Crying Over Spilled Milk Novels & Stories

she hissed at me, looking so down, so sad and angry and pitiful. Well, aren’t we all pitiful? “There’s no use crying over spilt milk. That’s water under the bridge now. Nangyari na ang mga nangyari. Wala na tayong magagawa pa kahit na magsisihan pa tayo.” mahinang pakli ni Wolf. Lionel let out a loud sigh. Kieran tsk-ed. Jelina let out a bitter laugh and drifted her eyes somewhere in this dark, cold basement we were confined and chained.

Umiiyak pa rin ito kaya’t kahit na napupuno siya ng dugo ay niyakap niya ito nang mahigpit at umiyak. “I’m so sorry,” she whispered as she started sobbing. Hinalikan niya ang noo nito at hinaplos ang pisngi ng bata. Ngunit agad siyang naalarma nang mapansin niyang namumutla ang labi nito.

Umiiyak na sagot nito bago tuluyang nawalan ng malay Tulala at tila nawala ito sa sarili ng makita ang pagdaloy ng pulang likido sa katawan ng kanyang anak. Lumuluha nitong bitiwan ang baril na hawak at patakbong lumapit sa duguan at walang malay nitong anak. Halos hindi ito makapaniwala na ang mismong mga kamay pala niya ang magiging dahilan upang malagay sa alanganin ang buhay ng kanyang anak. Hindi niya lubos maisip na kaya nitong ipananggalang ang sarili nitong katawan wag lang masaktan ang lalaking pinakamamahal nito. Hindi niya matanggap na sa lahat ng tao ay siya pa ang kikitil sa buhay ng kanyang anak kaya't pinulot niya ang baril at itinutok sa saring sintido.

Nang tumingin si Mark, nakasalubong sa kanyang mga mata ang malalaki at matubig na mata ni Smore habang bumubulong, "Mwilk... Want mwilk..." Hinaplos ni Mark ang kanyang mukha, pinilit ang sarili na magising, at binuhat si Smore mula sa kama gamit ang isang kamay bago bumaba ng hagdan para ipagtimpla siya ng gatas. Sa kasamaang palad, hindi pa niya ito nagawa noon, at ngayon, nahihirapan siyang malaman ang dami ng milk powder nang mag-isa.

Dahil sa kahihiyan na natamo mas lalo akong naiyak sa sarili. Kung kanina ay tahimik lamang na umiiyak habang sinisinok, ngayon ay humahagulgol na dahil sa kahihiyan at pagkaawa sa sarili. Naalarma siya at gulantang na lumapit pa sa akin. Yumuko siya at iniwestra ang tumbler. "I said stop crying, " he panicly said. "Drink this, " he added. Pero patuloy lang ako sa pag iyak.

"Kung sana'y hindi ako nagpadalos-dalos, hindi mangyayari ito!" "There's no use to cry over a spilled milk now, nangyari na ang nangyari at wala na tayong magagawa kundi harapin ito." "In the expense of luring you to him," sarkastiko itong nagpalatak. " I should be the one to protect you, pero baligtad ngayon ang nangyari." he open his eyes, puno ng panghihina at pagsisisi ng tumingin ito sa kanya. "Wala talaga akong kwentang kapatid!"

There's no point in crying over spilled milk. "Mandy, I know you. Stop holding back please. Let it out. Hindi ko man alam ang buong pangyayari but you need to let it out," maamong ani ni Cherry sa akin. "You're a strong woman and we all know that. But it doesn't mean crying will make you less. Sometimes it's a tool to make yourself much stronger than before."

"I'll never walk again until you come back to me I'm down on bended knee." tumayo ako mula sa kama at naglakad papunta sa lamesa dahil baka magising pa siya. Habang nakaupo ako ay nakatitig pa rin ako sakaniya habang patuloy na kumakanta at umiiyak, F-ck. I don't f-cking care if they call me gay or what because I'm always crying like a baby. When I cry it's never a trickle and it never starts in my eyes. It begins as a feeling in my chest and a sadness in my brain. The leaking water is only a blessed release, it's one way my body chooses to cope and I guess it's a way to communicate too, whether I want to or not.

Tuluyan na itong umiyak, ibinaon ang mukha sa mga palad. Guilt eats my inside. Tumingala ako, willing my tears to go back to my tear ducts. Napamura ako nang tumulo pa rin iyon. "Hey. Stop being such a cry baby," kinabig ko ang kaibigan sa tagiliran ko matapos kong umupo sa kanan niya. "H-how can I not cry? Bree..." Inis na pinalis nito ang palad kong nasa pisngi niya.

McNiel whispered to his sister too that only pouted and said ‘sorry’ again to her brothers. Minsan talaga ay hindi niya napipigilan ang kaniyang sarili sa pagmumura at talagang grounded pa siya ng last siyang nagmura sa harapan ng kaniyang Mommy and that’s the most traumatic one. ‘What can I do? I love fucking cussing!’