Damien: Omen Ii Novels & Stories

Nakataas ang kanilang mga kamay, nagbigay ng okay sign sa akin-para bang sinasabi nilang, "Kaya mo 'yan, Aria." Kahit paano, bahagyang gumaan ang dibdib ko... pero hindi pa rin maalis ang kaba sa tiyan ko habang nakatitig sa hawak kong timer. "listen number 28." Malalim at mabigat ang boses ni damien habang nakatayo sa harap ng mala-halimaw na maze sa gitna ng kagubatan. Ang liwanag ng buwan ay nahahati sa makakapal na puno..

Pero kung ikukumpara niya si Damein kay Richard ay hindi kasing lala ng sira ni Richard sa utak ang mayroon si Damein. Si Damien ay isang Italian Filipino. Pinoy ang ina habang ang ama ay isang italyano. Their family owned one of the biggest pharmaceuticals in Italy at hindi lamang sa Italy mayroon ang business nito kundi mayroon na rin sa Pilipinas na ngayon ay kasosyo siya roon. Pinasok na rin ni Damein ang pag-aagrikultura, ang mga kemikal sa para sa mga pananim. Ngayon ay nagsisimula na ring mamayagpag ang pangalan nito sa bagay na iyon.

Bagamat hindi tinupad ni Damien ang pangako na hahayaan siyang magpakita, kahit paano ay ginawa nito ang pinakamahalagang bagay para sa kanya. "Hindi mo ba ako papasalamatan? Kung wala ako, tapos na si Argus ngayon, hindi kailanman lalabas ang katotohanan tungkol sa mom mo, at hindi rin babagsak si Tessa," bulong ni Damien habang sumasandal sa gilid. Bahagyang nakataas ang manipis nitong kilay, na tila naghihintay na purihin siya ni Amara.

Waring natataranta, nahihiyang tanong nito, hinila nito ang kumot para itakip sa n*******d na katawan ngunit nakarehistro na sa utak niya ang kahubdan nito. “Ikaw ang kakambal ni Jasmine?” Hindi makapaniwalang tanong niya rito. Kaya siguro niya ito nilapitan kagabi at dinala dito ay dahil napagkamalan niya itong si Jasmine. “Ako si Damian, pinsan ni Denver.” “Aha, ikaw iyong lalaking patay na patay sa kapatid ko. Ikaw ang dahilan kung bakit sila nagkahiwalay.”

“Ano namang ibig mong sabihin doon? Na hindi ko kaya humawak ng negosyo ko, ganon ba?” Nagkibit-balikat si Damien, sabay ngiti. “Wala. Hindi ka lang mukhang mahilig sa numbers. Mas mukha kang…” huminto ito sandali, saka ngumiti nang may halong biro, “mahilig mag daydream.” “Damien,” saway ni Martin, lumingon siya kay Sunshine. “Hayaan mo na, anak. Mapagbiro talaga si Damien. Masasanay ka rin sa kanya.”

Chapter 2 Victoria Abbel's Point of View "Don't talk to me, dumb idiot." Iyon agad ang bati ko kay Damien, the oldest. Hindi niya na itinuloy ang sasabihin niya nang makita niya akong wala sa mood.

Umiiyak, tumayo si Helena at dahan-dahang lumabas. “At kung sakaling magkita tayo uli,” dagdag ni Damian, malamig, “umiwas ka. Ayokong makita ka kailanman.” Mabilis na sumara ang pinto. Bumagsak si Damian sa sofa, mahigpit na hawak ang gilid nito, parang pinipilit kumalma. “Ihatid mo siya palabas, Brown. Siguraduhing maayos siyang mailabas sa property.”

At malakas na sumigaw. "JACOB..!" Pilit na sinisipa ang p***o ng kotse ni damien na ayaw parin bumukas Habang dahan-dahan Naman lumalapit si Damien, At tinutukan ng baril sa ulo ni Jacob...Ang mundo niya'y tila huminto-ang ulan, dugo, at tensyon ay naghalo sa bawat segundo, bawat hininga ng katahimikan ay puno ng pangamba at takot.

Amoy yosi at gamot ang humahalo sa hangin. Duguan pa rin ang benda sa tagiliran ni Damien, tanda ng sugat na tinamo niya. Si Megan naman, puno ng galos at gasgas ang braso at balikat, ngunit pilit pa ring ngumiti sa kabila ng lahat. “Clause 7,” mahinang bigkas ni Damien habang marahang binubuksan ng katulong ang pinto ng kanilang silid. “Same bedroom. Same bed.”

"Isa siya sa pinakamalupit na boss sa silangan. Walang puso, walang awa… at walang ibang iniisip kundi kapangyarihan." Naramdaman kong biglang bumigat ang hangin sa paligid. Kahit si Demon at si Jas ay sandaling natahimik. Ang pangalan ni Damian ay para bang sumpa—kapag nabanggit, alam mong may dugo at panganib na kasunod. "Kung ganon…" mahina ngunit matalim kong sambit, "handa tayong makipagsayaw sa mismong halimaw ng teritoryong ‘to."