Novel & Cerita Disguise In Tagalog

Si Loco na Secretary ni Principal! "Yes. That is why we let students to use disguises. But no one does it. It is up to you if you'll use a disguise to hide your face. Wala namang masama doon." Sagot ni Loco sa kanya. Tumango-tango naman ako. "Okay. Mine will be Silent." Ani Yohanne na walang ekspresyon. Napa-labi naman ako. Silent but deadly. Gosh, ngayon pa lang mapapatay na niya ako sa---

Nagsimula akong magmaneho ng hindi ko alam kung saan ako pupunta. Hindi ko alam kung paano ako napunta sa court house, ngunit pagkatapos ko lang iparada ang kotse ko napagtanto ko kung nasaan ako. Napatingin ako sa sombrero ko at sunglasses at sumimangot. Siguro subconsciously ito ay kung saan ako ay pumunta sa lahat ng kasama. "Nakakabaliw ito" Sabi ko sa sarili ko habang sinusuot ang disguise ko.

she mere whisper at my ears. I pursed my lips, hindi ako agad nakapagsalita dahil sa matalim na katagang binitiwan nito. "By the way, just put mask back on! Mukang kakailanganin mo ulit yan suotin pag balik mo sa loob.." She added. Walang pasabi na itong tumalikod sa akin at lumabas.. Again I was left hanging and speechless at the same time..

Di makapaniwalang komento nito. Napasimangot naman ako. Hindi naman kasi pagpapaganda ang naiisip ko. Gusto ko sanang palitan ang mukha ko ng hindi ako makilala ni Vander. Should I disguise myself? That would be stupid. Only stupid people who will fall for a disguise and he is freaking legendary kaya malalaman kaagad niya sa isang tingin! "I was just thinking kung pwedeng magpalit ng mukha. Yung hindi ako makikilala." Turan ko sa kanya. Alam ko naman na imposible yun.

Chapter 34 Cassandra’s POV Gulat akong nakatitig sa kaniya. “P-Paano mo ako nakilala?” Ngumisi siya bago ako pakawalan. Akala ko ay hindi na niya ako pakakawalan pa. Kinabahan ako ng sobra dun. Abot hanggang langit na kaba. “Well, my name is Caleb. Siyempre, malalaman at malalaman ko din ang true identity mo. Kaya huwag kang magdadalawang-isip na traydurin ako dahil alam ko na ang background mo.”

tila disappointed na sagot ng dalaga habang inaabot sa kanya ni Juancho ang pang-disguise niya. “Syempre kailangan mong mag-disguise.” Kibit-balikat na lang na tinanggap iyon ni Bethany. Sinuot niya ang cap, glasses, at mask. Hindi na siya nag-jacket pa dahil mas magmumukha siyang hold-upper kapag nagkataon. “In fairness, maganda ka pa rin kahit na balot na balot ang mukha mo.” She smiled. “Well, thanks. Ako lang ‘to.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Achilles Dali kong sinuot ang binigay na dress sa akin ni Clarisse, ito ay gawa sa manipis na tela na matingkad ang kulay na puti dahil ito lamang ang simpleng bestida na binigay niya sa akin dahil ang ibang bestida ay sobrang ganda ngunit nakakahiya naman suotin dahil andito lang naman ako sa mansion. I wear her 3-inch heels and put some powder and lip tint. Ito lamang ang mayroon akong pang-ayos dahil hindi ko naman alam paano mag-make up.