Danced Without Leaving Room For Jesus Meaning นิยาย & เรื่องราว

FIFTEEN ELLYA We all saw how Jean let go of Jeff. People think that it is an ordinary dance, but for us it is something more. Something that I thought she would do. I understand Jean, she always stays for us. But do we? Do we help her when time gets rough. I am a person with a lost memory. Without Jean I don't know where I am heading either.

he said simply, voice low. Hindi ako sumagot. Pumasok ako nang tahimik, isinara ang pinto, at lumapit sa gitna ng silid. Ramdam ko ang bawat tibok ng puso ko. Para akong nahuhulog sa isang bangin na walang hangganan. “Just the dance,” bulong ko. “Nothing else.” He gave a single nod. “Just the dance.” Huminga ako nang malalim. Isang beses lang. At nagsimula akong gumalaw.

Nasa dulong bahagi na sila ng San Jose at ayon sa dalaga, sandali nalang daw ang lalakarin nila. “Huwag kang mag-alala hahanap tayo ng sayaw na kasing dali ng waltz” paniniyak niya. “kung sakali anong araw ka pwede? Saka kung okay lang sayo, sa bahay nalang tayo mag-practice, alam mo na bawal gamitin ang Dance Room__”

May kung ano na naman atang problema. "Ipakita natin sa kanila kung gaano kabongga ang bar na 'to, Heaven. Ipakita mo na hindi sila nagsisising pumunta rito," turan ni Breach nang pumasok siya rito sa loob ng room ko. Room ko alone kasi ako lang naman ang dancer at wala nang iba. Pero feel ko naman kasi kapag may mga dancer pa, kasama ko sila dito.

Walang pakundangan na parang hindi kami hiwalay, hindi kami estranghero at hindi kami nagdaan sa bangungot. “Hindi ka niya nakikilala, kaya wag kang papahalata gaga.” Sermon ko sa sarili ko. “May I have this dance?” tanong niya at diretsong nakatingin sa akin. At doon na parang tumigil ang pag ikot ng mundo ko. Parang tumigil ang mga tao sa paligid at parang tumigil din pati pag hinga ko. Napansin ko si Damian na gulat rin wari’y hindi inaasahan ang pag anyaya saakin ni Lucas para sumayaw.

A smirk formed at the corner of her lips and her eyes twinkled as if she found some treasure. “Then, let’s dance for a start. I’m sure you dance well," I said. Nilahad ko ang aking kamay. Iginiya ko si Beatrice papunta sa dancefloor. As soon as we hit the dance floor, there’s a deafening silence. Ang mga mapanghusgang tingin ng kanina lang na nagpaligsahan sa pagmamayabang ng kani-kanilang mga yaman sa isa’t-isa ay tahimik.

"Powerful! Praise to the resurrected King! The King of kings, the Lord of lords! There is no other name under heaven given among men that which we must be saved! JESUS!" Nagsimulang tumugtog ang isang upbeat music na sinasaliwan ng isang tonong hindi pamilyar sa kaniya. Tinaas ng mga tao ang kamay. Nagtaka si Jewel sa ginagawa ng mga ito. Tumingin siya kay Gideon nakatayo sa gilid niya. Nakapikit din ito at nakataas ang kamay. Why do people keep on raising their hands on the air?

Ang tensyon na kanina ay inis, ngayon ay naging kuryenteng hindi ko na maintindihan. "One day to go," muling bulong niya. "One day to go," pag-uulit ko, habang ang puso ko ay tila ayaw nang sumunod sa tamang ritmo ng kanta. Nang matapos ang kanta, hindi niya agad binitawan ang bewang ko. Nanatiling nakadikit ang aming mga katawan sa gitna ng dance floor, hingal at tila pilit na binabalik ang sarili sa reyalidad. Alam naming paglabas namin ng pintong ito, kailangan na naman naming maging ang perpektong Power Couple. Pero sa loob ng ilang minutong iyon, habang nagsasayaw kami, parang nakalimutan ko saglit na lahat ng ito ay scripted lang.

He blushed and stilled shortly. "N-no, I mean–" "I know I was just teasing you." I cut him off. "Tara na. Is there other way around bukod dito sa dance floor?" I asked. Binitawan ko na siya pero hindi parin lumayo. Sinbukan ko ulit tumingin sa banda kung nasaan sina kingsley pero malabo parin ang visual na nakikita ko. The lights are hitting my eyes tapos ay may kalayuan at madilim sa parteng iyon. Humaharang din ang ilang nagtatalon sa damce floor.

Doon silang tatlo—Kier, Kyle, at Lucas—nakikipagharutan sa mga babaeng tila nakalimutan na ang konsepto ng personal space. "Why are we standing here like idiots? Let’s dance," hila sa amin ni Lizzie. Hinayaan kong madala ang katawan ko sa gitna ng dance floor. Mas maingay, mas magulo, mas madaling makalimot. Nang tumugtog ang "One, Two Step," parang sumabog ang enerhiya sa paligid. Pero bago pa ako makahinga, may isang pares ng mga kamay na humila sa akin mula sa likod. Mahigpit.