Colene na 'yon? Basta-basta lang? Bakit?"

Nagmukha na akong baliw. Haha. Oo masaya ako. But damn. Why am I crying? Tinungo ko mag-isa ang morgue. Nanunuyo ang lalamunan na dahan-dahan kong nililis 'yung puting tela na nakatabing 'dun sa bangkay. I want to shout, but I cant. Ang sikip-sikip ng dib-dib ko. Sobrang sikip na halos kapusin na ako sa paghinga.

Awkward na sabi ni Mandy. Nang makita ang naging kilos ni Mandy, bahagyang tumango si Harvey. Kung sabagay, maraming magagandang brand sa shopping center na iyon. Dahil hindi maayos ang trato ng mga empleyado sa shop na iyon, pwede silang pumunta sa ibang shop. Basta may pera sila, hindi nila kailangang mag-alalang hindi sila makakabili ng isang pares ng sapatos.

Kitang-kita 'to kasi kulay teal ang sheets ko. And in just a few seconds, I was sobbing. Loudly just like a baby. Kahit siguro ilang beses ko 'to mapanood I will always have the same reaction I did when I first watched it. At siguro, at the very moment, lahat nang frustration ko ay nilalabas ko sa pag-iyak kong ito. A maelstrom of emotions stirring the clouds causing it to rain. Nawala ata sa isip ko na may kasama ako sa kwarto nang tinamaan ako ng breakdowns ko. But in crying, embarrassment had left my system. Siguro sobrang bigat lang ng lahat.