Novel & Cerita Crying Over Spilled Milk

Nang tumingin si Mark, nakasalubong sa kanyang mga mata ang malalaki at matubig na mata ni Smore habang bumubulong, "Mwilk... Want mwilk..." Hinaplos ni Mark ang kanyang mukha, pinilit ang sarili na magising, at binuhat si Smore mula sa kama gamit ang isang kamay bago bumaba ng hagdan para ipagtimpla siya ng gatas. Sa kasamaang palad, hindi pa niya ito nagawa noon, at ngayon, nahihirapan siyang malaman ang dami ng milk powder nang mag-isa.

“Naalala mo pa?” “Of course.” Uminom siya ng isang lagok, saka tumitig sa akin. “Akala mo lang siguro, hindi ako nakikinig sa’yo dati. But it's a prank. That's milk. Bawal kang magkape dahil makakasama sa baby.”

Umupo muli ako sa kama and let my tears fall down continuously. 'Gosh what have I done?'

Dahil sa kahihiyan na natamo mas lalo akong naiyak sa sarili. Kung kanina ay tahimik lamang na umiiyak habang sinisinok, ngayon ay humahagulgol na dahil sa kahihiyan at pagkaawa sa sarili. Naalarma siya at gulantang na lumapit pa sa akin. Yumuko siya at iniwestra ang tumbler. "I said stop crying, " he panicly said. "Drink this, " he added. Pero patuloy lang ako sa pag iyak.

Mukhang nakalimutan nito na puno ng pasa ang katawan ko. Napaigik ako at bahagyang nagreklamo na nasasaktan kaya't agad naman siyang bumitaw at pinahid ang luha na tumulo sa kanyang pisngi. "What cruelty did they do to my precious baby?" mangiyak-ngiyak pa rin na sabi ni mommy. Kahit ako ay halos maiyak muli pero labis ang pagpigil ko kahit humahapdi na ang mata ko sa kakapigil ng luha.

"I'll never walk again until you come back to me I'm down on bended knee." tumayo ako mula sa kama at naglakad papunta sa lamesa dahil baka magising pa siya. Habang nakaupo ako ay nakatitig pa rin ako sakaniya habang patuloy na kumakanta at umiiyak, F-ck. I don't f-cking care if they call me gay or what because I'm always crying like a baby. When I cry it's never a trickle and it never starts in my eyes. It begins as a feeling in my chest and a sadness in my brain. The leaking water is only a blessed release, it's one way my body chooses to cope and I guess it's a way to communicate too, whether I want to or not.

Nabitawan ko ang lalagyan ng gatas nang gulatin ako ng isang h*******k na akala ko ay matino ngunit may pagkasiraulo pala. The milk spilled on his shirt making the both of us shock. I immediately murmured sorry and look for a table napkin. “Damn, I’m sorry. Hindi ko ‘yun sinasadya,” natataranta kong sambit at pinunasan ang damit niya. “Bakit mo ba kasi ako ginugulat?” may bahid ng paninisi kong tanong. “I didn’t know you startled so easily,” natatawang sambit nito. “Anyways, you look cute when you’re startled.”

Tuluyan na itong umiyak, ibinaon ang mukha sa mga palad. Guilt eats my inside. Tumingala ako, willing my tears to go back to my tear ducts. Napamura ako nang tumulo pa rin iyon. "Hey. Stop being such a cry baby," kinabig ko ang kaibigan sa tagiliran ko matapos kong umupo sa kanan niya. "H-how can I not cry? Bree..." Inis na pinalis nito ang palad kong nasa pisngi niya.

"Mommy, want mommy!" Mabilis na tinakpan ni Arriana ang bibig ng kapatid nang mag-ingay ito. Buhat niya kasi ito hanggang paglabas ng silid. Ngunit nabitiwan niya ang bibig nito dahil kinagat ang kaniyang daliri. "Bad!" paanas niyang sita sa kapatid. "Mommy, milk!"

McNiel whispered to his sister too that only pouted and said ‘sorry’ again to her brothers. Minsan talaga ay hindi niya napipigilan ang kaniyang sarili sa pagmumura at talagang grounded pa siya ng last siyang nagmura sa harapan ng kaniyang Mommy and that’s the most traumatic one. ‘What can I do? I love fucking cussing!’