Dead Dove: Do Not Eat Novels & Stories

Alam niyang gagawin ko iyon kaya hindi na siya nagulat. “Ate Eden, si Dove huwag mong kalilimutan na pakainin sa tamang oras. Sa gabi bago matulog i-check mo muna kung may assignment ba sila. Huwag mong lulubayan kapag maraming tao sa bahay, alam mo naman na ayaw ni Papa na malikot si Dove kapag may mga bisita. Kapag umuwi si Veda, bantayan mo nang mabuti si—”

Subalit ang lahat ng iyon ay balewala kung hindi makikita sa personal, sa iyong mga mata, at higit sa lahat mararanasan. Unang araw pa lamang ay halos ko hindi na aakalaing ganito kahirap. Paulit-ulit na pinatakbo ako ni Senyora Valleri sa matarik at mataas na bundok. Mapataas o baba. Parang paunahan, kung sino ang mauunang dumating sa tuktok ng bundok, siya ang makakakain ng masarap na pagkain.

Being with him, it's hard to hide a secret lalo na at mas pinapaniwalaan nito ang kanyang matalas na pakiramdam kaysa nakikita niya sa kanyang mga mata at maririnig sa kanyang tenga. "I.....hindi naman problema. I was just bothered because I accidentally ate a vulture." Saad ko sa kanya. Totoo naman na isa yan sa mga inaalala ko, ngunit hindi iyan ang punong dahilan. Kumunot naman ang noo ni Elijah. "Vultures are the best food here in Waldorf. You don't like them because they eat dead animals and even dead people, am I right?" Kumpirma niya sa akin at biglang inayos niya ang buhok kong nagulo na.

O baka guniguni ko lang dahil sa pagod. Hinawakan ko ang locket sa aking dibdib. Dante, kung nasaan ka man, sana ay nakikita mo ito. Ang "Dove" na kinidnap mo ay natuto nang manuka. At sa susunod na dalawang linggo, sisiguraduhin kong ang bawat taong nakaupo sa hapag-kainang iyon ay mawawalan ng panlasa habambuhay.