Demon Language 소설 & 이야기

sigaw ng lalaking pumasok sa loob ng silid. Siya yung lalaking sinaniban ng demonyo kahapon. Yung tinawag ni Father na- "Asmodeus" Habang pinipigilang pumikit ang aking mga mata ay nakita kong gumamit ng kakaibang enerhiya ang lalaki at ang kaniyang mga mata ay lumiwanag at naging kulay ginto.

Kung pwede ko lang sila hatakin papuntang underworld gagawin ko. Umuusok ang ilong ko sabay tayo. “Lintek lang talaga. Tara susugod tayo sa lungga ng mga demonyo.” Sambit ko at akmang lulusob na. Narinig ko naman ang yapak mula sa hagdan at nagsalita ito. “Gosh! It’s to early for you to trantrums, Azura. Pwede bang kumalma ka?” Anito.

Tumango si Cherie, kahit halata sa mukha niya ang alinlangan. "Fine," mahinang sagot niya. "Pero isang maling galaw lang nito, Jas…" hindi na niya tinapos ang sinabi, pero malinaw ang banta sa tono. Narinig ko ang malalim na buntong-hininga ni Demon bago siya sumang-ayon. “Alright, Mr. Crus—o kung sino ka man—kasama ka namin. Pero tandaan mo, wala kaming tiwala sa’yo. Kumikilos ka sa maling paraan, mauuna kang babagsak bago kami.”

Bumabalik tuloy ang feelings niya noon na buong akala niya ay nakalimutan na niya ngayon. Para itong anghel at demonyo na nasa iisang katawan. Anghel sa tuwing ngumingiti ito at demonyo naman sa tuwing tititig ito nang matalim sa mga mata ng kahit na sino. "My most favorite demon," mahina niyang sambit matapos tumigil sa isang litrato kung saan kitang-kita ang matatalim nitong mga mata.

Malumanay ang paghawak nito sa kamay ng binata ngunit mabigat ang naging pakiramdam ni Denum, isang pakiramdam na parang pinipigilan siya sa paghinga. “Ang amang ito ng tinatawag mong demonyo ang magpapatunay na may ginawa kayong kasalanan sa anak ko at sa mga kaibigan niya...” lumapit ang bibig nito sa tenga ni Denum bago bumulong, “Ang ama ng demonyo ay nakaharap sa kapwa niya demonyo.”

Namamayani ang takot sa aming lahat. “Ang pangalan ko ay Dolus, ang demon of loyalty. Lahat ng mga taong pinagtaksilan ang kapwa o kaibigan ay dumadaan sa aking mga bakal na kamay,” pagpapakilala niya sa amin, at saka mariin niyang ikinuyom ang kaniyang kanang kamay.

Nakasuot siya ng matingkad na dilaw na robe at may kalbo ang ulo na may kaunting itim na batik. Ang lalaki ay mukhang isang ordinaryong monghe, ngunit ang kanyang aura ay napakabangis, na para bang siya ay isang aktwal na demonyo. Gaya ng inaasahan mula sa isang lalaking may ganoong titulo... "Tumayo ka, Totto." Isang mapagmataas ngunit kalmadong tono ang maririnig mula sa labas nang akmang sasalakayin ang Demon Monk.

Napakadumi niya, at may bahid pa rin ng dugo ang gilid ng kanyang labi, pero dugo iyon ng ibang tao. “Hayaan mong ipakilala ko siya sa iyo. “Ito si Demon na nangunguna sa underground boxing. “Ang libangan niya lang ay kumain ng laman ng tao. Thomas Mayo, pakainin natin siya ng iyong laman ngayon. "Demonyo, kainin mo siya!" Bahagyang ibinaba ni Demon ang sulok ng kanyang mga labi, at mabilis siyang lumapit kay Thomas.

Si Damien, o mas kilalang Demon, ang lalaking ‘to ang madalas noon pinag-uusapan ng daddy niya at kaibigan nito. Matikas ito ay halos kapareho ni Alexander. Maging ang paraan ng pagtitig, ang malamig na aura, parang may dalang unos kung pagmamasdan. “Alex, you’re here. Akala ko hindi pupunta at wala kang balak ipakilala ang asawa mo.” “Why would I? Na-bored ako sa bahay, Demon. As respect to your brother, sinama ko na ang asawa ko.”

**“Halika. Dalhin mo ako sa panginoon. Kung matutulungan mo akong hanapin ang kanyang Nascent Soul, kapag na devour ko iyon at nakalaya ako… tutulungan kitang maging isang demon.”** Nanlaki ang mata ng zombie, napuno ng tuwa. Mabilis itong tumakbo papasok sa gubat. Walang emosyon, sumunod ang tuyot na lalaki. 🟦 Ang Asul Balat na Nilalang