Distant In Tagalog Novels & Stories

Kumabog nang napakalakas ang nahihibang kong puso. “Boy friend mo ako. Lalaking kaibigan, `di ba?” Umawang ang bibig ko; nalusaw ang kakatiting na pag-asa. Napakapaasa kasi ng mga salita niya. “Oo nga. I mean, hindi naman kita boyfriend—as in, karelasyon—kundi boy friend. At bakit ba ang init ng ulo mo? Ano ba’ng problema mo sa akin? Inaano ba kita?” yamot kong sabi.

Nasasaktan din siya para sa lalaking katabi niya, sa lahat ng pinagdaanan nito. “Sima, that place is three hours away from Manila, remember? Tapos gusto mo uuwi agad tayo? What the—” What the ka talaga diyan! Ang sabihin mo, gusto mo lang makita nang mas matagal ang lintik mong ex.

pagsisinungaling ko kahit na hindi ko naman ito narinig kung kanina. "Ah, yeah, maganda doon anak. There's a lot of beaches there, isa pa, maganda din doon. Lalo na 'yung mga lupang sakahan doon, ang tataba ng lupa. It's like country side sa ibang bansa" sabat ni Daddy sa usapan namin. "Really, Dad?" Natutuwang tanong ko. "Yeah, hayaan mo mapupuntahan mo rin iyon" ani ni Daddy.

Pansin kong papalapit na ito sa akin kaya tumakbo ako papalayo sa kanya because I don’t think na hindi pa ito ang tamang spot upang gulatin siya. When I went on the other side, medyo malayo na ang distansya namin. Naisip ko na nasa likod ako dadaan upang hindi niya ako madaling matagpuan agad. Nais ko tirahin iyong character niya sa likod.

DYLAN "Talaga bang lilipat kana sa condo?" Usisa ng kanyang ina nang maabutan siya sakanyang silid na nag iimpake ng iilang mga damit niya. "Yes mama, mas okay na ito. Dahil kung nandito ako hindi ko maipapangakong hindi kami mag aaway ni papa. " Sabi niya sa ina na bakas sa mukha ang kalungkutan.

Isang yakap na nagsasabing ligtas na siya, na tapos na ang malayo naming distansya, at na magkasama na ulit kami. “I’m home, my love,” bulong niya sa aking tainga, ang boses ay pamilyar, malalim, at puno ng lambing. “God, I missed you so much. Hindi ko akalain na ang isang linggo ay magiging kasinghaba ng isang taon kapag malayo ako sa inyo ni Alana.”

Isinuot niya ang dalang sunglasses at nagmadaling bumaba kahit may iilan pang nauna sa kanya. "Grand? Anong lugar 'to? Bakit parang ang layo na natin sa Maynila?" "0o malayo na nga ito sa Manila. Kaya nga bilisan mno para makauwi agad tayo." Sagot ni Grand at nagtuloy-tuloy na sa paglalakad. Sumunod nalang siya rito. Paglabas nila ng paliparan, pumara si

pahabol pa nito saka tuluyang umakyat sa itaas. Nagkibit balikat na pinagpatuloy ko na lang ang agahan. SA isang makipot na daan ako lumiko. Medyo malayo ito sa bayan ng Vigan. Masukal at lubak lubak ang kalsada. Pawang talahib at malalaking't matatayog na puno ang nadadaanan ko sa gilid. Kinabahan na ako at tila kanina ko pa binaybay ang malubak na daang ito pero wala pa rin akong natanaw kahit na ni-isang bahay.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

sagot ko at napabuntong hininga pagkatapos. Naikuyom ko ang kamao na nakapatong sa aking hita. Malapit na kami sa Manila at habang paliit na paliit ang distansya papunta sa pupuntahan namin, ganoon din ang pagsikip ng dibdib ko. Wala na talaga ang kaibigan ko.