Deep Tagalog Novels & Stories

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

Depths: 4 Hindi naging madali ang mga nakaraang araw sa pagpunta namin dito sa Manila. Lalo na noong paalis kami sa barrio. Kahit gaano katatag at desisido ka, mararamdaman mo ang kirot na makitang malungkot ang mga maiiwan mo. "Mag-iingat kayo doon ah" nanginginig ang boses ni Nanang Isa sa paalala kay Alen.

Medyo tumahan na rin siya. "Let us go." saad ni Greg. Hila-hila niya yung ilang bagahe namin. Sumunod naman kami ni Tita pero huminto siya saglit kaya medyo nauna ako. "I think this is the best place I will choose to stay before I go to God's paradise,"mahinang wika ni Tita pero sapat na para marinig ko. Nagsalubong ang dalawang kilay ko dahil doon tapos ay hinarap ko siya.

"Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita." Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita. Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

"Huwag kang mag-alala, hindi makati ang dila ko. Wala akong pagsasabihan kahit na sino dahil mukhang wala namang balak si sir na itago ang relasyon ninyo." May point naman talaga ito. Si Alejandro talaga ang magbubuko sa amin pero wala na rin naman na akong pakialam. Bakit nga ba kailangan pang itago? Kung si Alejandro nga parang walang balak na itago ang tungkol sa amin, bakit ako mag-aalala?

Mahal na mahal ni kuya ang kanyang pamangkin. Nang tumakas kami sa Maynila ay dito kami sa Quezon province napadpad. Basta na lang kami sumakay ng bus at wala kaming siguradong direksyon na pupuntahan. Ang mahalaga lang noong mga panahong yun ay makalayo kami sa Maynila at ang unang bus nga na nasakyan namin ay biyaheng Lucena sa probinsya ng Quezon. .

Nakababaliw ang ganito. "De-depende," natataranta kong turan. Nagkatitigan kami at walang may gustong bumawi. Nakakailang ang titig niya. Parang binabasa ang malalim kong iniisip. "Good night, Paloma," sa wakas ay usal niya pagkaraan ng ilang sandali. Parang ang gaan sa kalooban na marinig iyon. Dahan-dahan akong tumango at saka pa lang binitawan ang pinipigil na hininga nang mawala na siya sa aking paningin.

IKATLONG TAUHAN “Selene” MABAGAL siyang tumango rito bago ngumiti na rin; ganoon din ang ginawa ng kanyang ina bago ito naunang maupo sa sopa na dati nang inupuan nito. “Alma.”

(sabay baba ng phone) »»» "i like your eyes (deep voice) "i like yours eyes too (bulong ko namang saad habang nakatingin sa mga mata nito. "isang pang yayare ang lagi kung napapanaginipan na araw araw nalang Malabo ang itsura ng lalaking kasama ko. "natatakot ako.