Distancing Quotes Novelas e Histórias

Hindi nagtagal, naramdaman ko siyang lumabas. Hindi siya lumapit agad. Nasa may pintuan lang siya. Keeping distance. “Hindi mo kayang sumunod sa ‘alone,’ no?” sabi ko nang hindi lumilingon. “Technically, I’m still inside.” Napangiti ako ng bahagya. “Of course you are.” Lumapit siya. Pero huminto pa rin sa tamang distansya. Hindi masyadong malapit.

Jake asked when he noticed that I spaced out I answered him through shaking my head. The doubt showed in his face but he didn't say it loud. It's good that he's already practicing in giving me my space. I know that it's hard to be distance away from the person whom you love...but in our situation...distance is necessary. "I know you, Ash. I know that there's something bothering you..." Seryoso niyang saad. "You must stop there, Jake." Ani ko sa kanya, reminding him that we should give each other's space, even if it will cost us loneliness and sadness.

Hindi pipilitin, hindi hihigitan. ⸻ Unang Bagay na Natutunan Natutunan ko na ang pagmamahal sa distansya ay hindi tungkol sa pagsunod sa oras. Hindi rin ito tungkol sa pangakong lagi kang tatawag. Ito ay tungkol sa respeto sa growth ng isa’t isa. At sa bawat araw na dumadaan, mas nararamdaman ko na may puwang kami sa puso ng isa’t isa kahit walang pisikal na presensya.

"Buds.. you're not being pushy. I'm.." Hindi ko masabi ang gusto kong sabihin. Wala akong maapuhap na salita na pwede kong idugtong. I take a sip again. Calming myself. "If you want some space, I'll give you your space. I won't bother you." Kumunot noo. Ayoko sa sinasabi niya. "You're avoiding me simula kanina, alam ko. I just realized na maybe I have to distance myself from yo--"

Bahagya nitong inangat ang dalawang kilay habang binukas-sara ko naman ang mga mata ko. Siguro’y ilang segundo rin ang lumipas bago siya napilitang magsalita imbes na daanin ako sa nonverbal cues na obviously ay ‘di ko makuha. "How can we effectively collaborate if you're seated so distant?" Nasa magkabilang dulo kasi kami ng lamesa, marahil ay nasa sampung upuan ang pagitan. “Wala po bang ibang darating?” Masyado kasing malaki ang kwartong ito para sa dalawang tao. Kaya sinadya kong magbigay ng distansya sa pagitan namin.

Alam niyang ang kanilang distansya ay hindi lamang pisikal kundi pati na rin emosyonal. Huminga siya nang malalim, tinanggap na ang distansyang namamagitan sa kanila. “Goodbye, Chantal,” mahina niyang wika. Walang sagot. Wala siyang magagawa kundi tanggapin iyon. Isang matamis na ngiti ang pilit niyang iginuhit sa kanyang labi, ngunit sa loob niya, ramdam niya ang bigat ng bawat hakbang palayo. Sa bawat yapak niya patungo sa labas ng bahay, kasabay nitong unti-unting nabubura ang mga alaala—mga masasaya, malulungkot, at mapapait na sandali sa lugar na minsang tinawag niyang tahanan.

Pabiro niyang inagaw ang strawberry mula sa aking kamay at tinatakan ang kanyang mga salita ng isang halik na literal na nagpatigil sa aking paghinga. “Well, Mr. Confident, bagay sa’yo ang pagiging mayabang mo,” sabi ko, ang boses ko’y may pabirong himig. Pagkaraan ng isang sandali ng komportableng katahimikan, idinagdag ko, “Sa trabaho, panatilihin natin ang distansya. Magkahiwalay na pagdating, tanghalian… Kailangan nating mag-ingat.”

“Kasi dito, kahit gaano ka kalayo sa city, kitang-kita mo pa rin lahat. Pero hindi mo na ramdam ‘yung ingay. Parang… you can watch everything from a distance, pero hindi mo kailangang sumali sa gulo.” Napangiti si Veronica. “Para kang nagfi-philosophy sa kalagitnaan ng gabi.” Tumawa si Eros. “Sorry, napasarap lang. Pero totoo, e. Minsan, ‘yun ‘yung kailangan natin—‘yung distance para mas ma-appreciate natin lahat.” Tahimik lang siya, pero may kurot sa puso niya. Totoo ‘yung sinabi ni Eros. Minsan, kailangan mo lang talagang lumayo para makita mo kung saan ka na talaga.