Crying In H Mart Novels & Stories

As she turned her back on the door, tears started to fall off. Why can't she hold her tears up? She can't be stressed out. Dahan dahang dumusos ang katawan niya sa pinto hanggang sa maka upo. She cried and cried until she can't anymore. Bakit ba nangyari ito sakaniya? Why? Wala naman siyang ginagawang masama. She's a good friend, sister, daughter and a fucking girlfriend. "Hindi...Sorry," Crying while murmuring sorry.

I cried . Lumabas na ako ng Cafe Rosa ng may galit at luha sa mata at bumalik ng opisina . Ng makarating sa office ni Sir Havien ay umiyak ako . Sir see me cry in his desk . " Miss Rietra what happened ?? Why are you crying ? " Tanong ni Sir Havien sa akin at sumimsip ng kape na binili ko .

wala sa sariling tumalikod ako at tumakbo palabas ng building habang lumuluha pinagtitinginan ako ng tao na nakakasalubong ko pero hindi ko sila pinansin,lakad takbo ang ginawa ko feeling ko nasagutan ang puso ko dahil sa sobrang sakit, nangangantogantog ang tuhod ko at nanghihina ang katawan ko pero pinilit kong umalis sa mall ramdam ko ang pag-agos ng luha sa pisngi ko pumasok ako sa kotse ni joy at doon umiyak ng umiyak sobrang sakit ng puso ko habang iniisip kong paano sila maghalikan sa harapan ko pinangako ko sa sarili ko kagabi na hindi na ako iiyak sa kanya pero eto ako ngayon parang tangang umiiyak I curl into a ball and cry harder

I need to FREAKING CALM DOWN! Huminto ako sa pagtakbo when I saw a glimpse of my reflection through a tinted room. I stared hard at my reflection, looking ragged. Pagkatapos ay tumakbo ulit papuntang rooftop. There I cried. Iyak lang ako nang iyak. I cried not because Ciara is on coma and by ruining my anniversary. Not because of Xeno's amnesia, and definitely not because of my parents cold treatment, but... because of me.

lumuhod ako sa kaniyang harapan at sinilip ang kaniyang mukha at halos mabulunan ako ng aking laway sa nakita, “H-hey, why are you crying? Damn, your snot and tears are mixing together!” Kinuha ko ang ilang parte ng kumot na available at pinunasan ang naghalo niyang sipon at luha, namumula ang buo niyang mukha at nagsisimula ng mamugto ang kaniyang mata. “H-Hey, Lia… Don’t cry, I’m sorry… It’s my fault, I should have stopped when we heard them outside the office.” Hinimas ko ang kaniyang likod, damn… What should I do in this kind of situation?

Ang damot naman. Napakurap-kurap ako nang maramdaman ko ang pagpunas niya sa aking pisngi. Wala sa sarili akong napatingin sa kanya at nakita ko ang pagsuko sa kanyang mga mata. Sinundan pa niya ito ng marahas na pagbuga ng hininga. “Fine. We'll make it ten jars. Stop crying now.” Saka ko lang na-realized na humihikbi na pala ako. Nakaramdam ako ng hiya sa aking nagawa. Damn, I just cried! Bakit napaka-sensitive ko?! Shit. Nakakahiya!

Masama ang loob na umakyat ako sa hagdan at dumiretso sa kwarto ko. Tears started to roll on my cheeks. napaka-iyakin ko na. I quickly hug my pillow and cried there silently. I missed the old him. He's in pain because of his mother and... I'm in pain because of him. Narinig ko ang pagbukas ng pinto ng kwarto ko. It's him. Pinigilan ko ang mapahikbi ng malakas. I don't want him to hear me crying. I'm so weak when it comes to him, too emotional.

"You can't stay here for more than an hour without an order, Miss. Mag-iisang oras ka nang nakaupo r'yan at alam kong kahit magsara ako ngayon ay hindi ka aalis hanggang sa hindi lumalabas ang lahat ng customers ng shop. I have been patient with you in the past few days, but if you continue scaring my customers with your cries, I have no choice but to make you leave. I'm sorry but I'm running a business here—hindi pwede ang libreng upo rito." Nag-angat ng luhaang mukha ang babae na sandali niyang ikina-tigil. Her eyes and nose were red from crying, tears were streaming down her face, and her full, semi-pouty lips were shaking. She was looking so messy that he had to look away.

Ang account na sinasabi niyang nakita niya ay deleted na rin pero ginagawan ng paraan nila Nate na marecover ito. "When I saw you smiled at me nung nasa mall tayo I know that there's something wrong pero nabulagan pa rin ako. Nakita ko ang sincerity sayo ng kinausap mo ako pero huli na dahil nabalot na ng galit ang puso ko nung araw na yon." muli may nahuhulog na luha sa kanyang mga mata at nararamdaman ko na totoo ang lahat ng ito. She's not crying for herself but also for her daughters dahil yon ang naramdaman ko nang magmakaawa sa akin ang dalawang anak niya.

hindi bat galing na sya sa baba kanina pero hindi nya naisip na idaan to sa marketing department? Hayyyy!!! Kainis sabay ng malakas na pag padyak ko dahilan para maputol ang takong ng sandals ko at dahil sa inis ay napa sigaw ako sa loob kasabay ng pag bukas ng elevator. Kaya naman napatigil ako habang hindi mawari ang itsura dahil sa expression ng mga sasakay na staff na nuoy nakatingin sa akin dahilan para mapatikom ako ng bibig dahil kanina pa yun naka nganga baka may pumasok na langaw, pag katapos nun ay lumabas ako na parang grasshopper mula sa elevator at dumiretso sa marketing at binigay ang hawak-hawak kong mga papel.