Despised In Tagalog Novels & Stories

She knows what i mean. I heard her signed. "Sabi ko naman kasi sayo hiwalayan mo na iyang hayop mong asawa. Hindi ka magiging masaya sa piling niya. Magdudusa ka lang sa mga kamay niya. I know, it's hard at first lalo na at mahal muna siya pero stop torturing yourself. He is not even worth it," may inis sa boses nitong wika sa kabilang linya.

"Bakit ka natatakot?" "Sabi kasi nila pag sobrang saya daw, kasunod nun ay sobrang lungkot naman." Paliwanag ko. Kinuha nito ang aking kaliwang kamay at marahang pinisil. "Don't overthink wife. Happiness is a choice. Minsan ang tao lang ang napapakumplikado ng sitwasyon. Overthinking makes things complicated." Ngumiti ako at muling tumingin na lamang sa daan.

Ano nga ba talaga ang ibig sabihin ng 'Embrasse moi'? Kiss me. Halikan mo 'ko para 'di tayo mamatay! Putang inang 'yan! Kasalanan ng hayop na daga. Si Bexan talaga 'yung may kasalanan dahil 'di niya agad inalis 'yung daga! Nasaan na ba ang Glock-17 ko?! Oras na para mawalan ka ng itlog, Bexa—

Humarap siya sa akin at tinitigan ako nang diretso sa mga mata. "Marikit, listen. You don't have to apologize for other people's stupidity. Hindi mo kasalanan na masama ang ugali nila," aniya nang may pagsusumamo. "And please, stop calling me 'Sir' or 'Po' from now on. Sabi ko naman sa'yo, hindi ba? Kapatid ang turing ko sa'yo."

Dahil ba sa kanya kaya naging madalang na rin ang ngiti nito? Dahil din sa kanya kaya miserable ka!- sigaw ng isip niya. Ngumanga ito sa harap niya. Tinaasan niya lang ito ng kilay "Subuan mo ko, Hon. Ahhh.." parang batang sabi nito. Inirapan niya lang ito at sinimangutan. "kung ayaw mong kumain bahala ka sa buhay mo," mataray na sabi niya dito.

My heart is aching. I never knew I would experience this kind of pain. As if I lost something inside me. Hindi ko makakalimutan ang araw na ito. I lost my love and myself at the same time. ----------------------------------------------------------------------------------------------------

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

mag i-scuba diving daw kami sa kabilang isla at dahil bukas na ang nakatakda kong pag-uwe ay pumayag akong sumama sa kanila. Hindi ko man gusto ang ideyang 'yon dahil sa namagitan sa amin ni Lawrence ay wala akong pagpipilian. Tutal, wala namang kami, kaya bakit ko kailangan magtago at magkulong dito at magmukmok maghapon? I don't deserve to feel like I'm worthless and unwanted. I don't deserve to be treated like an option, and fucking treated me like a shit. So wipe your tears, stop crying and pick up yourself, Margaux. You don't deserve to cry for someone who never treated you right. Natigil ako sa malalim na pag-iisip nang may kumatok sa pinto.

paliwanag ni Aling Esme. Tumango-tango siya. So, dayo nga. "Baka po masamang tao 'yon. Sinasamantala niya kabaitan ng mga taga San Gabriel," komento pa niya. "Naku, hindi naman siguro. Gwapong bata, eh ano, Hope?" Nanunuksong saad ng kausap niya. "'Wag mong itatanggi. 'Yong mga kadalagahan dito sa palengke eh pawang mga kilig na kilig dyan, kay Rain."

nakiusap siya sa akin at marahang naglakad na papalapit. Walong taon s'yang nanirahan sa ibang bansa kaya marahil hindi na siya sanay magsalita ng tagalog pero siguro naman naiintindihan niya pa rin kung tagalog ang sasabihin ko. "Wala na tayong dapat pag-usapan, wala na si mama at wala ka na ring babalikan pa, simula ng iwan mo kami kinalimutan ko nang may ama pa ako." matigas kong binitawan ang mga katagang iyon saka nagpasya na akong talikuran sila, patakbo ulit akong naglakad pabalik sa taas dahil ramdam ko ang pangingilid ng luha ko na hindi ko na makayang pigilan pa.