Dear Lord When I Get To Heaven Novels & Stories

"Aya!" "Alam mo kung kanina ka pa nag-umpisa, tapos na sana tayo. Kung hindi ka puro lunok lang diyan at tinikman mo na ako, e di sana nakarating na tayong dalawa sa heaven. E di sana nagkaalaman na tayo kung masarap ka nga kagaya ng sabi mo." "Goddamnit!" Hindi na ako nakapagpigil. Hindi ko na kinaya.

Trevor asked. "Isipin mo nalang rin na hindi pa siguro tamang panahon na mabuhay sa mundo natin ang baby mo, na bumalik ulit siya kasama si God at ang iba pang anghel doon. I'm not a religious person but I still believe in God and heaven."

Tanging siya lang talaga ang makaka alam ng katotohanan. At ipinagpapasalamat ko sa kan'ya ng araw-araw ang lahat ng meron ako sa buhay maliit man yan o malaki. God knows the desired of our hearts. Sabi nga sa bible verse na paborito ko na; "When the time is right, I, the Lord, will make it happen. Isaiah 60:22. Palagi yang nakatatak sa puso't-isipan ko. Isa yan sa pinang hawakan ko bago ko nakuha ang happily ever after ng buhay ko.

“What is it, baby?” “Who is Luciann?” inosente nitong tanong. She hummed and smiled. “He’s the most precious person in my life.” “Can I meet him?” Lyla tilted her head a bit. “Well, about that… God took him back.” Kumunot ang noo nito. “You mean… he’s in heaven?”

he said in a harshed voice as if trying to contain the lust that he is feeling. "My thoughts exactly! Do you have any place in mind?" tanong ko dito at sinadya kong inilapit ang mga labi ko malapit na malapit sa tenga nito at hindi pa ako nakuntento at bahagya kong kinagat ang tenga nito which awarded me a gentle moan from him. "In heaven." ang naging sagot naman dito at kahit hinanda ko ang sarili ko sa bagay na iyon ay hindi ko maiwasang hindi kilabutan, not in a scary kind of way.

"Ylona, late akong nagising, okay? E halos sampung minuto na nga lang ang itinagal ko sa kuwarto kasi busina na nang busina itong si manong. Sana lahat may driver at kotse, ano? Ayokong minamadali. At saka, hindi naman ako katulad mong super excited na pumasok. Anak ng tokwa, cousin! Sabi ni mama, alas-sais pa lang ng umaga ay nasa tapat na kayo ng bahay namin. Balak mo bang ikaw ang magbukas ng gate ng school?" Napangiti ako pagkatapos ng mahaba niyang litanya at sa naiirita niyang hitsura. "Being early is always better than being late," I reasoned out. "And sorry if my mom asked you to accompany me. Wala siyang tiwala sa akin at sa paligid. I hope hindi matatapos ang buwan na ito na palagi

“Don’t tell me… he is my father?” “Of course no! Your father is already in heaven—” “Or on the TV.” “Fynn!” saway ko naman. “Your dad is already in heaven. Sabay pa nating dinadalaw ang puntod niya, 'di ba? You must not talk like that. You will upset your father in heaven.” “Tch…”

“Someone from heaven misses you. Sino naman?” “I don’t know. Baka kamag-anak mo o dating kaibigan.” “Totoo ba yan? Kasi wala naman akong maalala.” “Na naka-miss sayo?” “Na napunta ng heaven.” Tumawa siya. “Hoy. Lahat naman pwedeng pumasok ng heaven basta gusto mo roon ka, at gumagawa ka ng paraan para ma-deserve mo na doon mapunta. Iyon ang paniniwala ko.”

Pakiramdam niya ay isa itong multo na hindi niya matatakasan kahit na ano ang mangyari. "Kung hindi ko pa matatakasan ang mokong na ito ay magpapalipas muna ako ng gabi sa lansangan," sabi ni Heaven sa kaniyang sarili. "Masyado pa akong bata para kunin ni Lord kaya mag-iingat talaga ako."

Tinitigan niya si Heaven nang may purong panlalamig. ​"Isa kang tanga Heaven" walang pusong sagot ng matanda. "You are weak and entirely completely pathetic. Ginamit lang kita bilang pain para lumabas ang kapatid mo mula sa pinagtataguan niya. You were just a placeholder for my true absolute heir. Wala kang silbi."