روايات وقصص ضمن Disguise In Tagalog

Pasakal na hinawakan niyang muli sa leeg ang dalaga habang nanlilisik ang mga mata dahil sa galit. "Dahil hindi ako ang tunay na asawa ni Alexander at ginagamit niya lang ako upang hindi mo maagaw sa kaniya ang tunay niyang mahal!" Kahit nahirapan huminga ay nagawa niya pa ring angilan anh binata.

Minsan, ang pinakamagandang disguise ay ang uniporme ng isang taong hindi pinapansin ng mga mayayaman, ang mga waiter. Kinaumagahan, maaga kaming nag-ayos. Iniwan namin ang hotel at nagkita kami ni Tito Eduardo sa isang abandonadong bodega sa likod ng isang malaking mall. Akala ko ay makakakita ako ng isang lalakeng mukhang gangster, pero ang bumungad sa akin ay isang matandang lalake na naka-chef's uniform, maamo ang mukha pero bakas ang talino sa kanyang mga mata.

“Ganito ba talaga kalaki ang tiwala ng mga inner disciple sa isa’t isa, para basta magpalitan ng kayamanan?” Napangisi si Hector, parang may alam na sikreto. “Brother Pedro, tinamaan mo ang punto. May isang patakaran bago makapasok sa palitan — kailangan mong may dalang disguise pill. Kapag ininom mo ’yon, maliban na lang kung nasa Foundation Establishment stage ang tumingin sa’yo, hindi ka makikilala ninuman.” Biglang kumislap ang isang ideya sa isip ni Juan. “Hector… kaya ka pala nanghihiram ng ganyang karaming talisman—para sa disguise pill?”

Wala pa man ako sa ikalimang higaan kung nasa siya nang mapahinto ako sa paglalakad ko. Nakita ko si Mama ay este yung artista! She's wearing a mask with her sun glasses. Pero hindi hadlang 'yon para hindi ko siya makilala. Mas lalong ikinagulat ko nang hawiin nito ang kurtina na nagsisibling parang pintuan sa ikalimang higaan kung nasaan siya. Lunapit ako rito at bahagyang sumilip doon. Tinggal niya ang shades niya at ang mask. Tama ako! Siya nga 'yon.

Malaking sampal na iyon sa akin bilang isang agent dahil pakiramdam ko ay wala akong kwenta. Kasalukuyan akong naglalagay ng malaking pilat sa aking mukha. Tama nga ang sabi ni Tina ang pagdidisguise ay complete disguise, hindi iyong basta na lamang naglagay ng kung ano lang sa mukha.

[ kabulaanan - falsehood ] Sapat na ang panloloko nito sa kanya. Sapat na ang lahat ng iyon. Sapat na upang biyakin ang kanyang inihandog ditong tiwala. Mga hakbang. Tinahak niya kahit mabigat sa kanyang kalooban. Tinungo niya ang pintuan. Paalis. Paalis sa lugar na iyon. At wala nang balak na bumalik pa. Mga kahulugan ng mga binanggit na termino:

Sa kasabihan sa Pilipinas, malas nga raw ang tumanggi kapag kinukuha kang ninang. Bilang isang sikat na modelo, alam kong hindi magiging madali ang pag-uwi ko. Kailangan kong mag-disguise para hindi ako makilala. Kaya heto ako, naka-baseball cap, oversized na jacket at salaming itim. Mukha akong turista kaysa fashion model.

na kaya pala masungit itong isa. “Kailangan ko ang tulong mo. I need to disguise myself.” Seryosong sabi ko. “Disguise as what?” Curious niyang tanong. “Disguise as a not so beautiful but brainy secretary ng isang CEO.” “In short, matalino pero pangīt na sekretarya. So, anong ambag ng isang gwapong katulad ko?” Kung makaka lusot lang sana ang kamay ko sa screen ng cellphone, binūsalan ko na ang bibig ng lalaking ‘to. Pasmado na, hambog pa.

I said and changed my clothes to a sexy outfit. I’m wearing red lingerie. I covered my face with a black half mask and colored my lips in red. "Sigurado ka bang kaya mo?" Tanong ni Sphinx. "Sphinx, bigyan mo ako ng limang minuto at ibababa ko ang pera sa iyo." sagot ako. “The time starts when you turn off the mic, goodluck Phoenix.” sagot niya. Inilagay ko ang mic sa gitna ng aking brassiere. Napakaliit nito hindi mo ito mapapansin.

sabi pa niya. Napatingin ako sa paligid. Tama siya. Marami pa ring tao. Kapag may nakakilala sa akin, siguradong dudumugin kami. At ayokong may makaistorbo. Ayokong masayang ang pagkakataong ito. Kailangan kong magmadaling pumunta sa kinaroroonan ngayon ni Sylaila. “Sige, tama ka, kailangan ko pa rin ng pang-disguise.” Isinuot ko agad ang facemask. Pagkatapos ay inayos ko ang cap ko. “Ayos na?”