Digmaan Sa Karagatan Novels & Stories

KABANATA 24 Malamig at madilim ang tubig sa ilalim ng dike. Sa loob ng ilang segundo na parang walang katapusan, walang ibang narinig si Damon kundi ang ugong ng dagat at ang sarili niyang mabilis na pagtibok ng puso. Paulit-ulit na tumatakbo sa isip niya ang isang nakatatakot na tanong, “Paano kung hindi ko siya maabutan?”

Kaya, natural na naisip nilang pangkaraniwang tao lang din sina Thomas at Emma. Sa kasamaang palad para sa kanila, hindi nila alam na hindi pangkaraniwang tao ang kalaban nila. Ito ang Diyos ng Digmaan mula sa impiyerno! Sa kanlurang baybayin, ang mga sitwasyong kinakaharap ni Thomas ay hindi bababa sa isang libong beses na mas mapanganib kaysa sa kasalukuyan. Ang mga kalaban sa baybaying kanluran ay mas malakas sa mga tuntunin ng mga diskarte sa pakikipaglaban at paghahangad.

Ngunit ang mas nakakapagtaka ay wala akong makita kung sino ang may kagagawan. Nakatitig lamang ako sa imahe na nasa bilog na tubig hanggang sa mapalitan ang imahe na naririto at naging isang malawak na karagatan na lamang ito at kitang kita mo ang pagkalalim nito to the point na ang dilim na doon. Hindi kaya nabura na ang Mermaid Land dahil sa gulo na nakita ko?! Mappahamak silang lahat!

She's more terrified by the sea that death itself. Bumalik sa alaala niya ang pakiramdam na halos hindi makahinga habang nagpupumiglas sa pagkakatali sa kanya. Kung paano siya unti-unting lumulubog sa madilim at malalim na karagatan. Na kahit pagsigaw at pagluha ay halos hindi niya magawa. "Kawawa naman, ang ganda pa namang babae nito tapos itatapon lang natin sa dagat?"

[Ang Pagbangon ng Exterminator] Ang gabi sa gitna ng Karagatan ng South Atlantic ay naging saksi sa isang pagbabagong hindi inasahan ng sinuman. Ang escape pod nina Liam, Elena, at Maya ay mabuway na lumulutang sa madilim na tubig, napapalibutan ng mga labi ng barko ni Marcus. Ang usok mula sa pagsabog ni Michael ay pumapaitaas pa rin, tila isang itim na kabaong na nakapinta sa kalangitan.

Sa kanyang mga kamay, ang mga lumang mapa ay isinalin sa mas madaling intindihin na gabay, kasama ang mga paalala tungkol sa daloy ng tubig, pagbabago ng panahon, at mga lugar kung saan maaaring magtago ang mga hindi kilalang barko. “May napansin kaming kakaibang galaw sa malalalim na bahagi ng karagatan sa hilaga,” balita niya sa akin isang hapon. “Ayon sa mga mandaragat, may mga hindi pamilyar na sasakyang madalas dumaan sa mga hangganan ng ating sakop. Hindi sila pumaparada, ngunit nananatili sa malayo, tila nagmamasid at kumukuha ng impormasyon. Malamang ay mga tauhan ito ng Samahang Silangan‑Kanluran na naghahanda para sa kanilang susunod na hakbang.”

KINABUKASAN.. Maagang nagising si Keirah. Alas-kwatro pa lang ay nasa tabing-dagat na siya. Ninanamnam ang lamig ng hangin at maligamgam na tubig-dagat. Nilibot niya ang paningin sa paligid. Walang katao-tao, mga tulog pa siguro. Hindi rin naman natuloy ang activity nila kagabi dahil mga naka-inom na ang mga kasamahan.

Tumagilid at lumipad sa hangin ang jet ski ni Damiel, at ang kambal ko ay marahas na tumapon sa malalim na tubig. "Damiel!" napasigaw ako nang malakas. Nakalimutan ko na ang relo at ang jacket. Patakbo akong pumasok sa dagat, mabilis na umabot sa may baywang ko ang tubig, dahilan para bumigat ang denim shorts ko.

Kaya gustong-gusto n'ya ang dagat dahil pakiramdam n'ya ay nagiging maayos ang kan'yang pakiramdam kapag nasa gitna s'ya ng karagatan. At ito din ang dahilan kung bakit s'ya bumili ng sarili n'yang yati. Sa gitna kasi ng dagat ay walang makakakita sa kan'ya at kahit magsisigaw s'ya o maglupasay at walang makakakita sa kan'ya.

Parang sasabog na ang kanyang utak. Malakas ang hampas ng alon kasabay ng pag buhos ng malakas na ulan. Napag kasunduan nila ni Pearlyn na ihulog nalang si Carmela sa karagatan dahil alam nilang hindi ito marunong lumangoy sa mga malalalim at higit sa lahat ay mababa ang kanyang surviving rate gawa na rin na nasa gitna sila ng karagatan.