Dismayado Novels & Stories

kunwari naiinis kong bigkas pero sa totoo lang sobrang nahihiya ako! "Ha...ah sorry! sorry!" mahina niyang bigkas at napansin ko pa nga ang pagalaw ng adams apple niya! Kitang kita ko din sa kanyang mukha ang hindi maitagong damdamin! Damdamin nang pagpipigil at pagnanasa!

Yes I respect all workers here, pero isn't it too much for me, marinig ang mga judgements nila sa kapatid ko at ang lalandi nila "I heard what you said" walang emosyon na saad ko at pinapanood nila akong manigarilyo, inaantay ang sasabihin ko, watching me carefully indicates that they're scared at the moment. I smirk at binuga ang usok at nag umpisa na mairita sa pag mumuka nila "So, you won't apologize huh?" gulat sila sa sinabi ko at nauutal ng subukan na mag salita, ang sarap panoorin ang mga tao na mag salita habang takot ito sayo, it feels like you're a fucking God in front of them

Iiling iling akong tumingin ulit sa paligid saka bumuntong hininga na siyang napansin niya "Ohh, sa lahat ng taong nandito, ikaw lang malungkot" Iritable kong tinanggal kamay niyang nakaakbay sakin "Well, I'm disappointed.."I said honestly I saw through my peripheral vision that his eyebrows furrowed "What? Disappointed of what?" "This.."I said as I look every things in this place "Parang wala ring nangyari"dismayado kong dagdag saka lumaylay ang balikat "What do you mean, walang nangyari?"salubong parin ang kilay niya

i said sobbing "𝐲𝐞𝐚𝐡 𝐛𝐮𝐭 𝐢𝐭𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐭𝐨 𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐩𝐰𝐞𝐝𝐞 𝐦𝐨𝐩𝐚 𝐬𝐢𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐡𝐚𝐧𝐚𝐩𝐢𝐧 𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐠𝐬𝐨𝐫𝐫𝐲" ace said

Agad siyang nakaramdam ng kakaibang init. "Damn! Kanina lang, gustung gusto ko nang tapusin ang kung anumang ugnayan ang meron ako sa babaeng ito. But now... fvck. I can't even understand what I am feeling. Parang gusto ko na nasa tabi ko na lang lagi siya. Damn. How can she manage to play with my feelings? How can she make me change my mind and be doubtful as hell? I am willing to take things straight. Pero bakit gusto ko na namang lumiko? Nang dahil lang sa isang hubad na hitang nakapatong sa akin? What the hell?"

Ang dati nitong matatag at malamig na mukha ay mukhang maputla. Pinilit nitong ngumiti at marahang hinawakan ang kanyang mukha. “Sorry, Mayumi. I can’t stay with you anymore. My happiness is gone, but I hope you can still be happy.” Sumakit ang kanyang dibdib habang inaalala ang tagpong iyon.

Yumuko ako at humingi sakanya ng pasensya dahil kung hindi lang din dahil sa kagagahan ko kakaisip ng kung ano-ano, hindi matatapon juice na dala nya sa mismong polo niya. “Anong magagawa ng sorry mo sa mantsa ng polo ko? Mamaya pa maguuwian oh, malagkit.” inis nyang sabi sa'kin habang pinapagpag yung polo nya na akala mo naman matatanggal yung mantsa. Ang sungit naman netong asungot na'to nakakarindi. Iniangat ko yung ulo ko at tinignan sya ng masama bago umalis sa kinapepwestuhan namin dahil mukhang andami naring nakikisilip samin.

ANG PAGTATAGPO Magkahalong lungkot at takot ang nadarama ni Alexa habang bitbit ang maleta habang tumatawid sa madilim na kalsada. Nalulungkot siyang lisanin ang lugar na kanyang kinalakihan, ngunit natatakot naman siyang manatili para maikasal sa kung sinong tao na hindi niya kilala. “Ayyyyyy!” bigla siyang napasigaw nang muntik na siyang mahagip nang dumaan na sasakyan.

Plano pa laang namin iyon, pero agad agad ga naman? Subalit mas matindi ang naging reaksyon ni Angelo. Sa sandaling marinig niya ang salitang 'kasal,' tila ba nagbago ang takbo ng kaniyang dugo. Ang kaniyang paranoid na takot kanina ay biglang napalitan ng kaniyang natural na pagiging arogante at matayog na pride bilang isang Graham. Ang kaniyang mukha ay naging malamig at puno ng poot.

Humarap siya kay Bogard, at ang kanyang ekspresyon ay tuluyang naging kasinglamig ng yelo. "So..." "This is the 'misunderstanding' you were talking about?”