Damaged Series Novels & Stories

“Mr. Torres is stable. But he lost a lot of blood. He’s lucky to be alive.” Elara almost collapsed in relief. Nang makapasok siya sa recovery room, hinawakan niya agad ang kamay ni Damien. “Damien… gising ka na. Nandito na ako,” bulong niya. Damien slowly opened his eyes. Weak but smiling. “Elara… baby namin… okay ba?” “Okay kami,” iyak ni Elara. “Pareho kaming okay.” Damien pulled her closer despite the pain. “Tapos na ba talaga?”

Sobrang swerte niya talaga kay Carcel. "Damian is lucky dahil walang nakitang deformities sa kanyang utak base na rin sa results sa mga ginawang test sa kanya. Miminsan lang ang ganitong kaso dahil karamihan ay naaapektuhan ang ilan sa kanilang mga senses. May iba na hindi agad makapagsalita, partially blind at higit sa lahat ay memory loss."

mabilis na napahawak si Damien sa isang poste sa gilid ng daan upang hindi tuluyang matumba kasama si Caleb. "Damien!" gulat kong sigaw. "I'm fine," hingal niyang sagot. Ngunit lalo lamang akong kinabahan nang makita kong nanginginig na rin ang mga braso niya sa bigat at pagod. Sa gitna ng malakas na ulan ay muli kong tiningnan si Caleb. Namumutla na ang kanyang mukha.

Ang Paghihiganti Sa loob ng safe house, nagkulong si Damien. Punong-puno ng galit at sakit ang kanyang puso. Paano nagawa ni Seraphina iyon sa kanya? Paano siya nagawang pagtaksilan ng taong pinakamamahal niya?

Nanginginig ang baba niyang tanong sa doctor na sumusuri ngayon kay Damian. "He has amnesia due to serious head injury mula sa malakas na pagkakabagok ng ulo niya." Litanya ng doctor. "We still have to do some tests and procedures to evaluate his progress." "Gaano po katagal bago bumalik ang memorya niya?"

“Dahil wala naman akong kailangang tingnan.” “Talaga lang?” bahagyang ngumiti si Damien, umupo sa tapat niya. Naka-white shirt lang ito at itim na sweatpants, at kahit simpleng ayos lang, hindi mo maikakaila ang presensyang nakakagulo ng isip. “Interesting. Kasi parang kahapon, halos hindi mo maalis ang tingin mo nang dumaan ako sa pool.” “Baka guni-guni mo lang,” sagot niya, pilit pinapakalma ang sarili kahit ramdam niyang nag-iinit ang pisngi niya.

Hinawakan ko ang kuwelyo niya, parang gusto ko siyang kaladkarin palabas sa sarili niyang building. Pero bago pa ako makapagsalita, nagsalita si Claus. “Boss… he’s bleeding.” Napalingon kami. May dugo sa gilid ng damit ni Damian—hindi sobra, pero sapat para uminit ang dugo ko lalo. Rafi’s jaw tightened. “What happened to you?” Damian just smirked. “Minor injury. When I tried to run over him.” “What?” halos sabay naming tanong.

Sa kabilang dako naman hindi mapakali si Damian kung bakit pakiramdam niya tila iniiwasan siya ni Veronica gayong maayos naman ang kanilang pag-uusap at inalok pa nga niya ito na mas mataas na posisyong tinanggihan naman nito. Next week tutuloy na sila pag lipad ni Luan. Sabi kasi ng doktor palala ng palala ang fracture sa leg part nito at baka kung matagalan pa ay mas lalong hindi na ito tuluyang makalakad pa. Pero ang weird nang nararamdaman ni Damian ngayon dahil may bahagi sa puso niya na parang ayaw niyang umalis ng bansa sapagkat ayaw niyang may maiwan siya.

sabi ng lalaki na nakatayo sa tapat ng grupo ni Zander na kasalukuyang inaalalayan ang kanyang buong katawan gamit ang isang kamay lamang. Si Damian ay mukhang nasa mid-thirties at makikita sa kanyang mga mata ang kagustuhang pumatay. Makikita ang isang scar sa kanyang balbas sarado mukha at napakasama ng kanyang ugali.

May isang lalaki sa bandang kanan na panay ang pagpindot sa kanyang telepono sa ilalim ng lamesa, habang ang isang babae naman ay panay ang paypay sa sarili kahit napakalamig ng aircon. "Now, let's proceed to the main issue," patuloy ni Damian, inilapag niya ang kanyang mga kamay sa lamesa at sumandal nang kaunti paitaas. "May nakarating sa aking ulat na may nagtangkang mag-access ng ating central server kagabi habang nagaganap ang charity gala sa hotel. Batid nating lahat kung gaano kaselan ang hawak nating prototype ngayon."