Novel & Cerita Do Not Be Afraid

“I need to fix this myself! I can’t rely on anyone else!” Humugot ng hininga nang dahan-dahan si Cairo, itinaas ang mga kamay bilang surrender, pero hindi umalis ang tingin sa akin. “Alright,” sabi niya nang tahimik. “I’ll step back. But just… promise me one thing.” Pinikit ko nang bahagya ang mata, nanginginig pa rin. “What?” “Promise me you won’t let fear take over. You’re stronger than this, Avern. You don’t need to push everyone away to prove it.”

Sambit nito ng ma-pansin na tila nabato siya sa kanyang kinatatayuan Hindi siya naka-sagot dahil hindi niya alam kung ano ba ang nararamdaman niya “Don't be afraid, Just trust me." Muling sambit nito kaya bahagya niyang itinabingi ang ulo upang lingunin ito pero nasa lalaking nasa kanyang likuran ang walang emosyon nitong mga mata. "M-may tiwala ako sayo, Dawn." Aniya tsaka hinigpitan ang yakap dito at ipinikit ang kanyang mga mata

Nawala ang kumpyansa niya sa sarili. Pinaranas sa kaniya na hindi lahat ng gusto niya ay makukuha niya. So if he’ll become possessive of me, takot na mawala ako sa paningin niya, pipilitin kong intindihin yun. Pipilitin kong manatili sa tabi niya. ‘So sige lang love, you don’t have to be afraid to voice out your fear. Hindi ako matatakot. Hindi ako masasakal.’

“Don’t be scared. Wanting me... loving me—that’s the only thing you never have to fear.” Kasunod niyon ay ang mas matinding init. Pumasok siya sa akin nang dahan-dahan, marahan ngunit malalim, at para bang sa bawat pulgada ng pagsanib naming iyon ay unti-unting nabubura ang lahat ng takot, alinlangan, at guilt na kanina lamang ay gumugulo sa isip ko.

“Mainit. Parang kinakabahan.” Humigpit ang hawak niya. “You don’t have to be scared. Hindi kita iiwan, Jason.” At iyon ang sagot na hindi niya deserve. At iyon ang takot na hindi niya maamin. Humigpit ang hawak niya. “You don’t have to be scared. Hindi kita iiwan, Jason.”

“Hindi mo kailangan na matakot, Laura. Kaya ko ang sarili ko. Wala kang dapat na ikatakot.” Umiling-iling siya, pilit inaalis ang kamay nito sa balikat niya. “Hindi mo naiintindihan—” Hindi na niya natapos ang sasabihin nang yakapin siya nito nang mahigpit. “You don’t have to be afraid.” Dama niya ang init ng yakap nito na kahit pilit niyang itinatanggi sa sarili na posibleng mali nga siya. Na masiyado lang siyang nagpalamon sa takot kahit hindi dapat.

"S-Stop... D-Don't stop!" Konting labas-masok pa ay nilabasan ulit ako. I know he's not done yet. Kita ko pa ang sandata niya sa gitna ng hita. Nakatayo at nakasaludo sa 'kin. Napalunok ako sa gulat. Hindi ko alam kung kakasya ba ‘yan sa 'kin. "Don't be afraid babe," natawa siya habang sinasabi ‘yon. "I'm not afraid," pagtanggi ko. Agad kong iniwas ang aking tingin. Sobrang haba ng kaniya. Siguradong mawawasak ang petchay ko mamaya.

bulong ni Adrian, habang hawak ang braso niya, “Focus. Don’t let fear control you.” Parang tumigil ang oras sa katawan ni Lena. Ang takot, adrenaline, at init ng presensya ni Adrian ay naghalo sa dibdib niya. Ngunit alam niya ang isang bagay: Hindi siya takot. Dahil ramdam niya si Adrian. At sa mundo ng madilim na lihim, panganib, at kapangyarihan, ang tanging paraan upang makaligtas ay magkasama silang dalawa.

bulong ni Alexus, malapit na siyang magdampi sa aking mga labi. Nanatili kaming ganoon, malapit sa isa’t isa, ang puso ko na parang magbabalik na sa dati. Ngunit bago ko pa man makapagsalita, dahan-dahan niyang inilapat ang kanyang mga labi sa aking noo. “Don’t be afraid,” aniya, isang pangako sa akin na hindi ko kayang ipaliwanag. “We’re in this together.”

bulong ko, halos hindi marinig, "I... I've been so scared. I didn't know if I could... if I could ever be enough." "Anak," sagot niya, may lambing at tibay, "It's okay to be scared. Being brave doesn't mean you aren't afraid. It means you face it anyway. And you don't have to face it alone. I'm here. Always." Napaiyak ako nang dahan-dahan, iniikot ang towel sa kamay ko, nanginginig sa gitna ng takot at kaluwagan.